บทที่ 1 สัมพันธ์แรกพบ (2)

เตชินเดินมานั่งอยู่ตรงหน้าบัวหอมก่อนจะจับข้อเท้าขาวขึ้นมาดู เลยได้เห็นว่าที่เท้าเป็นรอยถลอกไปแล้ว “รอก่อนนะ” เขาลุกขึ้นและออกไปจากห้องพักพนักงาน

บัวหอมไม่รู้หรอกว่าเขาไปไหน แต่ที่เขาจับเท้าเธอนั้นมันยังคงรู้สึกแปลกประหลาดอยู่ แม้เขาจะปล่อยไปนานแล้วแต่ยังคงรู้สึกเหมือนเขายังคงจับเท้าเธออยู่ ใบหน้างามแดงเรื่อขึ้นทันตา “ไม่เอาๆ บ้าแล้วไอ้บัว” บัวหอมตบแก้มตัวเองเพื่อเรียกสติไม่ให้หลงลืมไปกับความใจดีของเตชิน ทำงานกลางคืนอย่างนี้ก็ล่อแหลมพอแล้ว ควรใจแข็งกับผู้ชายที่เข้ามาทำดีด้วยไว้ดีที่สุด

เขากลับมาพร้อมกับพลาสเตอร์ติดแผลและนั่งลงข้างๆ แล้วจับขาบัวหอมมาวางบนตักตัวเองจนหญิงสาวต้องตะครุบกระโปรงไว้กลัวจะปล่อยเหวอให้เขาเห็น

เตชินหัวเราะ “ไม่ดูหรอก” เขาติดพลาสเตอร์ให้ที่ส้นเท้าทั้งสองข้างอย่างเบามือและดูทะนุถนอมเกินคาด

บัวหอมมองตามนิ้วยาวของเขาที่ขยับอยู่ที่เท้าเธอ สองมือกำชายกระโปรงแน่น หัวใจเต้นรัวแรง ไม่เคยมีสักครั้งที่ใกล้ชิดผู้ชายมากขนาดนี้ วันนี้ถ้าไม่เจอเตชินก็ยังคงเป็นเหมือนเช่นทุกวัน ที่ทำงานและก็กลับไปพักอย่างเหนื่อยล้า แต่วันนี้บัวหอมคงมีภาระเพิ่มขึ้นก็เพราะต้องคิดถึงเตชินแน่นอน เสน่ห์เขามากมายทำให้สาววัยละอ่อนไร้ประสบการณ์คบหาเพศตรงข้ามอย่างเธอสนใจได้ เขาจะรู้ไหมว่าบัวหอมกำลังคิดมากและคิดไปไกลโขแล้ว ช่างน่าอาย สองข้างแก้มแดงเรื่อขึ้นมาอีก

เตชินวางขาเธอลงแล้ว บัวหอมยกมือไหว้ขอบคุณเขาแต่เตชินกลับคว้ามือนั้นและดึงเจ้าตัวเข้ามาแนบอก ริมฝีปากถูกประกบลงไปด้วยความรวดเร็ว จุมพิตของเขาเริ่มจากการบดเคล้าแผ่วเบาแล้วจึงเพิ่มระดับด้วยการสอดแทรกปลายลิ้นเข้าไปหาความอ่อนนุ่นชื้นของลิ้นเธอ

บัวหอมตกใจ ตาเบิกกว้าง ทั้งดันทั้งผลักก็แล้วแต่แรงเขามากและเขาไม่ยอมปล่อยง่ายๆ ด้วย ไอ้แบบนี้จะให้บัวหอมใจแข็งอยู่ได้นานเท่าไรเชียว สาวไร้ประสบการณ์อย่างเธอก็เลยอ่อนยวบคล้อยตามไปในเวลาอันรวดเร็วน่ะสิ

เตชินบดเคล้าริมฝีปากด้วยความอ่อนหวานนุ่มละมุน และรู้ได้ทันทีว่าบัวหอมไม่เคยจูบมาก่อน ดูจากการต่อต้านและการตอบรับเงอะงะ หัวใจเขาพองโตคับอกเมื่อรู้ว่าตัวเองได้จูบแรกของสาวน้อยไป เขายังคงบดเคล้าริมฝีปากนุ่มอุ่นต่อไป สองตาบัวหอมพริ้มหลับลงไปแล้วเพราะหลงลืมตัวไปกับรสจูบแสนหวานของเขาไปชั่วขณะ

เตชินถอนปากออก เขาดันบัวหอมห่างตัวแล้วจ้องไม่วางตา ใบหน้างามรูปไข่ คิ้วเรียวสวย จมูกรั้นพองาม ริมฝีปากบาง ด้านบนหยักทรงสวยชวนมอง

บัวหอมเปิดตาขึ้นมาสบตาเขาสายตาอ่อมเชื่อมกำลังอยู่ในอารมณ์ชวนฝัน ริมฝีปากขยับน้อยๆ จนกระทั้งเสียงออกมาจนได้

“แบบนี้ไม่ดีแน่” เสียงนั้นแผ่วหวานเหมือนคนละเมอ

“ไม่ดียังไงฮึ?” เตชินกระซิบข้างหู ทั้งยังยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นสองข้างแก้มของบัวหอมเริ่มแดงเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เขาจับปอยผมข้างหน้าไปเกี่ยวหูให้และเลยไปยังผมที่ผูกสูงไว้เหมือนห้างม้า เขาจับมาดมกลิ่นหอมจนพอใจแล้วจึงปล่อย

“บัวเพิ่งรู้จักพี่โตไม่ถึงสี่ชั่วโมงเลย แต่ แต่...” บัวหอมก้มหน้าตอบอึกอักและเงยหน้ามองเขาด้วยความลำบากใจที่จะพูดต่อ

“ไม่เป็นไรหรอก พี่ไม่ถือ” เตชินยิ้ม แต่เขาไม่รู้เสียเลยว่ารอยยิ้มเขายิ่งทำให้บัวหอมเขินจัดจนแทบอยากมุดดินหนี

เขาจับศีรษะบัวหอมเขย่าเบาๆ และได้มีโอกาสสำรวจชุดบริษัทของบัวหอมที่เป็นแบบเกาะอกแต่มีผ้าป้ายพาดผ่านเหมือนสายสะพายนางงามมันช่วยปิดร่องอกไว้ได้อย่างดี มีโลโก้บริษัทอยู่เหนือเนินอก

“มาทำงานยังไง?” เขาเปลี่ยนเรื่องคุยเพราะมีเป้าหมายใหม่แล้ว

“วินมอเตอร์โซค์ค่ะ”

“เลิกงานแล้วพี่จะไปส่ง”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ! บัวจ่ายรายเดือนให้น้าวินคอยรับส่งอยู่แล้ว” บัวหอมรีบปฏิเสธไปตามสัญชาตญาณ

ท่าทางตกใจของบัวหอมทำให้เขาหลุดขำ และยิ่งอยากจะรู้จักหญิงสาวให้มากขึ้น “ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ก็ยกเลิกน้าวินมอโซค์ซะ”

“แต่...”

“อยากรู้จักหอพัก ตามนี้นะ” เขาลุกขึ้น “ให้พักอีกสิบห้านาที” เตชินไม่รอฟังคำตอบ เขาก้มลงมาหาแล้วจูบแรงๆ ที่แก้มแดงเรื่อก่อนจะเดินจากไปและปิดประตูห้องพักพนักงานให้เสียด้วย

บัวหอมยังคงนั่งมองประตูอยู่พักใหญ่ก่อนจะลูบหน้าอกตัวเองแรงๆ เพราะใจกำลังรัวกระหน่ำจนน่าตกใจ หัวใจดวงน้อยๆ นี้เต้นแรงจนแทบทะลุอกอยู่แล้ว ช่างกล้าบ้าบิ่นที่ยอมให้เตชินกระทำการแนบชิด แต่ก็ไม่ได้นึกรังเกียจเขาสักนิด นั่นเพราะรู้ตัวเองดีว่าพอใจในตัวเขาตั้งแต่แรกเจอแล้ว ทว่าก็ยังกังวลใจอยู่มากที่ยอมให้เขาเอาจูบแรกไปง่ายๆ ทั้งยังจูบแก้มอีก เตชินจะคิดว่าเธอใจง่ายเกินไปหรือเปล่านะ เขาจะคิดมากเหมือนเธอไหม นิ้วเรียวไล้แก้มและริมฝีปากที่โดนเขาจูบ มันยังคงรู้สึกร้อนวูบวาบทำให้กายใจสั่นไหวอย่างไรชอบกล

บัวหอมส่ายหน้าพร้อมถอนใจหนักๆ แล้วลูบตรงหน้าอกตัวเองแรงๆ อีกหลายครั้ง ใบหน้างามก้มลงมองพลาสเตอร์ที่ส้นเท้า ริมฝีปากขยายกว้างและนั่งลูบไล้พลาสเตอร์นั้นอยู่นานสองนาน

“ยังไงเขาก็เป็นผู้ชาย” บัวหอมเตือนสติตัวเองให้จงระวัง ก็เพราะพฤติกรรมของเตชินบอกว่าเขาคิดจะสานต่อความสัมพันธ์ เขาคงไม่ให้มันจบลงง่ายๆ แน่นอน แต่มันจะยั่งยืนและไปได้ไกลแค่ไหนบัวหอมก็บอกไม่ได้ คิดแล้วก็หน้าแดงอีกเลยรีบใส่รองเท้าและออกไปทำงานเพราะคิดว่าน่าจะเป็นการปัดเรื่องในหัวได้ดีที่สุด

เตชินหายไปจากหน้าร้านแล้ว บัวหอมเลยมีสมาธิทำงานมากขึ้น คืนนั้นลูกค้าทั้งขาประจำและขาจรมีมากเพราะเป็นคืนวันศุกร์ พนักงานวุ่นวายกันไปหมด ต่างเหนื่อยล้า แต่ก็หนักกระเป๋ากลับบ้านเพราะทิป บัวหอมเสร็จจากหน้าที่ของตัวเองแล้วช่วยคนอื่นเก็บร้านอย่างเช่นที่เคยทำเป็นประจำ แม้แต่ตอนนี้ก็ยังไม่เห็นเตชิน เขาคงหลอกเล่นกระมังที่ว่าจะไปส่งที่หอพัก

เสร็จจากงานบัวหอมเปลี่ยนกลับเป็นชุดกางเกงกับเสื้อยืดเพราะไม่อยากกลับที่พักด้วยชุดบริษัทมันคงอันตรายมากอยู่ บัวหอมยกโทรศัพท์ขึ้นเพื่อเรียกรถมารับอย่างเช่นเคย แต่มือถือเธอกลับถูกดึงออกไปก่อน

“อะ!” เมื่อหันกลับไปมองก็เห็นเตชินยกโทรศัพท์เธอแนบหูตัวเองแล้ว

“ครับ” เตชินพูดเพราะปลายสายรับแล้ว บัวหอมเลยรีบดึงโทรศัพท์มาคุยเอง “น้าจิว วันนี้บัวกลับเองนะคะ ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ ค่ะ” เตชินฟังบัวหอมอยู่ตลอดและรู้ว่าปลายสายเป็นคนมีอายุอยู่บ้างเพราะน้ำเสียงตอนที่รับสายเมื่อสักครู่

บัวหอมวางสายแล้วและกำลังจ้องหน้าเตชิน เธอกำลังปั้นปาก ขมวดคิ้ว ท่าทางนี้ทำให้เตชินได้หัวเราะอีก ก็แม่สาวน้อยกำลังโกรธเขา

“ไปเถอะ” เตชินเดินนำหน้าไปที่ลานจอดรถทางด้านหลังร้าน