ตอนที่ 1 โลกที่ทุกอย่างถูกคำนวณ - 3

จุดตัดที่ไม่มีอยู่ในสมการ

ลูมินออกจากอาคารของ Stellar Archive ในช่วงเวลาที่ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี

เมืองด้านบนไม่เคยมืดสนิทอีกต่อไป ตั้งแต่ระบบพยากรณ์พลังงานถูกผนวกรวมเข้ากับโครงสร้างเมือง แสงไฟจึงถูกปรับให้เหมาะสมกับกิจกรรมของมนุษย์ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ท้องฟ้ายามเย็นจึงเป็นเพียงเฉดสีที่เปลี่ยนไปตามอัลกอริทึม มากกว่าจะสะท้อนอารมณ์ของผู้คนที่อยู่ใต้แสงนั้น

ลูมินเดินช้า ๆ ตามทางเท้าที่ระบบแนะนำไว้ในแอปพลิเคชันส่วนตัว เส้นทางนี้ถูกคำนวณมาแล้วว่า “ปลอดภัยและมีประสิทธิภาพสูงสุด” สำหรับเธอในวันนี้ ไม่มีความเสี่ยง ไม่มีการเบี่ยงเบน ไม่มีอะไรที่ไม่คาดคิด

ปกติแล้ว เธอไม่เคยคิดจะฝ่าฝืนคำแนะนำเหล่านี้

แต่วันนี้ ความคิดของเธอไม่ได้อยู่กับเส้นทางตรงหน้า

ภาพของช่องว่างใน Simulation Trace ยังติดอยู่ในหัว ราวกับรอยแผลที่มองไม่เห็น ชายคนนั้น—ที่ไม่มีชื่อ ไม่มีอดีต และไม่มีอนาคต—ยังคง “อยู่” ในความคิดของเธออย่างเงียบงัน

ลูมินไม่แน่ใจว่าทำไม เธอถึงไม่สามารถปล่อยไฟล์นั้นไปได้เหมือนข้อผิดพลาดอื่น ๆ ที่เคยพบ

บางที เพราะมันไม่พยายามจะอธิบายตัวเอง

และบางที… เพราะมันไม่ขออนุญาตระบบในการมีอยู่

เสียงแจ้งเตือนเบา ๆ ดังขึ้นที่ข้อมือของเธอ ลูมินเหลือบมองหน้าจอเล็ก ๆ ที่ฝังอยู่ใต้ผิวหนัง

Route Adjustment Recommended

Estimated Deviation Cost: Minimal

เธอหยุดเดิน

เส้นทางใหม่ปรากฏขึ้นบนแผนที่ เป็นการเลี่ยงถนนหลักไปยังซอยแคบ ๆ ที่เธอไม่ค่อยใช้ มันจะทำให้เธอกลับถึงที่พักช้าลงเล็กน้อย แต่ระบบประเมินแล้วว่า “ไม่มีผลกระทบเชิงลบในระยะยาว”

ลูมินมองแผนที่นั้นอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจปิดการแจ้งเตือน

เธอไม่เลือกเส้นทางเดิม

และไม่เลือกเส้นทางที่ระบบแนะนำ

เธอเลี้ยวออกไปทางขวา โดยไม่มีเหตุผลรองรับ ไม่มีการคำนวณ ไม่มีการประเมินความเสี่ยง

เพียงเพราะเธออยากเดินไปทางนั้น

ในวินาทีนั้นเอง เธอรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ราวกับอากาศรอบตัวหนาแน่นขึ้น คล้ายกับช่วงเสี้ยววินาทีก่อนพายุจะเริ่มก่อตัว แม้ท้องฟ้าจะยังคงนิ่งสงบก็ตาม

ซอยนั้นเงียบกว่าที่เธอคาดไว้ แสงไฟส่องลงมาเป็นช่วง ๆ ทำให้เงาของเธอทอดยาวบนพื้นผิวโลหะของทางเดิน เมืองในส่วนนี้ดูเก่ากว่าย่านอื่น ราวกับเป็นพื้นที่ที่ระบบไม่ค่อยให้ความสำคัญ

ลูมินเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็หยุดชะงัก

มีใครบางคนนั่งอยู่ตรงปลายซอย ใต้เสาไฟที่กระพริบเล็กน้อย ร่างนั้นนั่งพิงกำแพง ศีรษะก้มต่ำ มือข้างหนึ่งวางอยู่บนเข่า อีกข้างหนึ่งถืออะไรบางอย่างที่เธอมองไม่ชัดในตอนแรก

เธอไม่ควรเข้าไปใกล้

สัญชาตญาณบอกเธอเช่นนั้น

แต่บางสิ่งในอกกลับดึงเธอให้ก้าวต่อไป

เมื่อเธอเข้าใกล้มากพอ แสงไฟก็เผยให้เห็นใบหน้าของเขา ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาสีเข้มมองมาที่เธออย่างสงบนิ่ง ไม่มีความตกใจ ไม่มีความระแวง ราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าเธอจะมา

หัวใจของลูมินหยุดเต้นไปชั่วขณะ

มันคือใบหน้าเดียวกับที่เธอเห็นใน Simulation Trace

ไม่มีผิด

“คุณ…” เสียงของเธอแผ่วเบากว่าที่ตั้งใจ

ชายคนนั้นมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ เสียงที่ไม่ได้พยายามจะดึงดูดความสนใจใด ๆ

“คุณมองผมเหมือนรู้จักผมมาก่อน”

ลูมินกลืนน้ำลาย เธอไม่รู้ควรตอบอย่างไรดี ความจริงคือเธอรู้จักเขาในแบบที่ไม่ควรเป็นไปได้ และในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่รู้จักเขาเลยแม้แต่น้อย

“ฉัน…อาจจะจำผิดค่ะ” เธอเลือกโกหกครึ่งหนึ่ง

ชายคนนั้นไม่ซักถามต่อ เขาเพียงพยักหน้าเล็กน้อย แล้วมองลงไปที่มือของตัวเอง สิ่งที่เขาถืออยู่คืออุปกรณ์สื่อสารรุ่นเก่า หน้าจอแตกร้าว แสดงแผนที่ที่ไม่มีสัญญาณเชื่อมต่อใด ๆ

“ที่นี่ไม่ค่อยมีคนเดินผ่าน” เขาพูดเหมือนเล่าเรื่องทั่ว ๆ ไป “แต่วันนี้ มีคุณ”

ประโยคนั้นทำให้ลูมินรู้สึกหนาวขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิรอบตัวไม่เปลี่ยน

“คุณรอใครอยู่หรือคะ” เธอถาม

ชายคนนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า

“ไม่ครับ” เขาตอบ “ผมแค่…อยู่ตรงนี้”

คำตอบนั้นเรียบง่ายเกินไป แต่กลับสะท้อนในใจเธออย่างรุนแรง เพราะมันคือคำอธิบายเดียวกันกับที่ระบบให้ไว้ในไฟล์ของเขา

Status: Exists

ลูมินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามควบคุมเสียงของตัวเอง

“คุณชื่ออะไร”

ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แสงไฟสาดลงบนใบหน้าเขาอย่างไม่สม่ำเสมอ ดวงตาคู่นั้นยังคงนิ่งสงบ แต่มีบางอย่างลึกลงไปที่เธอไม่อาจอ่านออก

“อีออน” เขาตอบหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง “อย่างน้อย… นั่นคือชื่อที่ผมจำได้”

ในวินาทีนั้น ลูมินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดเคลื่อนไหว

ชื่อที่ไม่มีอยู่ในระบบ

ชื่อที่ไม่ปรากฏในไฟล์

แต่กลับออกมาจากปากของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นที่ข้อมือของเธออีกครั้ง คราวนี้ดังชัดเจนกว่าครั้งก่อน หน้าจอสว่างขึ้นเองโดยที่เธอไม่ได้เรียก

Deviation Escalating

Source: Unknown

ลูมินไม่มองมัน เธอไม่กล้าละสายตาจากชายตรงหน้า เพราะกลัวว่า ถ้าเธอหลับตาแม้เพียงเสี้ยววินาที เขาอาจหายไปเหมือนข้อมูลที่ไม่ถูกบันทึก

“คุณไม่ควรอยู่ที่นี่” เธอพูดเบา ๆ

อีออนยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขหรือเศร้า หากแต่เต็มไปด้วยความเข้าใจบางอย่างที่เธอยังตามไม่ทัน

“ผมรู้” เขาตอบ “แต่ดูเหมือนว่า ผมจะอยู่มาตลอด”

ลูมินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ระหว่างเส้นทางที่ระบบไม่เคยคำนวณ กับมนุษย์ที่ระบบไม่เคยยอมรับ

เธอไม่รู้ว่า การพบกันครั้งนี้จะนำไปสู่อะไร

ไม่รู้ว่าราคาของมันจะสูงเพียงใด

เธอรู้เพียงอย่างเดียวว่า

ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป

เส้นทางชีวิตของเธอ

จะไม่มีวันกลับไปตรงกับสมการเดิมอีกแล้ว

และในโลกที่ทุกอย่างถูกบันทึกไว้ล่วงหน้า

การพบกันของคนสองคน

ที่ไม่ควรมีอยู่ในเส้นเดียวกัน

คือ...จุดเริ่มต้นของดวงดาวที่ไม่มีวันถูกบันทึก