ตอนที่ 2 โลกที่ไม่ควรมี “เขา” อยู่ในนั้น - 1

ลูมินเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติของโลกในเช้าวันที่ทุกอย่างดู “ปกติ” เกินไป

ท้องฟ้าเหนือมหานครออเรียลยังคงเป็นสีเทาอมฟ้าแบบที่ระบบสภาพอากาศของ Stellar Archive คำนวณไว้ล่วงหน้าว่าจะเหมาะสมต่อการทำงานของมนุษย์มากที่สุด ไม่มีฝน ไม่มีลมแรง ไม่มีความแปรปรวนใด ๆ ที่จะรบกวนอัตราการใช้ชีวิตเฉลี่ยของผู้คนในวันทำงานกลางสัปดาห์ รถไฟลอยฟ้าเคลื่อนผ่านเส้นทางเดิมด้วยความเร็วคงที่ เสียงประกาศอัตโนมัติดังขึ้นด้วยโทนราบเรียบเหมือนทุกวัน

ทุกอย่างดำเนินไปตามเส้นทางที่ถูกบันทึกไว้แล้ว

แต่ลูมินรู้สึกได้—ตั้งแต่ลืมตาตื่น—ว่ามีบางอย่าง “ขาดหาย”

ไม่ใช่ความว่างเปล่าที่เห็นได้ด้วยตา ไม่ใช่ช่องโหว่ในข้อมูล หรือสัญญาณเตือนสีแดงที่เคยปรากฏบนหน้าจอของเธอในคืนก่อนหน้า มันเป็นความรู้สึกบางเบา คล้ายกับการเปิดสมุดบันทึกแล้วพบว่ามีหน้าหนึ่งถูกฉีกออกไป โดยที่ไม่มีใครจำได้ว่าหน้านั้นเคยมีอะไรเขียนไว้

เธอยืนอยู่หน้ากระจกในห้องพักขนาดเล็กที่ Stellar Archive จัดสรรให้พนักงานระดับนักแปลอาวุโส ผมยาวสีดำถูกรวบอย่างลวก ๆ เสื้อเชิ้ตสีอ่อนถูกติดกระดุมจนครบทุกเม็ดเหมือนทุกวัน แต่ดวงตาในกระจกกลับดูหม่นลงกว่าปกติ

ลูมินพยายามทบทวนตารางชีวิตของตัวเองตามนิสัยที่ฝังแน่นจากการทำงานกับระบบคำนวณ เธอรู้ว่าความรู้สึกไม่มั่นคงมักเกิดจาก “ความเบี่ยงเบนเล็กน้อย” ในกิจวัตร

เมื่อคืนเธอกลับดึกกว่าปกติ

เธอฝัน—หรืออย่างน้อย ระบบวัดคลื่นสมองบันทึกว่าเธอฝัน—นานกว่าค่าเฉลี่ย

อัตราการเต้นของหัวใจช่วงเช้าสูงกว่าปกติเล็กน้อย

ทั้งหมดนั้นสามารถอธิบายได้

แต่สิ่งที่อธิบายไม่ได้ คือความรู้สึกเหมือนมี “ใครบางคน” ควรจะอยู่ตรงนี้ และไม่ได้อยู่

เธอหันหลังให้กระจก คว้าแท็บเล็ตข้อมูลขึ้นมา หน้าจอแสดงแจ้งเตือนจาก Stellar Archive ตามปกติ งานที่รอการแปลยังคงเรียงต่อกันเป็นชั้น ๆ สัญญาณจากกลุ่มดาวทางซีกจักรวาลฝั่งตะวันตกถูกส่งเข้ามาในช่วงดึก และเธอถูกกำหนดให้เป็นผู้ถอดรหัสในวันนี้

ทุกอย่างยังอยู่ครบ

ยกเว้นไฟล์หนึ่ง

ลูมินหยุดก้าวเท้าอย่างกะทันหัน นิ้วมือที่กำลังเลื่อนหน้าจอชะงักค้าง ดวงตาจ้องมองช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างไฟล์สองไฟล์ที่ควรจะติดกันอย่างสมบูรณ์แบบ

ไม่มีสัญลักษณ์แจ้งข้อผิดพลาด

ไม่มีข้อความเตือน

ไม่มีแม้แต่บรรทัดบันทึกว่า “ไฟล์ถูกลบ”

มันเป็นเพียงช่องว่าง

ลูมินจำได้ชัดเจน—มากกว่าที่ควรจะจำ—ว่าเมื่อคืนก่อน เธอใช้เวลานานเกินกว่าที่ระบบแนะนำกับไฟล์ปริศนาไฟล์หนึ่ง ไฟล์ที่ไม่แสดงเส้นเวลา ไม่แสดงความเป็นไปได้ และไม่ควรมีอยู่ในฐานข้อมูลของ Stellar Archive ตั้งแต่แรก

ไฟล์ของชายชื่อ อีออน

หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยโดยไม่มีเหตุผลเชิงสรีรวิทยารองรับ ลูมินเรียกคำสั่งค้นหาซ้ำอีกครั้ง ใส่รหัสประจำไฟล์ที่เธอจำได้แม่นยำราวกับเป็นโค้ดที่เธอเขียนเอง

ไม่มีผลลัพธ์

เธอลองค้นหาด้วยชื่อ

ลองค้นหาด้วยคลื่นข้อมูลชีวภาพ

ลองค้นหาด้วยลายเซ็นพลังงานที่เธอเคยเห็นเพียงเสี้ยววินาที

ว่างเปล่า

ระบบไม่ตอบสนองต่อสิ่งที่ “ไม่ควรถูกค้นหา”

ลูมินปล่อยแท็บเล็ตตกลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา เธอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลับตาลง สูดลมหายใจยาวเหมือนต้องการยืนยันว่าตัวเองยังอยู่ในโลกที่มีแรงโน้มถ่วง มีอากาศ และมีเส้นเวลาที่ไหลไปข้างหน้า

“ถูกลบแล้วงั้นหรือ” เธอพึมพำกับตัวเอง

แต่คำถามนั้นกลับฟังดูไม่สมบูรณ์ แม้แต่ในความคิดของเธอเอง เพราะลูมินรู้ดี—จากประสบการณ์หลายปีในการทำงานกับ Stellar Archive—ว่าการ “ลบ” ไม่เคยเกิดขึ้นอย่างเงียบงันเช่นนี้

ทุกการแก้ไข ทุกการปรับสมดุล จะต้องมีร่องรอย

แม้เพียงเศษเสี้ยว

และนี่…ไม่มีอะไรเลย

ระหว่างทางไปศูนย์กลาง Stellar Archive ลูมินพยายามสังเกตผู้คนรอบตัวด้วยสายตาที่ต่างออกไปจากทุกวัน เธอเคยชินกับการมองมนุษย์เป็นชุดของความเป็นไปได้ เป็นกราฟเส้นทางชีวิตที่ซ้อนทับกันอย่างเป็นระเบียบ แต่เช้าวันนี้ เธอกลับมองพวกเขาเหมือนกำลังพยายามค้นหาเงาของใครบางคนที่ไม่อยู่ในฝูงชน

หญิงชราที่เคยยืนขายดอกไม้ประจำมุมถนนหายไป

ร้านกาแฟเล็ก ๆ ใต้สถานีรถไฟปิดโดยไม่มีป้ายแจ้งล่วงหน้า

หน้าจอโฆษณาขนาดใหญ่ที่เคยฉายเรื่องราวชีวิตของบุคคลต้นแบบรายสัปดาห์ เปลี่ยนเป็นภาพท้องฟ้าไร้ดาว

สิ่งเหล่านี้อาจเป็นเพียงความบังเอิญ หากลูมินไม่เคยเห็น “ผลข้างเคียงของ Deviation” มาก่อน

เธอรู้ว่าระบบจะไม่ลงโทษใครอย่างโจ่งแจ้ง

มันเพียง “ปรับโลก” ให้สมดุลอีกครั้ง

ด้วยการลบสิ่งที่ไม่จำเป็นออกไปทีละน้อย

เมื่อถึงโต๊ะทำงาน ลูมินเปิดระบบแปลภาษาดวงดาวขึ้นมา แต่สมาธิของเธอไม่อาจจดจ่อกับสัญญาณจากกลุ่มดาวได้เหมือนเคย ตัวอักษรโบราณที่เคยสื่อถึงความเป็นไปได้ในอนาคตกลับพร่าเลือนราวกับกำลังปฏิเสธไม่ให้เธออ่าน

เธอจึงทำในสิ่งที่นักแปลของ Stellar Archive ไม่ควรทำ

เธอเข้าถึงบันทึกระดับลึกโดยไม่ผ่านการร้องขอ

เส้นข้อมูลสีฟ้าจาง ๆ ไหลผ่านหน้าจอ เหมือนเส้นเลือดฝอยของจักรวาล ลูมินไล่ตามมันอย่างระมัดระวัง จนกระทั่งพบค่าหนึ่งที่ทำให้เธอหยุดหายใจชั่วขณะ

Deviation Cost: Active

Origin: Unknown

Cause: Unregistered Entity

เธออ่านซ้ำอีกครั้ง ช้า ๆ เหมือนต้องการให้คำเหล่านั้นเปลี่ยนไปเอง

Unregistered Entity

ไม่ใช่ “ไฟล์เสียหาย”

ไม่ใช่ “ข้อมูลสูญหาย”

แต่คือสิ่งมีอยู่ที่ระบบไม่ยอมรับการมีอยู่

นิ้วมือของลูมินสั่นเล็กน้อย เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่หน้าประตูบานหนึ่ง ประตูที่ไม่มีในแผนผังอาคาร แต่เธอแน่ใจว่ามันเคยเปิดออก—อย่างน้อยหนึ่งครั้ง

และในวินาทีนั้นเอง เงาสะท้อนบนหน้าจอกระจกก็ขยับ

ลูมินเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

ชายคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะทำงานของเธอ เขาแต่งกายเรียบง่าย สีสันกลืนไปกับฝูงชนพนักงาน แต่มีบางอย่างในท่าทางนิ่งสงบของเขาที่ทำให้โลกโดยรอบดูเหมือนหยุดเคลื่อนไหว

เขามองเธอด้วยสายตาที่ไม่ต้องการคำอธิบาย

ลูมินจำเขาได้ทันที

ทั้งที่ไม่มีไฟล์ใดควรอนุญาตให้เธอ “จำ”

อีออน

และการที่เขายืนอยู่ตรงนั้น

หมายความว่า—

โลกกำลังเริ่มผิดพลาดอีกครั้ง