2 ข้อกล่าวหา (3)

“เจ้าค่ะท่านน้า... ข้าสัญญา” เด็กน้อยพยักหน้าอีกทั้งตีมือหน้าสาวเป็นการให้สัญญา

“ดีมาก เป็นเด็กดีนะคามีเลีย แล้วองค์เทวีแห่งแสงสว่างจะคุ้มครองเจ้า” นางโมน่าจุมพิตเบา ๆ ที่หน้าผากของเด็กน้อย

“ท่านน้า”

โมน่ามองหน้าหลานสาวผ่านแสงสีเงินของพระจันทร์ “ว่ามาสิ”

“ฮาซันเพื่อนของข้า มอบทับทิมผลนี้แก่ข้า... ข้าอยากมอบให้ท่าน แต่ข้าไม่อยากให้ท่านน้าเขยรู้”

โมน่ายิ้มบางกับของฝากที่หลานสาวตัวน้อยหามาให้ “เจ้าเก็บไว้กินเองเถอะ”

คามีเลียส่ายหน้า “ข้าตั้งใจมอบให้ท่าน”

“เช่นนั้นก็แกะกินซะตอนนี้”

สองน้าหลานหัวเราะเบา ๆ ก่อนแกะผลทับทิมและแบ่งกันกินอย่างมีความสุข...

ว่ากันว่า... ความโชคร้ายมิได้อยู่กับเรายาวนาน คามีเลียมีความสุขมากกว่าทุกวันที่ออกจากบ้านมาเรียนหนังสือ

วันนี้น้าเขยของนางใจดีเป็นพิเศษ นอกจากไม่ดุด่าว่าทอนางแล้ว ฮูด้ายังนำอาหารมากมายเข้ามาในบ้าน ส่วนสาเหตุที่ทำให้ฮูด้าอารมณ์ดี คามีเลียทายว่าน้าเขยน่าจะเล่นกำถั่วชนะนั่นเอง

การเรียนการสอนดำเนินไปเรื่อย ๆ เหมือนกับทุกวัน แต่แตกต่างจากทุกวันตรงที่ ฮาซันให้ความเป็นมิตรกับคามีเลียมากขึ้น แต่ดูเหมือนว่า การที่คามีเลียมีเพื่อน จะไม่ทำให้เพื่อนร่วมชั้นเรียนพอใจและชอบขี้หน้าสักเท่าไหร่ แต่จะให้เด็กหญิงสนใจคนอื่นล่ะก็ ไม่มีทาง

ดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันนำโชคของนางโดยแท้ นอกจากมีความสุขกับอาหารมื้อเช้า และมีความสุขกับการเรียนหนังสือแล้ว วันนี้ท่านผู้เฒ่ายังปล่อยให้กลับบ้านเร็วกว่าปกติอีกด้วย

“คามีเลีย วันนี้ไปเที่ยวตลาดด้วยกันมั้ย?”

ดวงตาสีน้ำผึ้งคู่งามเป็นประกายระยับกับคำชวนขึ้นมาทันที แต่เมื่อนึกถึงข้อสัญญาที่เคยให้ไว้กับน้าสาวเมื่อหลายวันก่อน คามีเลียจึงส่ายหน้า

“ข้าไปกับเจ้าไม่ได้”

“ทำไมล่ะ?” ฮาซันถามเสียงห้วนขึ้นมาทันที ดูจะไม่พอใจด้วยซ้ำเมื่อคามีเลียปฏิเสธ

“ข้าต้องกลับไปเลี้ยงน้อง”

“แต่เจ้ารับผลทับทิมของข้าไปแล้ว เจ้าต้องเชื่อฟังข้าสิ”

“เจ้าเต็มใจมอบสิ่งนั้นแก่ข้าเอง ให้แล้ว ห้ามทวงคืน” สิ้นคำคามีเลียจึงหันหลังให้ฮาซัน แล้วมุ่งหน้ากลับบ้านดินเหนียวหลังเก่าทันทีโดยไม่สนใจเสียงเรียกของฮาซันอีก กระนั้นความกังวลได้เกิดขึ้นในใจของเด็กหญิงตัวน้อย

หากฮาซันไม่พอใจแล้วทวงผลทับทิมคืนเล่า นางจะหาจากที่ไหน?...

กลับถึงบ้านดินเหนียวหลังเก่าได้ คามีเลียจึงเข้าครัวหาของกินตามปกติ จากนั้นจึงหันมาดูแลซีร่า ลูกสาวคนเล็กของน้าโมน่าซึ่งมีวัยย่างเข้าสามขวบ

เด็กหญิงแบ่งเบาภาระของน้าสาวที่ต้องทอผ้าหาเลี้ยงชีพเสมอ คามีเลียพาลูกพี่ลูกน้อยตัวน้อยมาเล่นข้างคอกแพะเหมือนอย่างเคย ทว่าอยู่ ๆ ฮาซันกลับเสนอหน้ามาเกาะอยู่ข้างคอกแพะ

“นี่หรือคือบ้านของเจ้าหรือ คามีเลีย?”

“บ้านของน้าสาวข้า ถามทำไม?”

ฮาซันไหวไหล่เลียนแบบท่าทางของผู้ใหญ่ “ดูไม่เหมือนบ้านสักเท่าไหร่”

ก็แน่ล่ะ สภาพบ้านดินเหนียวที่ฮาซันเห็นตรงหน้า ดูเก่าทรุดโทรมมากนัก เรียกว่าคอกม้าของบ้านเขายังมีสภาพที่ดูดีกว่านี้ ประเมินจากสายตา หากมีพายุทรายพัดเข้ามา บ้านหลังนี้อาจถล่มลงมาก็ได้

“ข้าเรียกที่นี่ว่าบ้าน เจ้าตามข้ามาทำไม?” คามีเลียถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“ข้าเบื่อ อยากมีเพื่อน”

“เพื่อนรึ?” คิ้วเรียวของเด็กหญิงย่นเข้าหากัน

“ใช่ เจ้าเป็นเพื่อนของข้า”

“เจ้าไม่รังเกียจที่ข้าจนเหรอ?” คามีเลียถามเสียงแผ่ว เพราะเพื่อนร่วมชั้นไม่เพียงมองนางเป็นเด็กผู้ชาย ซ้ำยังเหยียดหยามว่านางคือขอทานอีก

“ข้าบอกเจ้าแล้วไง เจ้าคือเพื่อนของข้า”

“ขอบใจที่รับข้าเป็นเพื่อน”

ฮาซันยิ้มเขิน พลางกวาดสายตาไปรอบ ๆ บริเวณ “ที่นี่มีอะไรให้เล่นบ้าง?”

“ข้าทำได้แค่พาซีร่าขี่แพะพวกนั้น” คามีเลียชี้นิ้วไปยังแพะเครายาวในคอก

ดวงตาอาซันเป็นประกายขึ้นมาทันที “ขี่แพะงั้นเรอะ น่าสนใจดีนี่”

“เช่นนั้นตามข้ามาเลย” คามีเลียจูงซีร่าเข้ามาในคอกแพะซึ่งมีลูกแพะและแม่แพะไม่กี่ตัว...