บทที่ 13.

ดวงใจชีค

บทที่13.

วันต่อมา...

ณัชชาตื่นแต่เช้า หญิงรีบอาบน้ำแต่งตัวทานอาหารเช้า จากนั้นก็รีบพาตัวเองไปนั่งรเอัสมาลที่ห้องทำงานของเขาทั้งืี่เจ้าของห้องยังไม่มาเลยด้วยซ้ำ

และเมื่อเจ้าของห้องมาถึงณัชชาก็ส่งยิ้มให้อย่างประจบ ต่างจากอัสมาลที่เพียงแค่ปรายสายตามามองเพียงแวบเดียวเท่านั้น

"ให้ฉันสัมภาษณ์เลยไหมคะคุณชีค?"

ณัชชาไม่ละความพยายาม แม้ตัวเองจะถูกชีคหนุ่มเมิน แต่หญิงสาวคงไม่อาจรู้ ว่าภายในใจของอัสมาลนั้นเป็นสุขแค่ไหนยามที่ได้เห็นหน้าเธอ

"ฉันต้องทำงานก่อน ไปนั่งรอที่โซฟา เสร็จงานแล้วจะเรียก"

อัสมาลกล่าวเสียงเรียบ ชี้มือไปที่ฌซฟาตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงทางออกที่เขื่อมต่อกับระเบียง จากนั้นร่างสูงก็เดินไปทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะทำงาน

"แล้วถ้าคุณชีคทำงานไม่เสร็จสักทีล่ะ?"

ณัชชาถาม เดินไปเกาะโต๊ะทำงานของชีคหนุ่มเพื่อเอาคำตอบ

"ก็รอต่อไป..."

"ถ้าอย่างนั้นทำงานไปสัมภาษณ์ไปไม่ได้เหรอคะ?"

หญิงสาวถามอีก

"ถ้าดื้อจะถูกลงโทษ จำได้ไหม?"

อัสมาลเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มๆ ทำให้ณัชชาหน้าแดงก่ำเมื่อหวนนึกไปถึงวิธีลงโทษของเขา

"หรือถ้าวันไหนเธอไม่ได้รับโทษจากฉันแล้วมันเหมือนจะขาดอะไรไปสักอย่าง?"

อัสมาลว่าพร้อมกับลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน

"บ้าน่ะสิ ฉันไม่เคยคิดอะไรแบบนั้นสักหน่อย ไปนั่งรอก็ได้"

พูดจบร่างบางก็หันหลังเดินกลับไปที่โซฟา แต่ยังไม่ทันได้ไปถึงเธอก็ถูกอัสมาลดึงกลับมาเผชิญหน้ากับเขา

"คุณชีคปล่อยฉันนะ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลย"

หญิงสาวร้องเสียงหลง เมื่อคนตัวโตตวัดรอบแขนรัดเธอจนแนบชิดไปกับกายแกร่งของเขา

"ก็ไม่ได้จะลงโทษนี่..."

เสียงทุ้มเอ่ยอย่างนุ่มนวล ทำให้หญิงสาวใจเต้นไม่เป็นส่ำ ปรกติตอนทำหน้าดุเสียงเข้มก็ว่าใจสั่นแล้ว นี่มาแบบใหม่ก็ทำเอาหัวใจของเธอเต้นเร็วจนแทบทะลุออกมานอกอกเลยเหอะ

"ก็ถ้าไม่คิดจะลงโทษแล้วมากอดฉันไว้ทำไม?"

"อยากได้จูบหวานๆเป็นกำลังใจในการทำงาน"

หาา...?

ณัชชาถึงกับไปไม่เป็น เมื่ออยู่ๆก็ถูกชีคหนุ่มขอจูบหน้าตาเฉย แถมยังทำเสียงออดอ้อนอีกต่างหาก วันนี้ไปกินอะไรผิดสำแดงมารึเปล่าเนี่ย?

และยังไม่ทันที่ณัชชาจะเอ่ยปากอนุญาติใบหน้าคมก็โน้มลงมาแนบชิดปิดริมฝีปากที่กำลังอ้าประท้วงของเธอเสียสนิท พร้อมกับบดเคล้าคลึงคลอเคลียริมฝีปากสวยอย่างนุ่มนวลจนหญิงสาวอ่อนระทวยไร้แรงต่อต้าน

"วันนี้เป็นเด็กดีจัง..."

อัสมาเอ่ยเสียงนุ่มชิดกลีบปากอิ่มที่แดงก่ำเพราะรสจูบของเขา

"คุณนี่ชอบเอาเปรียบฉันอยู่เรื่อย"

ณัชชาต่อว่าอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะหมุนตัวกลับไปทรุดตัวลงที่โซฟากลบเกลื่อนความเขินอายที่ตัวเองเผลอตัวเผลอใจไปกับสัมผัสของเขาอีกจนได้ และเมื่อชีคหนุ่มยังยืนยิ้มไม่ยอมขยับไปไหน หญิงสาวก็หันไปทำเสียงเขียวใส่

"ยังจะมายืนยิ้มอีก ไปทำงานสิ เดี๋ยวงานก็ไม่เสร็จกันพอดี"

นั่นล่ะอันสมาลถึงได้ยอมกลับไปนั่งทำงานเงียบๆ หากแต่สายตาก็คอยเหลือบมองร่างบางอยู่เป็นระยะ

เวลาเดินผ่านไปจนกระทั่งถึงเที่ยงวัน นอกจากงานของชีคอัสมาลจะไม่เสร็จอย่างที่ตั้งใจไว้แล้ว และในตอนบ่ายเขายังต้องออกไปนอกเมืองเพราะได้รับรายงานว่าพบเซฟเฮาส์ที่ต้องสงสัยว่าจะเป็นแหล่งซ่องสุมของกองกำลังที่ไม่หวังดีต่อเมืองฟาร์ซิสของเขา

ชีคอัสมาลก้มหน้าก้มตาทำงานไปได้อีกพักหนึ่ง จนกระทั่งเซนต์อนุมัติแฟ้มงานสุดท้ายเสร็จสิ้น ใบหน้าคมจึงหันไปมองณัชชาก็พบว่าหญิงสาวหลับไปแล้ว ริมฝีปากได้รูปคลี่ยิ้มบางๆอย่างนึกเอ็นดูพร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวเดินไปหาคนขี้เซาใกล้ๆ

"ขี้เซาจริงยัยตัวยุ่ง..."

ชายหนุ่มพึมพำเบาๆมองหญิงสาวด้วยแววตาอ่อนโยนที่น้อยคนจะมีโอกาสได้เห็น มือหนาเอื้อมไปหยิบสมุดกับปากกาและเครื่องบันทึกเสียในมือของณัชชาออกเพื่อให้เธอหลับสบายขึ้น แต่แพขนตางอนยาวก็กระพริบและเปิดขึ้นเสียก่อน

ดวงตากลมโตลืมขึ้นเต็มตา มองใบหน้าคมเข้มที่เคลื่อนไหวเข้ามาใกล้อย่างตกใจ มือบางยกขึ้นดันอกกว้างไว้ทันควันเมื่อเขาทำท่าขยับเข้ามาใกล้ แต่ร่างสูงใหญ่ของชีคอัสมาลกลับไม่ยอมขยับหนำซ้ำวงแขนแข็งแรงยังโอบเอวบางเข้าไปจนชิดอีกต่างหาก

"คุณชีค!?"

ณัชชาปรามคนช่างเอาเปรียบเสียงเข้ม

"จะทำอะไรคะ?"

"ก็ว่าจะลักหลับคนขี้เซา"

อัสมาลตอบพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างมีความหมาย สัมผัสแนบชิดทำให้เขารับรู้ได้ถึงความนุ่มหยุ่นของคนในอ้อมแขนที่เคยสัมผัสมาแล้วว่าหอมกรุ่นเพียงไหน

"ไม่ตลกค่ะคุณชีค ปล่อยเดี๋ยวนี้เลย"

ณัชชาดิ้นเต็มแรง เพราะกลัวหัวใจของตัวเองจะเผลอไผลไปกับเขาอีก แต่อ้อมแขนแกร่งกับกอดกระชับเธอแน่นขึ้นไปอีก

"ไม่อยากปล่อยเลย อยากกอดไว้อย่างนี้"

อัสมาลพูดหน้าตาย

"บ้าน่ะสิ ปล่อยเลยนะ ถ้าไม่ปล่อยฉันจะเขียนบทความแฉคุณให้หมดเปลือกเลยว่าเป็นชีคที่เจ้าเล่ห์และชอบเอาเปรียบ โดยเฉพาะกับผู้หญิง"

"กล้าขูู่ฉัน เท่ากับทำผิด แบบนี้ต้องถูกลงโทษ"

พูดจบริมฝีปากอุ่นร้อนก็ฉกวูบลงมาแนบริมฝีปากอิ่มทันที พร้อมแรงบดขยี้เคล้าคลึงไปทั่วริมฝีปากนุ่มอย่างลงโทษที่บังอาจขู่เขา

"อื้อ..."

ณัชชาครางประท้วง มือบางทุบลงไปบนไหล่และอกกว้าง แต่ชีคหนุ่มก็ยังรุกรานเธอไม่หยุดหย่อน กว่าที่เขาจะพอใจณัชชาก็หมดแรงอ่อนระทวยไปทั้งตัว

"ฉันต้องออกไปข้างนอก วันนี้คงให้สัมภาษณ์ไม่ได้แล้ว"

"อ้าว..."

ณัชชาครางออกมาอย่างเสียดาย แต่หญิงสาวก็เข้าใจถึงภาระหน้าที่ของเขา เธอจึงไม่คิดที่จะโวยวายอะไร

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเข้าใจ"

"เบื่อไหมอยู่แต่ในวัง อยากออกไปข้างนอกบ้างไหมล่ะ?"

คำถามของชีคหนุ่มทำเอาดวงตากลมใสเป็นประกายวาววับขึ้นมาด้วยความดีใจทันที

"อยากไปค่ะ ฉันอยากไปหาพี่สิบทิศ ป่านนี้พี่เขาคงเป็นห่วงฉันแย่แล้วที่อยู่ๆก็หายไปแบบนี้ ถ้าคุณชีคจะกรุณาให้คนพาฉันไปหาพี่เขาทีนะคะ"

อ้อมแขนแข็งแรงปล่อยร่างบางเป็นอิสระทันทีที่ได้ยินชื่อของชายอื่นหลุดออกมาจากปากของหญิงสาว อารมณ์ดีเมื่อครู่นี้หายไปหมด สีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงและเรียบเฉยจนณัชชาแปลกใจแต่ไม่กล้าที่จะเอ่ยถาม

"ถ้าว่างจะพาไป"

อัสมาลตอบเสียงห้วน บอกชัดว่าไม่พอใจ และณัชชาก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร

"วันนี้เลยได้ไหมคะ ให้ใครพาฉันไปก็ได้"

ณัชชาเอ่ยขอ เธอกลัวว่าสิบทิศจะเป็นห่วงเพราะหายมาเป็นอาทิตย์แล้ว หากแต่หญิงสาวไม่รู้ตัวเลยว่าคำขอของเธอนั้นไม่ต่างอะไรกับการเติมน้ำมันลงไปบนกองเพลิง

"ก็บอกว่าถ้าว่างยังไงล่ะ ฉันสั่งให้คนจัดมื้อเที่ยงให้ที่สวนข้างห้องนอนของเธอแล้ว เชิญ..."

ณัชชาถึงกับอ้าปากค้างที่อยู่ๆตัวเองก็ถูกไล่กระทันหัน แล้วมีหรือที่คนอย่างณัชชาจะสนใจ แม้จะสงสัยว่าเธอทำอะไรผิดก็เถอะ แต่ในเมื่อมาไล่กันแบบนี้เธอก็ไม่ขออยู่ให้เกะกะเขาหรอก

หญิงสาวเชิดหน้าใส่ท่านชีคผู้ที่มีอารมณ์ขึ้นแปรปรวนขึ้นลงเหมือนน้ำทะเล ก่อนจะสบัดหน้าไปอีกทางแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไปทันที

เมื่อณัชชาไปแล้ว อัสมาลก็หันไปปัดสิ่งของใกล้มือล้มระเนระนาดด้วยความหงุดหงิด

"ไอ้สิบทิศมันเป็นใคร!?"

อัสมาลคำรามเสียงกร้าว เขาต้องรู้ให้ได้ว่าผู้ชายที่ชื่อสิบทิศคนนี้เป็นใคร และเกี่ยวข้องอะไรกับณัชชา หากเป็นแค่เพื่อนหรือคนรู้จักก็ถือว่าดีไป แต่ถ้าเป็นมากกว่านั้นล่ะ เขาควรทำเช่นไร ในเมื่อนับวันณัชชาเริ่มจะมีอิทธิเด่นชัดกับหัวใจของเขามากขึ้นทุกที...

โปรดติดตามตอนต่อไป....

Ranadda : เขียน