บทที่ 1 สัมพันธ์แรกพบ (1)

บัวหอมลงจากรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่ใช้บริการเป็นประจำ ร้านอาหารและเครื่องดื่มที่เธอทำงานอยู่นั้นห่างจากหอพักเกือบสิบกิโล ตั้งแต่ทำงานพิเศษเป็นสาวเชียร์เบียร์เมื่อปีก่อน เธอก็เริ่มใช้บริการมอเตอร์ไซค์รับจ้างหน้าปากซอยของหอพัก จนมาระยะหลังเธอผูกเป็นรายเดือนเลยไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีรถในตอนขากลับ บัวหอมได้หมุนมาร้านแห่งนี้เป็นครั้งแรก ร้านมีชื่อว่าเลโซ ผู้จัดการเป็นสาวห้าวที่น่ารักและเข้ากับเด็กๆ ในร้านได้เป็นอย่างดี บัวหอมมาทำงานที่นี่เกือบอาทิตย์แล้วแต่ก็ยังไม่ได้เจอกับเจ้าของร้านเลย ฟังจากเพื่อนรุ่นพี่สาวเชียร์เบียร์ด้วยกันว่าเป็นคนหนุ่ม ทั้งหล่อและเก่ง มีร้านสองสาขา อีกสาขาอยู่ถัดไปอีกอำเภอหนึ่ง

บัวหอมก็อยากจะเจอเขาอยู่เหมือนกัน อยากรู้ว่าจะจริงอย่างที่เพื่อนเอ่ยถึงหรือเปล่า ยังรู้มาอีกว่าสาวๆ ติดเขาตรึม แต่เขาก็ไม่ได้สนใจใครเป็นพิเศษ

“ไอ้บัว วันนี้มาเร็วจัง” เสียงทักดังมาก่อนที่บัวหอมจะก้าวขึ้นบันไดหินหน้าร้าน

บัวหอมเงยหน้าขึ้นไปส่งยิ้มให้พร้อมทั้งยกมือไหว้ “เพิ่งสอบเสร็จ มันตื่นเต้นอยู่น่ะค่ะ”

“กลัวซัมเมอร์ละสิแก อ่านหนังสือบ้างเปล่าวะ” ปิยาผลักไหล่เชิงล้อ ชอบนิสัยบัวหอมตั้งแต่เข้ามาทำงานวันแรกแล้ว และที่สะดุดตาก็คงเป็นรูปร่างหน้าตาที่จัดว่าสวยมากทีเดียว

“แหม หัวกะทิขนาดนี้ ทวนซ้ำเอานิดหน่อยก็พอแล้วค่ะ”

“จ้าๆ ไอ้บัวสอบตกพี่ปีจะปิดร้านฉลองเลยเว้ยเฮ้ย”

“ใจใหญ่จริงนะ” เสียงประชดประชันดังมาจากข้างหลัง ผู้จัดการสาวห้าวกับสาวเชียร์เบียร์แสนสวยหันไปพร้อมกัน

“ต๊าย กำลังคิดถึงอยู่เลย พี่โตของปี” ปิยาตรงเข้าไปกอดแขนเตชิน ศีรษะซบลงที่ไหล่หนา ถูไถแก้มไปมาท่าทางออดอ้อน

เตชินขมวดคิ้ว “ไอ้ปี!” เขาแกะมือปิยาแล้วผลักร่างนั้นออกไปพ้นตัว

“ชิชะ ทำเป็นขนลุกขนพอง เปลี่ยนจากไอ้ปีเป็นสาวๆ มาซบสิ พี่แกถึงตัวอ่อนเสียงอ่อน” ปิยาเอ่ยจบก็แบะปากใส่

เตชินหรือพี่โตมะเหงกให้บนกระหม่อนทีหนึ่งแล้วส่งยิ้มให้สาวสวยที่กำลังเป็นที่พูดถึงของพวกลูกค้าขาประจำ หากเขาไม่ติดธุระมากมายคงได้รู้จักกันมาหลายวันแล้ว

“อย่าทำตาอย่างนั้นกับเด็กมันนาพี่” ปิยาเห็นเข้าก็รู้ทันทีว่าเตชินสนใจบัวหอมเข้าแล้ว สายตามันฟ้อง ยิ่งส่งยิ้มให้เสียหวานหยดยิ่งดูน่ากลัว

“สวัสดีค่ะ” บัวหอมไหว้เตชินและส่งยิ้มหวานหยดกลับไปให้เตชินจนปิยาปั้นปากพลางคิดว่าสองคนนี้พอๆ กันแฮะ แม่สาวน้อยช่างไม่รู้ตัวเสียเลยนะว่าเผลอให้ท่าพ่อปลาไหลไปเสียแล้ว

เตชินพอใจในรูปร่างหน้าตาของบัวหอม สมกับที่ขาประจำชมให้เขาฟัง ร่างบาง ผิวขาว ขาเรียวสวย ทั้งยังยิ้มแย้ม เป็นกันเองและเข้ากับรุ่นน้องผู้ห้าวกระด้างของเขาได้ดี

“ให้พี่เรียกว่าอะไร?”

“บัวหอมค่ะ เรียกบัวก็ได้”

ผู้จัดการสาวแบะปากให้อีก รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นก้างขวางคอขึ้นมาทันใด คิดจะขยับปากสอดแต่เตชินเอ่ยตัดหน้าเสียก่อน “ไอ้ปี ไปทำงาน!”

“จ้าๆ ไอ้ปีไม่สวย” ปิยาหรือปีสะบัดหน้าและแกล้งเดินส่ายสะโพกจากไป

“อยู่กับมันทุกวันไม่ได้หรอก จะฆ่ากันตาย ถ้าพ่อมันไม่มาอ้อนวอนให้รับเข้าทำงานด้วย พี่ไม่รับมันหรอก ไอ้ปีมันกวนประสาทมาตั้งแต่สมัยเรียนมอปลายด้วยกันแล้ว

บัวหอมหัวเราะ มองตามปิยาไปจนลับตา “ครึกครื้นดีออกค่ะ”

เตชินเลิกคิ้ว เห็นรอยยิ้มของบัวหอมแล้วเขาต้องยิ้มตาม ตากลมมองเขานิ่งก่อนจะหลบหน้าพลางกระชับกอดกระเป๋าใบเล็กไว้แน่น

“บัวขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อนค่ะ” เอ่ยแล้วก็หมุนกายจากไปทันที

เตชินมองตามร่างบางที่รีบซอยเท้าไปทางห้องพักของพนักงาน เขาเลยแยกไปอีกทางหนึ่ง แต่ปิยายังเดินตามเขามาอีก

“นี่พี่ ชอบไอ้บัวมันเหรอ มันนิสัยดีนะ ขยันด้วย งานตัวเองเสร็จแล้วก็ยังช่วยพวกเด็กๆ เก็บจานเก็บโต๊ะอีก ถ้าจะคบมันก็อย่าให้มันเสียใจทีหลังละ ปีห่วงมันนะพี่”

เตชินผลักหน้ารุ่นน้องออกจากไหล่เขาแล้วเดินไปนั่งอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ ดึงเอาบิลส่งของมาดู ปิยายังคงตามมานั่งด้วยกันอีกจนได้

“ปีพูดจริงนะพี่ ไอ้บัวมันทำงานส่งตัวเองเรียนนะ” ปิยายังคงไม่ไว้ใจ กลัวเตชินจะหลอกเด็กน่ะสิ ก็กี่รายแล้วที่หลงเสน่ห์พ่อปลาไหลเข้าน่ะ

“หยุดพล่ามทีว่ะ”

“ปีพูดจริงนะพี่”

“อือ ไปทำงานไป” เขาไล่ทั้งที่สายตาขยับมองใบเสร็จหลายแผ่น

ปิยาเลิกสนใจและไปดูแลความเรียบร้อยทั้งหมด เด็กๆ ในร้านเริ่มทยอยกันมาจนได้เวลาเปิดร้านแล้ว ลูกค้าก็เริ่มทยอยเข้ามาตั้งแต่ร้านเพิ่งเปิด

คืนนั้นบัวหอมทำงานด้วยหัวใจสั่นหวิว แน่ล่ะ นั่นก็เพราะเตชินคอยเฝ้ามองอยู่ตลอดเวลา พวกพนักงานหลายคนเข้ามาสะกิดให้เธอดูตั้งหลายครั้ง รวมทั้งปิยาก็ด้วยเหมือนกันที่เห็นท่าทางของเตชินแล้วต้องส่ายหน้า เมื่อมองไปทางบัวหอมก็ต้องเลิกคิ้วจนต้องเดินไปหา

“นี่ไอ้บัว”

“พี่ปี บัวขอพักหน่อยนะ”

“อือ เป็นอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่เป็น... เป็น” บัวหอมทำท่าคิดทั้งยังแสยะยิ้มให้ปิยา

“อะไร? ตกลงแกจะเป็นหรือไม่เป็น” ปิยาเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะเสยผมสองสามครั้งให้เข้าทรง

บัวหอมขยับเข้ามากระซิบ “คือ... ทำไมพี่โตต้องจ้องบัวขนาดนั้น บัวทำงานลำบากนะพี่ปี”

“อย่าบอกนะว่าเขินพี่โตน่ะ” ปิยาหันมองไปทางเตชิน ก็เห็นอีกฝ่ายมองมาอย่างสนใจว่าทั้งสองคุยอะไรกัน “รายนั้นถ้าชอบใครแล้วก็จ้องอยู่นั่นแหละ ไม่ปล่อยหลุดมือหรอก”

บัวหอมแอบมองเตชินแล้วกระซิบกับปิยาอีก “พี่โตจะแกล้งบัวหรือเปล่า ชอบก็ชอบ อย่ามาหลอกบัวก็พอ” แม้จะเขินอยู่บ้างแต่เมื่อเอาเข้าจริงๆ ก็ไม่กล้าคิดไปไกลหรอก

“จ้าๆ แม่หญิงหัวใจอ่อนแอ ยายเวอร์จิ้นเลดี้” ปิยาไม่ได้พูดเปล่าแต่สำรวจเรือนร่างของบัวหอมไปด้วย

“บัวพูดกับพี่ปีทีไรถูกหลอกด่าตลอด” บัวหอมค้อน “ไปพักห้านาทีนะคะ เจ็บเท้าจังเลย” ปิยาพยักหน้า บัวหอมเลยเดินเข้าไปยังห้องพักพนักงานที่อยู่ส่วนหลังของร้าน มีทางเดินเล็กๆ เชื่อมต่อไปถึงห้องทำงานส่วนตัวของเตชินที่เขาไม่ค่อยจะขึ้นไปสักเท่าไร บัวหอมนั่งลงแล้วเป่าลมออกจากปากแรงๆ รองเท้าส้นสูงสีครีมถูกถอดออกในเวลาต่อมา

“รองเท้ากัดเหรอ?” เตชินเดินเข้ามากะทันหัน

บัวหอมสะดุ้งเล็กน้อย ไม่คิดว่าเขาจะตามมา “ค่ะ” เธอรีบวางรองเท้าลงและขยับดึงกระโปรงแสนสั้นให้ลงไปปิดต้นขาขาวมากที่สุด รู้ดีว่าชุดสั้นมาก แต่ก็เลือกไม่ได้เพราะเป็นชุดฟอร์มของบริษัท