ตอนที่ 2

เมื่อคว้าน้ำเหลวกลับมาขึ้นรถที่มีชายวัยกลางคนสองคนครองยศจ่ากับดาบจอดรออยู่ตรงข้ามมองคนที่เพิ่งเข้ามาหัวเสียถึงกับมองหน้ากันและกันแล้วส่ายหน้าระอา

“บอกแล้วผู้กอง ไม่ได้ผลหรอกจะมีหมายค้นหรือไม่มีซ้ำจะโดนเด้งกลับมาเสียอีก ปล่อยผ่านเถอะผู้กองเชื่อผม”

“ไม่ได้จ่า ยังไงผมก็ต้องรู้ให้ได้ว่าแจ้งความเท็จหรือมีคนร้ายจริงกันแน่”

“กลับสน.เลยไหมครับหรือไปไหนกันต่อ”

“แวะร้านกาแฟก่อนดาบ คนละแก้วแก้เซ็ง” เอนกตอบกลับอย่างเหนื่อยหน่าย

“จัดให้ผู้กองเลยจ่า”

“ส่งถึงที่เลยครับ” ตอบจบก็ขับรถออกไปทันที เอนกมองบ้านหลังใหญ่กำลังเลื่อนรั้วปิดอย่างสงสัยแต่กลับทำสิ่งใดไม่ได้ทำเพียงมองดูและผ่านไป

ผ่านไปไม่นานรถตำรวจพื้นที่จอดอยู่ข้างร้านกาแฟ กลิ่นกาแฟคั่วหอมกรุ่นเตะจมูกทำให้เอนกยิ้มกริ่มรีบลงจากรถเดินเข้าไปในร้าน จ่าประสิทธิ์กับดาบวินัยยักไหล่มองถึงกับหลุดยิ้มให้กับชายหนุ่มเดินตามหลังไป

“สวัสดีค่ะ กาแฟยิ้มแย้มยินดีต้อนรับ” เสียงต้อนรับเจื้อยแจ้วของผู้ช่วยสาวยืนรับลูกค้าด้วยความสดใสแต่พอเห็นเอนกถึงกับหุบยิ้มทันที

“เอาหวานเย็นครับ” เอนกเดินมาสั่งหน้าเคาน์เตอร์มองหญิงสาวที่ยืนเท้าเอวจ้องเขม็งเขาอย่างหงุดหงิดใจ

“หมด ไม่ขายปิดร้านแล้ว” ริริน ผู้ช่วยบาริสต้าสาวหุ่นอวบอั๋นถอดผ้ากันเปื้อนวางบนเคาน์เตอร์จ้องหน้าเอนก

“แย่จังผมมาไม่ทันอีกแล้ว” เอนกเท้าเคาน์เตอร์ฉีกยิ้มให้เธออย่างยียวนก่อนมีคนเดินแกว่งกุญแจรถเข้ามายืนกอดคอเอนกอย่างสนิทสนม

“อะไรไอ้เนก แกแหย่น้องฉันอีกแล้วหรือไง ตีกันตั้งแต่เด็ก” ไกรวิช ผู้กำกับหนังร้อยล้านตบไหล่เอนกที่ยิ้มกริ่มส่ายหน้าแต่เหมือนริรินจะไม่เล่นด้วยยืนเท้าเอวมองพี่ชายผู้กำกับของตนเองสลับกับมองเอนกที่ชอบแหย่ยียวนกวนใจเธออยู่ตลอดตั้งแต่เด็กยันโต

“ร้านปิดแล้ว ออกไปกันให้หมดเลยไป” เธอยกมือไล่ตัดความรำคาญ

“เอ้า ยังไม่ได้เวลาปิดเลย รีบไปไหน” ไกรวิชแย้งถียงน้องสาวตนเองทันที

“ไม่เห็นหรือไงบาริสต้าไม่อยู่ มีแต่น้ำเปล่าจะดื่มไหม จ่า ดาบเอาอะไรไหม” ริรินเปลี่ยนเรื่องหันไปตะโกนถามชายวัยกลางคนนั่งอยู่ที่โต๊ะข้ามหัวคนอยู่ใกล้

“อะไรเนี้ย เมื่อกี้บอกร้านปิดแต่ให้จ่ากับดาบสั่งได้ นี่ผู้กอง มีเกียรติแค่ไหนมองข้ามได้ไง” ไกรวิชตบไหล่เอนกยืดอกยอมรับตามประสาความยียวนเย้าแหย่สาว

“ให้เกลียดแล้วไง อย่าวุ่นวายได้ไหม ไม่มีอะไรทำกันหรือไง พี่ไกรจะไปไหนก็ไป วุ่นวาย” ริรินหมุนตัวกลับเดินไปล้างแก้วที่อ่างล้างแม้แต่พี่ชายคลานตามกันออกมาก็ไม่เว้น

“ใจแคบชะมัดเลย” ไกรวิชเดินมานั่งโต๊ะข้างกระจกร่วมวงกับจ่าและดาบเช่นเดียวกับเอนกที่เดินตามมานั่งข้าง

“แวะมาได้ไง” เอนกเริ่มสนทนาตามประสาเพื่อน

“ไม่อยากไปงานประมูลไฮโซกับวา คิดว่าพาลูกมาไว้ที่นี่เลยแวะมา” ไกรวิชผ่อนลมหายใจยาวส่ายหน้าก่อนตะโกนถามน้องสาวที่ล้างแก้วอยู่ “แล้วอัญไปไหน”

“เอากาแฟไปส่งเมียพี่ไง ถามเยอะจริง ไม่รู้สักเรื่องจะตายไหม รำคาญ” เสียงตวาดกลับจากริรินทำเอนกหลุดหัวเราะมองหน้าที่อึ้งค้างของไกรวิช

“มันเป็นน้องหรือแม่ฉันวะเนี้ย”

“ทำพูดไปตอนจีบวาก็ใช้น้องไม่ใช่หรือไง”

“เออ ยอมรับไม่เถียง” ไกรวิชยักไหล่มองขวดน้ำเปล่าวางอยู่บนโต๊ะด้วยการเสิร์ฟของริรินก่อนเดินไปชงกาแฟปั่นให้จ่าและดาบโดยไม่สนใจสองหนุ่มที่นั่งสนทนาได้เพียงน้ำเปล่าคนละขวด

สองเท้ารีบวิ่งจ้ำหลังลงจากรถวินมอไซค์เข้าไปในโรงแรมด้วยความเหนื่อยหอบพร้อมแก้วกาแฟและขวดนมที่ถูกลืมไว้ เหงื่อแตกพลั่กด้วยความเร่งรีบเมื่อได้สัมผัสแอร์แสนเย็นฉ่ำถึงกับผ่อนคลายบรรเทาความเหนื่อย หญิงสาวร่างเล็กหน้าตาน่ารักเดินเข้าไปในลิฟต์ที่มีแต่คนสวมชุดราตรีผิดจากเธอที่สวมเสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงขาสั้นในมือมีแก้วกาแฟและขวดนมเด็กจนมีปลายรองเท้าหัวแหลมมาขัดประตูลิฟต์ที่กำลังจะปิดให้เปิดออกเผยให้เห็นชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าละมุนริมฝีปากกระจับได้รูปรับกับใบหน้ายาวรูปไข่สวมชุดสูทสีเทาก้าวขายาวของตนเข้ามายืนอยู่ข้างหญิงสาวที่แตกแยกจากคนอื่น รอยยิ้มกรุ้มกริ่มเผยขึ้นบนใบหน้าสุดละมุนชวนหลงเอียงหน้ามองเธอช้าๆ พร้อมขยับเข้าไปเบียดใกล้เมื่อมีคนเข้ามาในลิฟต์เพิ่ม ชายหนุ่มจึงหันหน้าขยับเข้าหาเธอจนตัวแนบชิดกลิ่นน้ำหอมที่อกเขาเฉี่ยวปลายจมูกเธออย่างตั้งใจ หญิงสาวถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคอเม้มปากเริ่มประหม่าใจเงยหน้ามองเลขบอกชั้นแต่กลับเห็นเพียงใบหน้าแสนละมุนมองสบตาซ้ำยังขวางทางเธอ

“เจอกันจนได้มัทนา” เสียงหวานหูกระซิบลงข้างหูหญิงสาวที่เอียงหน้ามองเขาด้วยความตกใจรีบขยับออกห่างก่อนตอบกลับเขาด้วยความงุนงง