นายหัวสิงหราช

เวลาสี่ทุ่มตรง...

ประตูในห้องของมาลีรินทร์ที่ใช้ร่วมกับเพียงพิมพ์ถูกเปิดเข้ามาอย่างช้าๆ

สายตาของสิงห์มองกวาดไปบนร่างที่นอนคลุมโปงอยู่บนเตียง เศรษฐีเฒ่าหัวเราะหึๆ น้ำลายสอเต็มปาก จินตนาการเตลิดไกล น่าเอ็นดูแท้หนูน้อย นอนเหมือนกลัวผีคลุมโปงมิดเชียว แต่ต่อไปนี้ไม่ต้องกลัวอีกแล้ว

พี่จะมานอนเป็นเพื่อนหนู ให้ผีจับหัวทั้งคืน

สิงห์เดินย่องไปที่เตียงแล้วกระตุกผ้าออก ร่างที่นอนเกร็งระวังไม่ยอมหลับลุกผางขึ้นมาในทันที เธอล้วงหยิบเอาของที่ซ่อนไว้ใต้หมอน มาจ่อใส่หน้าเขา แล้วทำเสียงขู่

“ออกไปจากห้องของหนูนะ ออกไป!”

“เฮ้ เล่นอะไรน่ะ หนูมาลี วางลง วางลง”

ตาเฒ่าหัวเราะเมื่อเห็นอาวุธอันเล็กจิ๋วในมือของเด็กสาว มาลีรินทร์กลัวเขาจนน้ำตาคลอ ขนาดตัวของเธอเล็กจิ๋วเมื่อเทียบกับร่างสูงใหญ่ของเขา แม้เขาจะอยู่ในวัยชราแต่ก็ยังดูแข็งแรง

“ไม่ ออกไป ออกไปเดี๋ยวนี้”

“คุยกันดีๆ ก่อน ยอมเป็นของท่านเถอะน่าหนูมาลี อยากได้อะไรท่านจะให้ทุกอย่าง”

“ไม่หนูไม่เอา ไม่เอาอะไรทั้งนั้น”

ความรักตัวหวงตัว และขยะแขยงเขา ทำให้มาลีรินทร์ลืมเรื่องคำขู่ของเพียงพิมพ์ไปจนดับสิ้น ตาเธอมองไปยังโต๊ะข้างเตียง ตามองสะดุดกับบางสิ่ง เมื่อแน่ใจว่ามีดชิ้นเล็กในมือเธอไม่อาจจะช่วยเธอจากความหื่นของตาแก่นี่ได้

ที่สุดของความกลัว กลายเป็นพลังมหาศาล เมื่อสิงห์ก้าวถึงเตียง มาลีรินทร์ก็คว้าเอาโคมไฟฟาดเข้าที่หัวของเขาอย่างแรง

เสียงของเขาร้องโหยหวน เรียกคนทั้งบ้านให้เข้ามาในห้อง ภาพของนายท่านนอนร้องโอดโอยบนเตียง เลือดท่วมศีรษะ ส่วนมาลีรินทร์นั่งตัวสั่นบนเตียง เธอกอดโคมไฟไว้แน่น ตาของเธอเบิกโพลงมองตรงไปยังสิงห์ ตาไม่กะพริบ

เธอนั้นช็อกไปแล้วกับสิ่งที่ตัวเองทำ

ทันทีเมื่อถูกแตะเนื้อตัวเข้าจากสาวใช้คนหนึ่ง เธอก็เป็นลมไปเลยในทันที

.......

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากหมายเลขที่ทำให้สิงหราช เบ้ปากนิดๆ แล้วคว่ำหน้าจอลงเสีย เขาไม่อยากจะรับสายนี้เลย

มันยังดังไม่หยุด...

นายหัวหนุ่มถอนใจเฮือก เอามือเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ นับฟังเสียงสัญญาณที่ดังขึ้นจนเงียบไปว่าเขาจะให้โอกาสความพยายามของคนทางโน้นอีก เอา...อีกสัก สี่สายก็แล้วกัน ถ้าเพียรพอ เขาก็ค่อยรับสาย

“นายหั้วครับ รถขนปาล์มกำลังจะออกครับ”

“อือ...”

สิงหราชพยักหน้า ทางนั้นมองนายแล้วยิ้มเผล่ จนเห็นฟันทุกซี่ ก่อนจะแบมือออกมาตรงหน้านาย

“ขอเบี้ยไปจ่ายค่าน้ำมันด้วยครับนายหั้ว”

เสียงสำเนียงบอกว่าเป็นคนใต้ของคนตรงหน้า ทำให้สิงหราชมองจ้องเขม็ง

“เอาบัตรไปจ่ายสิ กูทำการ์ดไว้ให้แล้ว จะมาขอเงินอะไรอีก ไอ้เอียด”

“น้ำมันคนไงครับนายหัว” มือนั้นยังคงแบไม่ลดละ ยังไงวันนี้ก็ต้องเอาให้ได้ละ

“วันนี้ขนปาล์มวันสุดท้ายแล้ว พวกเราทำงานกันหนักเหนื่อยสายตัวแทบจะขาด นายหัวจะไม่ให้เบี้ยให้น้ำใจกันสักกะนิดกะหน่อยหรือครับ”

สิงหราชกำลังจะอ้าปาก เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกรอบ เอียด หัวหน้าคนงานที่มีลักษณะตัวผอมสูง ผิวคล้ำ ผมหยิกทั้งศีรษะเขาไว้ผมทรงแอโฟร และชอบใส่เสื้อสีแดง บอกว่าใครจะได้เห็นแต่ไกล เพราะต้องเด่น เนื่องจากเป็นหัวหน้า

เอียดนั้นปากกล้า ปากดี แต่ทำงานดีเหมือนปาก ลูกน้องเกรงและรัก สิงหราชเลยจ้างเขาไว้เป็นหัวหน้าคนงาน ยามงานเอียดทำงานจริง แต่ยามไม่มีงานปากก็ไม่ค่อยจะว่าง หาแนวแต่จะมาแหย่นาย นายหัวสิงหราชหน้าดุ พูดน้อย หล่อเหมือนดาราฝรั่ง เพราะรูปร่างสูงใหญ่ บึกบึน หน้าตาคมเข้ม ชอบสวมหมวกคาวบอย และสวมรองเท้าบูท เวลาออกไปตรวจงานทำงาน แต่งตัวเต็มมาก เหลือแต่แค่ขี่ม้า แต่นายขับรถจิ๊ปคันเล็กแทน ไม่ได้ขี่ม้า ไม่ก็ขี่มอเตอร์ไซค์ ไม่อย่างนั้นก็จะยิ่งเหมือนคาวบอยจริงๆ

สิงหราชมาทำงานเป็นนายหัวที่สวนปาล์ม และสวนทุเรียนแห่งนี้แทนนายหัวเทพตาของเขา เนื้อที่มหาศาลรวมกันก็ห้าร้อยไร่ เป็นสวนทุเรียนที่ใหญ่อันดับต้นๆ ในตรัง ผลผลิตดีส่งออกนอกมีคนมาจองประจำตั้งแต่ออกดอก ในส่วนของปาล์มก็ออกผลผลิตสม่ำเสมอ แค่สองอย่างนี้ก็มั่งคั่งร่ำรวยจนกินไม่หมดไปจนตายแล้ว

เขาเพิ่มขยายธุรกิจเพิ่มคือทำฟาร์มโคเนื้อ ทดลองทำเนื้อที่ได้คุณภาพป้อนตลาด ที่มีมูลค่าทางการตลาดดีขึ้นเรื่อยๆ ในทุกปีจากความนิยมของคนรับประทานในประเทศ ที่เพิ่มมากขึ้น เขาตั้งใจอยากทำเนื้อไทยให้ได้ผลผลิตเนื้อเกรดใกล้เคียงเนื้อจากต่างประเทศ เพิ่มมูลค่าให้สินค้าของเขา อยู่ในขั้นการทดลอง

ตั้งแต่มาอยู่ทำงานที่นี่คุณคิง ก็มีแต่ทำให้เจริญก้าวหน้าขึ้น ถ้าตายายและมารดาของเขายังอยู่คงจะภูมิใจมาก แต่ทุกท่านก็เสียไปหมดแล้ว สิงหราชเลยรั้งตำแหน่งสามีในฝันของสาวละแวกนี้ไว้ เพราะยังไม่มีเมียเป็นตัวตน ยังโสด รวย พ่วงด้วยกำพร้าอีกต่างหาก ปัญหาเรื่องญาติสามีไม่น่าจะมี โดยเฉพาะแม่ผัวลูกสะใภ้ตัดไปได้เลย

“เอ่อ แล้วใครโทรมาหานายหัว เห็นโทรมาเป็นสิบๆ สาย นายหัวไม่ได้ยินเหรอ หรือว่าหลบใคร ไปทำลูกสาวบ้านใครท้องหรือเปล่า?”

“มึงนี่ปากดี กูว่าจะให้เงินไปกินข้าวเที่ยงเลี้ยงลูกน้อง ไม่ให้แม่งละ”

นายออกลูกโมโห ไอ้เอียดรีบยกมือไหว้ปะหลกๆ แล้วเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ

“อะโธ่ นายหัว ผมได้ยินนานแล้วไม่เห็นนายรับที ก็เลยนึกว่าหลบโจทย์ ขอโทษครับนี่แนะๆ ปากผมไม่ดี ตีมันๆ นายหัวอย่าโกรธ ขอสักสามพันนะครับนาย ลูกน้องเยอะ...”

ว่าแล้วก็แบมือ สิงหราชถอนใจ จะรั่วกับมัน แต่ก็ต้องยอมมันไว้คนหนึ่งละ กับไอ้เอียดนี่...

เขาล้วงเงินส่งให้กับเอียดแล้วตกลงใจว่ารับโทรศัพท์ก็ได้ เห็นแต่ความพยายาม มีคนเดียวนั่นแหละที่โทรมาเบอร์ของเขา

“คุณคิง คุณคิงขา เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ คุณคิง”

“ทำไม พ่อฉันตายคาอกอีหนูคนไหนหรือไง? ถ้ายังนั้นพี่จันก็โทรแจ้งญาติๆ แล้วก็ติดต่อวัน เดี๋ยวฉันตามไปอีกวันสองวัน”

“ปากนะคะคุณคิง โอ๊ยน่ะ ไม่ตายก็เหมือนเฉียดตายค่ะ คือว่าตอนนี้คุณท่านอยู่โรงพยาบาลค่ะ”

“อ้อ...”

ชะงักไปนิด แม้จะปากไวแช่งพ่อไป แต่พอรู้ว่าท่านเจ็บป่วยจริงๆ คนเป็นลูกก็สะอึกอยู่บ้าง จะอย่างไร ก็พ่อ ความรักความผูกพันแม้จะบอกว่าไม่มีเหลือแต่ตัดบัวจะอย่างไรก็ยังเหลือใยอยู่ดี

“คือว่านังเด็กมาลี ลูกเลี้ยงนังเพียงตีหัวคุณท่านเอาค่ะ เอ่อ...ตอนนี้คุณท่านเข้าโรงพยาบาลค่ะ อาการไม่น่าเป็นห่วงมาก แต่ที่ห่วงจนต้องโทรมาหาคุณคิง ก็คือ...คุณท่านอะ จะจดทะเบียนกับนังเด็กมาลีค่ะ”

“หืม ยังไง ไหนลองเล่าสิ มาลีที่ว่าเป็นใคร แล้วทำไมมาตีหัวพ่อได้”

พอได้ยินคำว่าจะจดทะเบียน สิงหราชก็หัวร้อนขึ้นมาทันที พ่อของเขาสัญญาไว้ว่าจะไม่จดทะเบียนกับใครอีกนอกจากแม่...นี่พ่อจะไม่ทำตามสัญญาอีกแล้วหรือ

เขาไม่มีทางให้พ่อเขาได้ทำสำเร็จหรอก คงจะรักหลงกันมาก หรือเล่นเซ็กซ์วิปริตกันวะ ถึงได้ตีหัวพ่อเขาเอาแบบนั้น

สิงหราชขบกรามกรอด หูก็ฟังพี่เลี้ยงของเขาพูดฉอดๆ เกี่ยวกับเด็กใหม่ของบิดา ซึ่งแน่นอนว่าไม่ได้มีถ้อยคำดีๆ มาเลยสักคำเกี่ยวกับเด็กที่ชื่อมาลีรินทร์และเพียงพิมพ์ที่เป็นแม่ของเธอ

หนนี้เขาจะต้องขึ้นไปจัดการเรื่องทั้งหมดด้วยตัวเอง พ่อของเขาจะไม่มีทางได้จดทะเบียนกับใครอีก พ่อของเขาผิดสัญญามามากจนเกินไปแล้ว ครั้งนี้เขาไม่ยอมอีกแล้ว

จะไปดูหน้านังเด็กนั่นเสียหน่อย ว่าจะสวยเด็ดขนาดไหน ทำไมพ่อเขาถึงยอมจดทะเบียนให้