บทที่ 14.

ดวงใจชีค

บทที่14.

ชีคอัสมาลทอดสายตามองทิวทัศน์ที่สองข้างทางล้วนเป็นผืนทรายสีทองด้วยแววตาที่คิดหนัก ปัญหาภายในฟาร์ซิสเขาพยายามคิดหาทางออกให้เรื่องนี้จบลงโดยเร็วที่สุด แม่จะรู้อยู่เต็มอกว่าใครอยู่เบื้องหลัง แต่เพราะเชื้อสายความเป็นญาติทำให้เขาไม่อาจทำอะไรไปมากกว่านี้ แม้ใจจริงนั้นอยากจะกำจัดให้สิ้นซากก็ตามที

หลังจากที่บิดายกตำแหน่งผู้ปกครองเมืองฟาร์ซิสให้เขาในฐานะลูกชายคนโต บรรดาญาติๆและฝ่ายสนับสนุนต่างๆพากันคัดค้านเพราะมารดาของอัสมาลเป็นชาวไทยไม่มีเชื้อสายทะเลทรายเหมือนคนอื่น แต่ติดตรงที่อัสมาลนั้นเป็นพี่ชายคนโต ตำแหน่งจึงต้องตกเป็นของเขาตามกฏของทะเลทรายอย่างไม่มีใครคัานได้

แต่เรื่องกลับไม่จบแค่นั้น เมื่ออัสมาลเข้ารับตำแหน่งแล้วแทนที่ฝ่ายสนับสนุนจะให้การสนับสนุนเขาอย่างที่มันควรจะเป็น คนพวกนั้นกลับไปสนับสนุนนายพลฟาร์มานขุนนางเก่าแก่ที่บรรพบุรุษเคยสืบทอดตำแหน่งนี้มาก่อนแทน และนี่จึงเป็นสาเหตุให้ฟาร์ซิสเกิดสงครามกลางเมืองขึ้นเงียบๆ

ในขณะที่อัสมาลกำลังครุ่นคิดเรื่องเครียดที่วิ่งวนอยู่ในหัว เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นดึงความนึกคิดของชีคหนุ่มให้กลับมา มือหนาหยิบโทรศัพที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมา พอเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามา ริมฝีปากหนาได้รูปก็คลี่ยิ้มออกมาน้อยๆ

(ได้ข่าวว่ามีผู้หญิงชาวไทยเข้าไปอยู่ในวัง?)

เสียงล้อเลียนของคนปลายสาย ทำให้อัสมาลมองคนสนิทที่นั่งอยู่ด้านหน้าของรถอย่างคาดโทษ

"นายหัวรามแห่งเกาะมืดคงไม่คิดจะโทรมาแซวฉันแค่เรื่องนี้ล่ะมั้ง?"

(นายพลฟาร์มานส่งคนมาเจรจาขอซื้อเกาะมืดของฉัน แน่นอนว่าฉันปฏิเสธ พวกมันเลยส่งคนมาวางระเบิดท่าเรือท้ายเกาะคนของฉันบาดเจ็บไปสาม)

คำบอกเล่าของราเมศน์ทำให้ใบหน้าคมเข้มเครียดขรึมขึ้นมาทันที รู้แล้วว่าฝ่ายตรงข้ามเริ่มเดินเกมส์หนักข้อขึ้น

(ฉันอยากให้นายระวังตัว เหตุการที่เกาะมืดพวกมันแค่ต้องการขู่และสร้างความวุ่นวาย เป้าหมายจริงๆของพวกมันอาจจะเป็นนาย)

"ให้พวกมันมา ฉันเองก็รอพวกมันอยู่"

อัสมาลพูดเสียงเหี้ยม ก่อนจะรูัสึกว่ารถวิ่งเร็วขึ้น ร่างสูงขยับตัวทันทีอย่างเตรียมพร้อม สายตาคมมองกระจกหลังเห็นรถกระบะสีดำวิ่งตามมาติดๆ

(เกิดอะไรขึ้นอัสมาล?)

ราเมศน์เอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าพี่ชายเงียบไปนานผิดสังเกตุ

ริมฝีปากได้รูปยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก มองสบตากับคามีนผ่านกระจกมองหลัง

"มีคนมาเยี่ยม..."

อัสมาลตอบเสียงเย็นเยียบชนิดที่หากคนฟังไม่ใช่ราเมศน์อาจจะขนหัวลุก

"ระวังตัวด้วย"

"อย่าห่วง ฉันคิดว่าพระอัลเลาะห์คงไม่ต้องการวิญญาณของฉันในตอนนี้หรอก"

อัสมาลบอกเสียงต่ำ ก่อนจะตัดสายทิ้ง อัสมาลยื่นมือไปกดปุ่มที่อยู่ใต้เบาะ จากนั้นคลังอาวุธขนาดย่อมก็เลื่อนออกมาก่อนที่มือหนาบจะหยิบชิ้นส่วนวัตถุสีเงินคู่ใจมาประกอบอย่างชำนาญ

"ระวังตัวด้วยท่านชีค"

คามีนเอ่ยอย่างเป็นห่วง ในขณะที่ตัวเองก็เตรียมอาวุธในมือไม่ต่างกัน

"เช่นกันสหาย ถ้าฉันรอด นายก็ต้องรอด"

คามีนยิ้มด้วยความปลื้มใจในความห่วงใยของนายเหนือหัว และเมื่อรถวิ่งออกจากถนนสายหลัก รถกระบะสีดำที่ขับตามมาก็กราดยิงเข้าใส่รถของพวกเขาทันที

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

รถของชีคอัสมาลส่ายไปมาแต่ก็ยังทรงตัววิ่งไปข้างหน้าก่อนที่คามีนจะยิงสวนกลับไป

"อาวุธหนักทั้งคามีน สละรถเร็ว!'

สิ้นสุดคำสั่ง คนขับรถก็หักพวงมาลัยรถเข้าจอดข้างทาง ก่อนที่ทั้งสามคนจะรีบเปิดประตูกระโดดลงจากรถวิ่งเข้าไปหลบในป่าอย่างคล่องแคล่วว่องไว

รถกระบะสีดำขับเลยไปพร้อมกับกราดยิงตามหลังคนทั้งสามไปติดๆ และเมื่อรถจอดสนิทกลุ่มชายฉกรรจ์พร้อมอาวุธครบมือก็กระโดดลงจากกระบะหลังแล้ววิ่งตามเข้าไปในป่า ร่างสูงที่ยืนหลบอยู่หลังค้นไม้จ้องมองกลุ่มชายชุดดำอย่างแค้นใจ

"เก็บให้หมด"

ชีคอัสสาลสั่งสั้นๆ และคามีนก็รู้หน้าที่ดี ปืนในมือหนาเล็งไปยังร่างของชายฉกรรจ์ที่เดินระวังหลังเป็นคนสุดท้ายก่อนจะเหนี่ยวไกปล่อยกระสุนผ่านรังเพลิงถูกร่างสูงใหญ่ล้มลง

"อ๊าก!"

"เฮ้ย! พวกมันอยู่นั่น!"

จากนั้นเสียงปืนก็ดังขึ้นลั่นป่า ต่างฝ่ายต่างยิงเข้าใส่สวนกันไปมา กลุ่มชายฉกรรจ์ล้มหายตายจากไปทีละคนในขณะที่อัสมาลและคนของเขายังปลอดภัย เมื่อรู้ว่าเริ่มเสียเปรียบกลุ่มชายฉกรรจ์ก็เริ่มถอยเพื่อเอาตัวรอด อัสมาลแสยะยิ้ม เดินสาดกระสุนเข้าใส่ ในขณะที่คามีนและคนขับรถรุกคืบกระชับพื้นที่ จนกระทั่งกลุ่มชายฉกรรจ์ เหลือรอดแค่เพียงคนเดียว

"ถ้าไม่อยากตายก็วางปืนซะ ฉันจะใจดีไว้ชีวิตแก"

ชีคอัสมาลเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมเต็มไปด้วยความดุดัน ปืนในมือจ่อเล็งไปที่ชายฉกรรจ์คนสุดท้ายที่เหลือนิ่ง

ทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางรอด แต่ชายฉกรรจ์ก็ยังฮึดสู้อย่างหมาจนตรอก มันเล็งปืนไปที่ร่างสูงข องชีคอัสมาล แต่ก็ยังช้ากว่ากระสุนปืนในมือของคามีนที่ยิงสวนกลับไปเจาะศีรษะของมันล้มลงและสิ้นใจตายตามพวกของมันไปในที่สุด

"นายปลอดภัยใช่ไหม?"

คามีนขยับเข้าไปถามอัสมาลอย่างเป็นห่วง

"อืม..."

อัสมาลตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินกลับไปที่รถ คามีนก้าวตามไปติดๆ และสังเกตเห็นร่างสูงใหญ่ของอัสมาลก้าวช้าลงเรื่อยๆ ความมืดสลัวในยามอาทิตย์โพล้เพล้ทำให้คามีนไม่เห็นใบหน้าซีดเผือดของชีคหนุ่ม จนกระทั่งแสงไฟจากหน้ารถส่องกระทบคามีนก็ถึงกับผงะ อย่างตกใจ!

"ท่านชีค!...นายถูกยิง!"

"ไกลหัวใจ..."

อัสมาลแข็งใจบอก หากแต่ดวงตาคมเริ่มพร่าลาย และร่างสูงก็เริ่มซวนเซจนคามีนต้องรีบเข้าไปประคอง เหลือบมองเลือดแดงฉานที่ไหลซึมออกมาจากหน้าท้องกำยำอย่างเป็นห่วง

"ไหวไหม ไปโรงพยาบาลเถอะ นายต้องได้รับการรักษา บางทีกระสุนอาจจะฝังในก็เป็นได้"

คามีนเอ่ยถามเสียงเครียด ตั้งแต่รับใช้ใกล้ชิดกันมานี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นใบหน้าซีดเผือดของนายเหนือหัว

"ไม่ต้อง กระสุนแค่เพียงถากๆเท่านั้น ปิดเรื่องนี้ให้เงียบ สถานการแบบนี้ถ้าพวกมันรู้ว่าฉันถูกยิงเราจะยิ่งลำบาก"

อัสมาลสั่งเสียงเข้ม สูดบมหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อระงับความเจ็บปวด พร้อมกับก้าวไปที่รถช้าๆโดยมีคามีนคอยประคองและเปืดประตูให้ชีคหนุ่มเข้าไปนั่ง จากนั้นรถก็ทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว

โปรดติดตามตอนต่อไป....

Ranadda : เขียน