อดทนนะมาลี

มาลีรินทร์หลังจากที่ก่อเรื่องกับประมุขของบ้านไป เธอก็เป็นลมสลบสาเหตุมาจากที่เธอช็อกกับการกระทำของตัวเอง

สาวน้อยตีหัวของท่านสิงห์แตก และแน่นอนว่าเพียงพิมพ์เกรี้ยวโกรธอย่างมาก เธอถูกตบตีจนน่วมหลังออกมาจากโรงพยาบาล และเพียงพิมพ์ขังเธอไว้ในห้อง ให้คนมาส่งข้าวส่งน้ำให้เพียงแค่วันละหน บอกว่าเป็นโทษที่เธอกล้าทำท่านเจ็บตัว

เพียงพิมพ์ขู่ว่าจะไปพามีนาพรออกมาจากโรงเรียนประจำ และจะพามีนาพรไปขายให้กับร้านคาราโอเกะให้เป็นเด็กดริ๊งค์ และถ้าทำไม่ดีอีก ทั้งเธอทั้งน้องอาจจะถูกส่งออกไปมาเลย์

มาลีรินทร์ขวัญเสียกับคำขู่นั้น ทางรอดของเธอมีแค่ทางเดียวคือต้องยอมและต้องจดทะเบียนสมรสกับท่าน เพียงพิมพ์บอกว่าวันนี้จะมาฟังว่าเธอจะตัดสินใจยังไง ทำไมจะต้องมาถามในเมื่อคำตอบมี ล็อกไว้ให้เธอเพียงแค่ทางเดียว คือต้องตอบตกลง

มาลีรินทร์ร้องไห้จนไม่มีน้ำตา เธอต้องเลือกทางนี้จริงๆ แล้วใช่ไหม? สาวน้อยตัวสั่นเยือกเพียงแค่คิดถึงสายตาและมือของท่านสิงห์ที่จะมาแตะเนื้อต้องตัวเธอ แต่เธอก็คงต้องทำเพื่อน้อง เพียงพิมพ์บอกว่าถ้าเธอหนีไป หรือฆ่าตัวตาย มีนาพรคือตัวตายตัวแทนของเธอ สกัดเธอไว้แม้กระทั่งทางนี้

ในเมื่อชะตากรรมเป็นอย่างนี้เธอก็คงจะต้องสมยอมกับความโหดร้ายนี้

ประตูเปิดออก เพียงพิมพ์เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เธอกอดอก มองลูกเลี้ยงสาวด้วยสายตาขู่เข็ญ พร้อมกับเอ่ยเสียงเรียบ

“ว่าไง นังมาลี ถ้าแกตกลงจะทำ ก็ออกไปกับฉัน ไปขอโทษท่านกราบเท้าท่านซะ”

“ค่ะ”

คำตอบเสียงแผ่วเบาดังขึ้น พร้อมกับใบหน้างดงามที่ก้มงุด ซ่อนน้ำตาไว้เธอจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว จะไม่อ่อนแออีกแล้ว

“ต้องให้ใช้ความรุนแรง ยอมดีๆ ก็หมดเรื่อง ไหนฉันดูหน้าตาเนื้อตัวแกหน่อยสิ ยังมีรอยช้ำรอยบวมอยู่ไหม เดี๋ยวคุณท่านจะหาว่าฉันทำอะไรแก อย่าปากมากปากดีว่าฉันตบตีแกละ ฉันบอกท่านแค่ว่าขังแกไว้เฉยๆ เพื่อลงโทษ แค่นั้นท่านก็โอดครวญว่าฉันไม่ควรทำ ขอให้ฉันยกโทษให้แก ให้แกไปคุยกับท่านดีๆ แกยังไม่พร้อมก็บอกท่านได้ ทำไมจะต้องไปทำท่านด้วย เกิดท่านตายไปเราสองคนตายแน่ๆ นะนังมาลี”

“...”

มาลีรินทร์ไม่ได้ตอบอะไร ก้มหน้าและเม้มปาก ยามเพียงพิมพ์หมุนตัวดูเนื้อตัวเธอ มีรอยหยิกบนแขนที่ยังหลงเหลือ และรอยช้ำนิดหน่อยบนแก้ม เพียงพิมพ์หายามาทาให้เธอ และบอกให้ว่าคืนนี้พักผ่อนก่อน พรุ่งนี้จะพาไปอาบน้ำแร่แช่น้ำนม บ่มผิวแต่งหน้าแต่งตัวให้สวยๆ ค่อยมากราบขอโทษท่าน

“พรุ่งนี้อย่าทำนิ่งเป็นสากแบบนี้ละ พูดจาหวานๆ เพราะๆ กับท่าน พูดเป็นไหมนังมาลี ถ้าพูดไม่เป็นฉันจะได้จดมาให้แกพูด”

“ค่ะ”

เพียงพิมพ์เม้มปาก หมั่นไส้จนอยากจะทุบเอาอีกสองสามหน นังลูกเลี้ยงตัวดีทำเม้มปาก ก้มหน้าก้มตา ทำยอมแต่เหมือนไม่ได้ยอมจริง ยิ่งเห็นก็ยิ่งมันเขี้ยว กลัวเหลือเกินว่านังมาลีจะมีลูกบ้า ลุกขึ้นมาเสียบท่านเข้าแล้วแถมด้วยเสียบเธออีกคน ไว้ใจไม่ได้หรอกเห็นดูนิ่มๆ หงิมๆ มันเอาโคมไฟฟาดหัวคุณท่านจนหัวแตก

ต้องขู่มันไว้ก่อน

“จำไว้นะ นังมาลี ชีวิตของฉัน ของนังมีนามันขึ้นกับแก อย่าทำบ้าๆ อะไรขึ้นมาอีก มันอาจจะฝืนทนนิดหน่อยกับการมีผัวแก่ แต่ชีวิตแกจะมีขึ้นมาก ทำให้ท่านรักท่านหลงชี้นกชี้ไม้อยากได้อะไรก็ได้หมด”

“ค่ะ”

“นอนซะ จะได้ตื่นมาสดชื่น”

เพียงพิมพ์ว่า เธอยังคงปิดล็อกกุญแจด้านนอกไว้ กันไว้ก่อนเผื่อมาลีรินทร์จะหนี

สาวน้อยล้มตัวลงกับเตียง เธอไม่มีน้ำตาอีกแล้ว...มือนั้นกำผ้าปูที่นอนแน่นอย่างจะระบายอารมณ์ที่อัดอั้น

อดทนนะมาลี

อดทน...

“พ่อจ๋าแม่จ๋า ถ้าพ่อแม่ยังวนเวียนอยู่ ช่วยหนูด้วยนะจ๊ะ”

สาวน้อยพึมพำกับความมืด...ฝากเสียงกระซิบไปกับสายลม หวังให้ส่งไปยังพ่อแม่ ถ้าโลกหลังความตายมีจริง สิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริง ก็ขอให้พวกท่านเหล่านั้นได้ช่วยเธอจากมือคนบ้าตัณหาด้วยเทอญ