คู่รักและการหย่าขาด 2

ยกน้ำขึ้นมาดื่มจนหมดแก้ว ซุนเจิงก็ถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก มองไปรอบๆ ด้วยความเหนื่อยหน่าย และตัดสินใจเดินออกจากบ้านไปไม่ต่างจากภรรยา สาวเท้าเนิบนาบอย่างไม่เร่งรีบ เข้าไปยังบ้านข้างๆ ที่ประตูรั้วเปิดอ้าอยู่แทบตลอดเวลา ไม่รู้ว่าเจ้าของบ้านไม่กลัวขโมยขโจรหรืออย่างไร

ซุนเจิงเดินเข้าบ้าน ‘อี้หมิง’ อย่างถือวิสาสะ เมื่อเดินเข้าไปยังภายในก็พบกับเจ้าของบ้านที่รู้ตัวเข้าพอดี

“คุณปู่!” อี้หมิง เจ้าของบ้านร้องทักชายสูงวัยตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้แสดงความโกรธหรือโมโหที่อีกฝ่ายเข้าบ้านของตนโดยไม่บอกกล่าวแม้แต่น้อย เพราะอย่างไรเสียชายสูงวัยคนนี้ก็เลี้ยงตนมาไม่ต่างจากปู่แท้ๆ เหมือนกัน

“เปิดบ้านไว้อย่างนี้ตลอด ไม่กลัวโจรมาปล้นบ้านหรือไง”

“นิสัยเสียแบบนี้ แก้ไม่หายเสียทีครับ ว่าแต่คุณปู่มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า” อี้หมิงมองชายสูงวัยที่ทิ้งกายนั่งยังโซฟารับแขก ก่อนที่ตนจะหายเข้าไปในห้องครัวและกลับออกมาพร้อมกับชาร้อนๆ แต่ดูเหมือนว่าคำถามเมื่อครู่นี้ของเขาจะไม่ได้รับคำตอบ นอกเสียจากใบหน้าที่บึ้งตึงของอีกฝ่าย

“ทะเลาะกับคุณย่ามาหรือครับ” อี้หมิงที่เห็นสีหน้าและท่าทีของอีกฝ่ายก็ถามขึ้น และเหมือนว่าจะถูกเสียด้วยเมื่อเขาได้ยินเสียงถอนหายใจของคุณปู่

“คราวนี้เรื่องอะไรอีกล่ะครับ”

อี้หมิงถามราวกับว่าทุกอย่างนั้นเป็นเรื่องปกติ ซึ่งความจริงการทะเลาะกันของคุณปู่คุณย่าข้างบ้านเป็นเรื่องปกติ ไม่ได้ผิดแปลกอะไร เขาเห็นมาตั้งแต่เด็ก คุณพ่อคุณแม่ของเขาก็บอกว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องปกติของชีวิตคู่ แล้วให้เขาดูไว้เป็นตัวอย่าง ว่าต่อให้ทะเลาะกันแค่ไหน สุดท้ายทั้งคู่ก็ยังอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม

คุณปู่ซุนเจิงกับคุณย่าเหอลี่อิงเอ็นดูเขามาตั้งแต่เด็กๆ ทั้งคู่ไม่มีลูก อยู่ด้วยกันเพียงลำพังสองคนมาตลอด คุณปู่ชอบเอาของเล่นมาให้เขา พอๆ กับที่คุณย่าเอาขนมมาให้ เพราะแบบนี้ แม้ไม่ใช่ปู่ย่าแท้ๆ แต่เขาก็เคารพมากไม่ต่างจากคนในครอบครัว และไม่แปลกที่เขามักจะถูกเลือกให้นั่งฟังปัญหาความรักของคนทั้งคู่

“ฉันขอหย่า”

“ฮะ?!” อี้หมิงที่ยกน้ำชาดื่มแทบจะสำลักเมื่อได้ยินในสิ่งที่คนตรงหน้าเอ่ย เขาเพิ่งจะเอ่ยชมในใจไปเมื่อครู่นี้เองว่าทะเลาะกันขนาดไหนก็ไม่เลิกกัน!

“ทำไมครับ ทำไมปู่ถึง...”

“ฉันก็มีเหตุผลของฉัน”

“แล้วเหตุผลที่ว่านั่นคุณปู่ได้บอกคุณย่าไหม” อี้หมิงได้รับคำตอบเป็นการส่ายหน้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

“แล้วนี่คุณย่าอยู่บ้านหรือเปล่าครับ”

“ไม่อยู่ คงออกไปสงบสติอารมณ์แถวนี้แหละ พอเหนื่อยแล้วเดี๋ยวยายแก่นั่นก็กลับมาเอง”

“มั่นใจว่าจะเป็นอย่างนั้นหรือครับ”

“มั่นใจสิ! ฉันอยู่กับยายนั่นมาตั้งสี่สิบกว่าปี ยายนั่นไปไหนไม่ได้ไกลหรอก ซื่อบื้อขนาดนั้น จะไปไหนได้!”

อี้หมิงมองคนที่ปรามาสภรรยาตนเองก็แอบหัวเราะ นัยน์ตาฉายแววเจ้าเล่ห์มองชายชราเบื้องหน้าอย่างจับผิด “ก็จริงครับ อย่างคุณย่าคงไปไหนได้ไม่ไกล”

“เอ๊ะ! นี่เธอว่าเมียฉันหรือ! เป็นเด็กเป็นเล็กมาว่าคนแก่แบบนี้ได้อย่างไร!”

“อ้าว! ผมก็แค่พูดตามที่ปู่พูดเมื่อกี้ไงครับ”

คนที่หลุดปกป้องภรรยาของตนจากข้อครหาชะงัก เมื่อเพิ่งจะตระหนักได้ว่าตนนั้นหักห้ามตนปกป้องยายแก่นั่นไม่ได้ พลางสบถในใจ

เฮ้อ! นี่มันเวรกรรมอะไรของฉัน ขนาดยายแก่นั่นร้ายกับฉันสารพัด ฉันยังปกป้องเธออีก!