ตอนที่ 1

ห้องทำงานที่มีแต่ชั้นหนังสือชิดผนังสามด้านมีเพียงร่างหนาในชุดสูทนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานหลังพิงเก้าอี้เอื้อมมือหยิบฐานกล่องแก้วหมุนไปมาก่อนวางลงกลางโต๊ะลุกขึ้นยืนเหยียดตัวตรงยกมือขวาปลดกระดุมสูทและเสื้อเชิ้ตถอดเนกไทวางลงบนโต๊ะ ใช้มือขวาลูบบริเวณหน้าอกวนไปมา สิ้นเสียงผ่อนลมหายใจนิ้วมือกดลงเข้าเนื้อหนังราวกับถูกกรีด เลือดสีดำซึมไหลจนสามารถควักหัวใจตนเองออกมาวางไว้ในฐานกล่องแก้วแล้วทำการปิดด้วยฝาครอบยกขึ้นเชยชมใกล้ใบหน้าแสนคมเข้ม สีหน้าไร้อารมณ์ใดแสดงออกมา ดวงตาเฉียบคมมองหัวใจปะปนคราบเลือดสีดำกำลังเต้นเป็นจังหวะแน่นิ่งเช่นเดียวกับสีหน้าเจ้าของหัวใจ ค่อยๆหลับตาแน่นิ่งกำกล่องแก้วไว้ในมือก่อนยื่นให้หญิงสาวชุดราตรีแดงทรวดทรงองค์เอวโดดเด่นสะดุดตาเส้นผมหยิกหยักศกประบ่าเดินเข้าไปรับกล่องแก้วถือไว้พร้อมวางตุ๊กตายักษ์เขียวตาเดียวไว้บนโต๊ะพร้อมเข็มกับด้าย เมื่อรับกล่องแก้วมาได้จึงทำการยัดเข้าไปในตัวตุ๊กตาลงมือเย็บติดปิดด้วยนุ่นจนเสร็จสมบูรณ์นำไปวางไว้บนชั้นข้างหนังสือเก่า

“งานประมูลเพชรเริ่มเมื่อใด” เสียงขรึมเอ่ยถามในขณะที่เนื้ออกกลับคืนสภาพเดิมนั่งเก้าอี้พิงผ่อนคลายพร้อมติดกระดุมเสื้อเชิ้ต

“เย็นพรุ่งนี้ อันที่จริงไม่ต้องไปเอง ถึงอย่างไรคงไม่พบมัทนา พี่ท่านคิดว่าจะได้พบในภพภูมินี้จริงหรือ”

“พบหรือไม่ ใช่ปัญหา ต่อให้กี่ภพภูมิจะตามหาให้พบ” คำสัตย์แน่วแน่เอ่ยมั่นคงก่อนลุกขึ้นเดินถือสูทออกนอกห้องปล่อยให้หญิงสาวยืนเหลียวหลังมองตามอย่างเหนื่อยใจ

ขายาวก้าวลงบันไดอย่างสุขุมสองมือสะบัดสูทสวมทับเสื้อเชิ้ตเอียงหน้ามองคนที่สวมชุดเต็มยศสีกากีลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้สักมังกรเคลือบทองมองหน้าคนที่เดินลงมา

“คุณไอยศูรย์ มีคนแจ้งมาว่าลูกชายหายไปหลังจากมาสมัครทำงานที่นี่ ผมจึงอยากค้นบ้านของคุณ นี่หมายค้นครับ” เอนก ผู้กองหนุ่มแสนเคร่งครัดในการทำงานใส่ใจทุกงานที่ได้รับเป็นอย่างดีรวมถึงงานนี้ที่รับฟ้องร้องมาจากหลายปากของผู้เสียหาย

“ให้น้องจัดการทางนี่เองดีกว่า พี่ท่านไปงานประมูลหุ้นของคุณหญิงลัดดาก่อนเถิดพลาดไปเพราะเรื่องเล็กน้อยชื่อเสียงจะเสียหายได้ อีกอย่างคุณหญิงลัดดาภรรยาผู้บังคับบัญชารอพี่ท่านอยู่” เสียงหวานหูเอ่ยขึ้นจากปากหญิงสาวชุดราตรีเดินลงบันไดมาอย่างเฉิดฉายสะกดสายตาผู้กองหนุ่มให้เงยหน้ามองตาม

“จงรีบตามให้ทัน อย่าเสียเวลามาก” ไอยศูรย์ นักลงทุนรูปหล่อเงินทุนเฟื่องฟูกวาดมาทุกหุ้นส่วนจนกลายเป็นที่รู้จักในหมู่สังคมไฮโซและธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ก้าวขาเดินออกไปพร้อมลูกน้องสามคนที่เหลียวมองเอนกก้าวเดินตามนายปล่อยให้หญิงสาวลงบันไดมาสนทนากับชายหนุ่มทรงขรึมยืดอกผายยื่นหมายค้นให้เธอ

“ครั้งที่สองที่ผู้กองมาค้นบ้าน ไม่เบื่อบ้างรึหรือว่างเสียจนไม่มีอะไรทำ เอาแต่มารื้อค้นบ้านคนอื่น แต่อย่างว่าอยากทำอะไรก็เชิญ ฉันคงต้องบอกสาเหตุที่ไปประมูลสายกับคุณหญิงลัดดาด้วยเหมือนกัน”

“ผมทำตามหน้าที่”

“ก่อนทำตามหน้าที่ผู้กองเคยสืบที่มาที่ไปของผู้แจ้งหรือไม่ จริงอยู่มีคนมากมายต้องการมาทำงานกับเราแต่จำเป็นต้องรับหมดทุกคนเลยหรือไงกัน คนที่ไม่ได้ทำงานเราได้ปล่อยกลับให้ไปหางานอื่น จะเก็บเป็นทาสให้เปลืองข้าวหรือไง ไม่ใช่นโยบายนักลงทุน”

“ถึงยังไงผมก็ต้องทำตามหน้าที่ คุณภัคคินี”

“เอาสิ ตามสบาย ถ้าไม่เจออะไรฉันฟ้องกลับแล้วกัน ความหูเบาของมนุษย์ช่างน่ารำคาญ” ภัคคินี น้องสาวแสนสวยของไอยศูรย์หลีกทางให้เอนกเดินตรวจค้นรอบบ้านโดยมีเธอยืนมองเขาอย่างไม่ระวางตาพร้อมยิ้มเย้ยกอดอกผ่านไปเกือบยี่สิบนาทีเอนกเดินย้อนกลับมามองภัคคินีนั่งไขว่ห้างตะไบเล็บอยู่ที่เก้าอี้ไม้สักปรายตามองเขาช้าๆ

“เป็นคนดีก็โดนกล่าวหา พอเป็นตัวร้ายก็หาว่าเลว จะเป็นอะไรดีเล่า” ภัคคินีลุกขึ้นเดินไปยืนเชิดคางมองหน้าเอนกพร้อมยกตะไบเกลี่ยไปทางอกของชายหนุ่ม

“ผมตรวจดูแล้วไม่มีสิ่งผิดปกติ ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ ขอตัวครับขอโทษที่รบกวน” เอนกก้าวถอยห่างมองสบตาเธอแล้วหมุนตัวเดินออกแต่กลับได้ยินเสียงเธอเอ่ยขึ้นขัดให้เขาหยุดชะงัก

“ระวังตัวไว้บ้างก็ดีนะคะผู้กอง ช่วยผู้อื่นโดยไม่ระวังเดี๋ยวทุกอย่างจะย้อนเข้าตนเอง ที่เตือนเพราะมาเยี่ยมเยียนบ่อยจึงนึกเห็นใจอย่าคิดเป็นอื่น”

“คุณเองทำอะไรอยู่ระวังไว้นะครับ ระวังความลับนั้นจะหลุดออกมา ที่เตือนเพราะมาบ่อยอย่าคิดอย่างอื่นเหมือนกัน”

“ขอบคุณค่ะที่หวังดีและเป็นห่วงไว้มาเยี่ยมใหม่นะคะ ถ้ายังคิดว่ามีโอกาส” คำพูดเชือดเฉือนกับรอยยิ้มที่ส่งให้เอนกเดินออกมานอกบ้านมองลูกน้องของเธอเดินเข้ามาเปิดประตูรถให้เจ้านายแล้วขับผ่านออกไป