2 ข้อกล่าวหา (4)

ความสัมพันธ์ของคามีเลียและฮาซันสนิทแนบแน่นขึ้นมากกว่าเดิม เมื่อฮาซันมาเที่ยวบ้านของคามีเลียบ่อยขึ้น อีกทั้งฮาซันยังได้ฝากเนื้อฝากตัวไว้กับนางโมน่า

ในสัปดาห์ถัดมาฮาซันเป็นฝ่ายชวนคามีเลียและซีร่าไปเที่ยวบ้านของเขาบ้าง ซึ่งคามีเลียรู้สึกตื่นเต้นกับเรื่องนี้มาก

บ้านสีทรายของฮาซันใหญ่โตกว่าบ้านดินเหนียวของน้าโมน่ามากนัก เรียกได้ว่า เป็นบ้านที่ใหญ่โตที่สุด และสวยงามที่สุดเท่าที่คามีเลียเคยเห็นมาเลย

นอกจากตัวบ้านแล้ว ยังมีต้นไม้หน้าตาแปลก ๆ ที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน อีกทั้งข้าวของเครื่องใช้ทุกชิ้นดูงดงามตระการตา เกินกว่านางจะจินตนาการถึงได้

แต่ดูเหมือนท่านพ่อบ้านประจำตระกูลจะไม่ค่อยชอบขี้หน้านางและซีร่าสักเท่าไหร่

“นายท่านอาจไม่พอใจที่นายน้อยพาขอทานสองคนเข้ามาเล่นในคฤหาสน์ของเรา”

ด้วยน้ำเสียง ด้วยสายตา ด้วยสีหน้าและกิริยาของพ่อบ้าน สร้างความอึดอัดใจให้คามีเลียขึ้นมาทันที เด็กหญิงก้มหน้ายอมรับคำตำหนิ และพูดอะไรไม่ออก

“คามีเลียและซีร่าคือสหายของข้า นางไม่ใช่ขอทาน” ฮาซันรีบออกตัว

คามีเลียรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเมื่อฮาซันออกตัวปกป้องนาง ความกลัวเกรงในสายตาของพ่อบ้านยังไม่จางไป แต่สิ่งที่คามีเลียทำได้ก็คือ ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ซะ

ในบ้านของฮาซันมีเด็กชายหญิงอีกหลายคนที่อายุไล่เลี่ยกับซีร่า คามีเลียจึงฝากซีร่าไว้กับเด็กคนอื่น ๆ ตามคำแนะนำของฮาซัน จากนั้นนางจึงออกสำรวจ ‘คฤหาสน์สีทราย’ จนเพลิน

พอเหนื่อยจากการวิ่งเล่นกับฮาซันแล้ว คามีเลียจึงกลับมาหาซีร่า แต่ดูเหมือนว่า ได้เกิดเรื่องบางอย่างขึ้นกับลูกพี่ลูกน้องของนางขึ้นแล้ว!

“เกิดอะไรขึ้นรึท่านพ่อบ้าน?” ฮาซันเป็นผู้ตั้งคำถามเมื่อแหวกทางมาหาซีร่าซึ่งยืนร้องห่มร้องไห้เสื้อผ้าขาดหลุดลุ่ย

“ขอทานรายนี้ขโมยเงินของแม่บ้านขอรับนายน้อย”

“ไม่จริง ซีร่าไม่มีทางทำเช่นนั้น!!” คามีเลียรีบออกตัว ตรงดิ่งเข้ามากอดน้องสาวที่ร้องไห้โฮอยู่ท่ามกลางสายตาของผู้ใหญ่ใจร้าย

“ข้า-จัว” ซีร่าพูดไม่ชัด ซ้ำยังกอดคามีเลียไว้แน่น

“ซีร่าไม่ใช่ขโมย พวกท่านเข้าใจผิด”

“เจ้าเป็นพวกเดียวกัน ย่อมเข้าข้างกัน” พ่อบ้านซึ่งมีสีหน้าบึ้งตึงติดดุเข้ามาดึงคอเสื้อของคามีเลีย หากทำได้ เขาอยากเหวี่ยงเด็กขอทานพวกนี้ออกไปจากคฤหาสน์ซะด้วยซ้ำ

“เจ้าควรรีบไสหัวกลับไปซะ ข้าจะนำตัวเจ้าหัวขโมยส่งทางการ!”

คามีเลียอ้าปากค้าง น้ำตาคลอเบ้าตา “ได้โปรดอย่าทำเช่นนั้น”

ริมฝีปากสีชมพูของเด็กหญิงสั่นระริก น้ำตาไหลลงมาเปื้อนแก้ม นางมิได้อยากร้องไห้ แต่ความกลัวและความกังวลอีกทั้งถูกกดดันทำให้น้ำนัยน์ตาไหลออกมาเอง ที่สำคัญนี่คือเรื่องใหญ่สำหรับนางเลยทีเดียว!

ใคร ๆ ก็รู้ว่าเมืองแห่งนี้มีกฎหมายที่รุนแรงเพื่อรับรองความปลอดภัยของประชาชน โทษสูงสุดจากการริอาจเป็นหัวขโมยคือการถูกตัดมือ คามีเลียกลัวเรื่องนี้มาก ถึงครอบครัวของนางจะยากจน แต่ก็ไม่เคยคิดลักขโมยของของใคร พอเกิดเรื่องนี้ขึ้นกับซีร่า ยิ่งทำให้นางขวัญหนีดีฝ่อ ทำอะไรไม่ถูก

“ฮาซัน ได้โปรดช่วยซีร่าด้วย”

“ท่านพ่อบ้าน ท่านควรปล่อยซีร่า” ฮาซันหันมาออกคำสั่งกับท่านพ่อบ้าน

“เสียใจด้วยขอรับนายน้อย กระผมทำเช่นนั้นมิได้ นายท่านต้องโกรธมากที่นายน้อยพาขอทานพวกนี้เข้ามาก่อเรื่องในคฤหาสน์ และถ้ากระผมไม่ทำอะไรสักอย่าง นายท่านอาจไล่ผมออกจากงาน”

“ข้าจะคุยเรื่องนี้กับท่านพ่อเอง”

“กระผมคิดว่าไม่ทันซะแล้ว” ท่านพ่อบ้านหลีกทางให้ทันทีเมื่อนายหมวดโซราฟเดินทางมาถึงคฤหาสน์ด้วยเวลาอันน้อยนิด

“ข้าได้รับแจ้งว่ามีหัวขโมยบุกเข้ามาในคฤหาสน์ของท่านคหบดีอูสมา”

การมาเยือนของนายหมวดโซราฟ ซึ่งเป็นที่รู้จักและเป็นขวัญใจชาวเมืองตะวันตกของนครกาด้า ดึงความสนใจจากทุกคนในเหตุการณ์ได้ดี

โดยเฉพาะบรรดาเหล่าแม่บ้าน และสาวรับใช้ที่ชม้ายชายตามองนายหมวดรูปงามอย่างให้ความสนใจ หากทำได้พวกนางอยากปลดผ้าคลุมหน้าออกต่อหน้านายหมวดโซราฟด้วยซ้ำ