บทที่ 8 โชคดี

นพภรินยิ้มให้กับเขา รอยยิ้มของเธอสวย ตอนที่เธอเผยอปากพูด เขาได้เห็นฟันของเธอขาวสะอาดเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ และสีขาวของฟันตัดกับกลีบปากที่ทาลิปสติกสีกลีบบัวยิ่งขับให้ใบหน้าของเธอดูดีขึ้นมากกว่าเดิม

“ตายแล้ว เป็นอะไรไปคะน้องแซนด์” เสียงผู้ประสานงานที่เผอิญเดินผ่านมาเจอะเจอ

“เปล่าค่ะ ไม่ได้เป็นอะไร เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ”

“คุณแซนด์คะ เหลือเวลาอีกนิดเดียวจะขึ้นเวทีแล้วค่ะ”

“อ๋อค่ะ”

นพภรินหันมามองหน้าชลศรัณที่ปล่อยมือออกมาจากเธอเรียบร้อยแล้ว

“ขอบคุณคุณอีกครั้งค่ะ ถ้าไม่ได้คุณช่วยรับเอาไว้ละก็ แซนด์คงจะเสียท่าล้มลงไปแน่ ๆ ค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมชื่อ ชลศรัณ” ชายหนุ่มเอ่ยแนะนำตัวเองโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ถาม

“อ่า...” ชลศรัณอ้าปากค้าง

“มาเถอะค่ะน้องแซนด์ ดิฉันต้องขอตัวนางเอกคนดังแล้วค่ะ ไปก่อนนะคะ” ผู้หญิงคนนั้นรีบดึงมือของนพภริน ฉุดไปยังเวทีที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น

ชลศรัณได้แต่มองตามหลังเธอไปแบบตาไม่กะพริบ หลังจากวันนั้น เขาจะต้องเข้าไปในกูเกิล และค้นหาอ่านข่าวของนพภริน

และเขาก็ต้องใจแป้ว เมื่อรู้ว่าเธอกำลังคบหาอยู่กับนายแบบและนักแสดงหนุ่ม ไมค์ ฐิติพงษ์ นรกระจ่างตรี ดีกรีหนุ่มนักเรียนนอก พ่วงท้ายลูกชายของคนดังในสังคมชั้นสูงของเมืองไทย

“ใช่ ผมได้อ่านข่าวของเธออยู่ เธอปลอดภัยแล้วใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ โชคดีมาก ๆ ที่เธอไม่ตาย เห็นสภาพรถ ตอนแรกที่ได้อ่านข่าว ไอ้นักข่าวก็พาดหัวเสียแบบว่า น่ากลั๊ว น่ากลัว”

“คือแบบนี้ครับ ผมจะเข้าเรื่องเลย” เอกสิทธิ์เริ่มเบรก เพราะท่าทางเมียของเขาจะพูดยาวไปเรื่อย ๆ

“คือ เมื่อก่อนพวกเราสองคนทำงานที่บ้านของเธอครับ ผมอยู่รับใช้เป็นคนขับรถให้กับคุณทรงคุณ คุณพ่อของคุณแซนด์ และแป๊กทำงานบ้านให้กับบ้านของคุณแซนด์ครับ เราสองคนอยู่กินกันอยู่ในบ้านหลังนั้นหลายปี เห็นคุณแซนด์ คุณแซงค์ตั้งแต่เล็ก ๆ”

“ไม่เคยเห็นบอกกันมาก่อน”

“ครับ ก็ไม่อยากจะให้ใครเขารู้หรอกครับ”

“แล้ววันนี้มาบอกผมเพราะอะไร”

“อ่า...” ทั้งสองผัวเมียมองหน้ากัน

“คือ... อุบัติเหตุที่เกิดกับคุณแซนด์ไม่ใช่เธอขับรถโดยประมาทครับ แต่ว่า... รถถูกตัดสายเบรก” เล่าความจริง

“หา! คนอย่างนพภริน ดาราสาวดาวรุ่งมีคนปองร้ายด้วยหรือนี่” ชลศรัณอุทานด้วยความตกใจ และคาดไม่ถึง เขานึกเป็นห่วงเธอขึ้นมาอย่างจับใจ

“ก็นั่นนะสิครับ ตอนนี้ที่บ้านโน้นต่างหนักอกหนักใจกันใหญ่เลย ไม่รู้ว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรดี เพราะมันจับมือใครดมไม่ได้ ตำรวจก็ยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนร้ายกันแน่ และที่น่าห่วงอีกเรื่อง ทางครอบครัวของคุณแซนด์ ก็กลัวว่าพวกคนไม่ดีจะกลับมาทำร้ายเธออีกนะครับ ทางคุณทรงคุณจึงได้โทร. มาปรึกษาหารือกับผม ขอร้องให้ผมรับคุณแซนด์เธอมาดูแลสักระยะหนึ่งครับ”

“ดูแล หมายถึงอะไร”

“เราสองคนมาขออนุญาตคุณน้ำ คือว่าเราสองคนอยากจะพาเธอมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ เพราะพวกเราก็ออกมาจากที่บ้านนั้นหลายปีแล้ว คงไม่มีใครจะสืบหาเธอได้ครับ”

“ใช่ค่ะ อีกอย่างตอนนี้ที่เราทราบกันมา ความทรงจำของคุณแซนด์เธอหายไปด้วยค่ะ เธอจำเรื่องราวในตอนที่เกิดอุบัติเหตุไม่ได้ด้วย”

“ความทรงจำสูญหายไปอย่างนั้นหรือครับ แล้วหมอว่ายังไงครับ” เขายังซักไซ้ด้วยความเป็นห่วงลึก ๆ เธอน่าสงสารที่สุด ใครกันที่ใจร้ายหมายฆ่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ

“หมอต้องการให้คุณแซนด์พักผ่อน บางทีความทรงจำอาจจะกลับมาได้ครับ”

“ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้แสดงว่า เธอก็จำแฟนของตัวเองไม่ได้”

“เอ่อ... ก็น่าจะจำไม่ได้น่ะค่ะ เพราะได้ยินคุณทรงคุณพูดว่า คุณแซนด์คิดว่าตัวเองกลับมาจากงานเลี้ยงที่ไปกินกับเพื่อน ๆ ฉลองงานรับปริญญาค่ะ”

“ถึงขนาดนั้นเลยหรือครับ”

“ใช่ค่ะ”

“เอ... แล้วความทรงจำของเธอหายไปกี่ปีครับ”

“เกือบห้าปีมั้งคะ”

ชลศรัณมีรอยยิ้มเกิดขึ้นที่มุมปาก สวรรค์ให้โชคเขาหรือนี่ ความฝันกับนางในดวงใจ ที่เขาโดนนพภรินตกไปตั้งแต่เจอกันครั้งแรก รักแรกพบ

แต่แค่แวบเดียวเขาก็ทำหน้านิ่ง

“แล้วพี่สองคนจะให้เธอไปอยู่ที่ไหนกันครับ”

“ก็นี่แหละค่ะปัญหาของเราอีกข้อหนึ่งเลยล่ะ บ้านพี่ก็คับแคบ ห้องหนึ่งก็ให้เจ้าปอนด์อยู่ อีกห้องพี่ก็นอนกันสองคน หน้าบ้านหรือก็มีข้าวของเต็มไปหมด ถ้าจะให้เอาของออกมาก็ไม่รู้ว่าจะเอาไปไว้ที่ตรงไหน หนักใจเหมือนกันค่ะ และก็สงสารเธอด้วย ทั้งเห็นใจ ปรกติคุณทรงคุณไม่เคยเอ่ยปากขอความช่วยเหลืออะไรเลยนะคะ ครั้งนี้จากที่ดูเรื่องราวมันหนักหนาจริง ๆ ถึงขนาดยอมให้ลูกสาวสุดที่รักออกมาอยู่แบบนี้ ทั้งที่สองคนก็รู้นะคะว่าป๊อกกับแป๊กไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอะไร แล้วถ้าคุณแซนด์มาอยู่ที่นี่ ก็คงลำบากไม่ใช่น้อย” แววตาหนักใจ

“เอ่อ หรือว่าจะให้เธอมาอยู่กับผมก็ได้นะ บ้านหลังนี้ก็กว้างขวาง ยังว่างอีกหลายห้อง ผมอยู่คนเดียว มีเธอมาอยู่อีกคนบ้านจะได้ไม่เหงา และได้ช่วยเหลือครอบครัวของเธอไปด้วย ถ้าอยู่ที่นี่ ดูไม่ลำบาก พวกเขาอาจจะสบายใจไปเปลาะหนึ่ง อืม... แต่ว่าจะให้อยู่ในฐานะอะไรแค่นั้นเอง” ชลศรัณพูดยืดยาว

“ยังไงคะคุณน้ำ” อุไรพรชะโงกหน้าเข้ามาใกล้

“นั่นนะสิครับ ยังไงครับ คุณน้ำมีไอเดียอย่างไรบ้าง บอกพวกเราสองคนมาเลย”

“ให้มาอยู่ในฐานะคู่หมั้นของผมดีไหม”

“หา!”

“ว่าไป... คู่หมั้นเหรอคะ” สองผัวเมียตกใจในข้อเสนอของเขา

“ใช่... เพื่อไม่ให้ใครนินทานะครับ อีกอย่างถ้าไม่บอกกับคุณแซนด์แบบนี้เธอจะยอมมาอยู่บ้านของผมตามลำพังหรือไง”

“แต่ว่า ใคร ๆ ก็รู้จัก คุณแซนด์ นพภริน นะคะ”

“ก็แค่บอกทุกคนไปว่า แค่หน้าเหมือนก็พอ อีกอย่างผมก็จะเก็บตัวเธออยู่แต่ในบ้านแหละ บางทีอาจจะพาไปเดินเล่นบ้าง”

“หน้าเหมือนเหรอ” สองผัวเมียพูดออกมาพร้อม ๆ กัน

“ก็ไหนบอกว่า เธอจำอะไรไม่ได้แล้วไง ลืมช่วงเวลาไปหลายปี ตอนนี้เราก็ใส่ความทรงจำใหม่ ๆ เข้าไป เป็นข้ออ้าง เวลาที่พาเธอมาอยู่ที่นี่ เธอจะได้ไม่มีปัญหา อีกอย่างบอกคุณพ่อคุณแม่ของเธอได้เลยว่า ผมจะเป็นคนดูแลเธอเป็นอย่างดี”

“คุณน้ำ” ทั้งคู่ลั่นปากเรียกชื่อเขาออกมา ไม่รู้เจ้านายของตัวเองคิดอะไรอยู่ในตอนนี้

“เอ่อ... คือผมแค่สงสารเธอนะครับ และเห็นใจครอบครัวของเธอด้วย อีกอย่างถ้าจะให้แนบเนียนก็ต้องเป็นไปแบบนี้แหละ คู่หมั้นแค่ในนาม ไม่ได้เป็นคู่หมั้นกันจริง ๆ เสียหน่อยครับ”