บทที่ 7 อย่าเสียใจ

พอไมค์พ้นหน้าไป

“นี่นายก็รู้จักเขาเหรอ พี่ไม่ยักเคยเห็นหน้าเลย ชื่ออะไรนะ เป็นเพื่อนกับพ่อได้ยังไง อายุห่างกันตั้งเยอะ” นพภรินพูดดังไม่ใช่น้อย ดังพอที่ไมค์จะได้ยิน

ไมค์หันมามองพ่อที่เดินมาส่งเขาที่ประตู

“ถ้าแซนด์เป็นแบบนี้ พ่อก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน” พ่อมองหน้าที่เสียใจของไมค์

“ไมค์อย่าเสียใจนะ ที่น้องจำไม่ได้”

ไมค์ทำทีส่ายหน้า

“แต่ผมก็หวังว่าเธอจะจำผมได้ครับ อย่าลืมผมเลย เราสองคนมีช่วงเวลาดี ๆ ด้วยกันมากมาย”

“ให้เวลาน้องอีกสักนิดนะไมค์ แค่แซนด์ไม่ตาย แล้วยังมีชีวิตกลับมาแบบนี้ พ่อก็ดีใจแล้ว ยังไงถ้าได้กลับไปพักฟื้นที่บ้านแล้ว พ่อจะโทร. ไปเล่าอาการอัปเดตให้ไมค์ฟังนะ ถ้าโชคดีมีปาฏิหาริย์ น้องอาจจะได้ความทรงจำกลับคืนมา ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ น้องคงโทร. ไปหาไมค์เองแหละ”

“ครับคุณพ่อ” เขาลากลับอีกครั้ง

ไมค์เดินไปอย่างงงๆ กำลังคิดว่า นี่มันเรื่องจริง หรือว่า เป็นเรื่องที่นพภรินแกล้งกลบเกลื่อน ไมค์เดินไปถึงที่หน้าเคาน์เตอร์ นางพยาบาลกำลังจับกลุ่มกันอยู่ พวกเธอกำลังคุยกันถึงเรื่องนพภริน เขาหยุดฟัง

“หมอบอกแล้วนะ ว่าเคสนี้น่าศึกษา head injury แบบสมองเขย่า ๆ เชก ๆ” ทำท่าเหมือนกำลังเขย่าอะไรไปด้วย

“เคยมีเคสแบบนี้ที่เมืองนอก ผู้โดยสารที่นั่งเครื่องบินไป แล้วเกิดอุบัติเหตุเครื่องบินตก มีหลายคนที่เป็นแบบนี้เหมือนกัน จำอะไรไม่ได้เลย ความทรงจำบางส่วนหายไป เหมือนกับว่าเนื้อสมองของพวกเขาได้รับการกระทบกระเทือนแต่แค่เพียงเล็กน้อย แต่สำหรับสมองคือความเสียหายใหญ่โต”

“แล้วความทรงจำจะกลับมาไหม”

“ถ้าเนื้อสมองถูกทำลายไม่มากก็อาจจะกลับมาก็ได้”

“เหรอ”

“แต่จากการศึกษา เปอร์เซ็นต์ของอาการคือ ห้าสิบ ห้าสิบ”

“ห้าสิบได้ความทรงจำคืนมา อีกห้าสิบหายไป”

“อื้อ”

“แล้วเคสนี้ล่ะ”

“หมอก็บอกอีกนะว่ายาก หมอให้คำตอบไม่ได้”

“เหรอ หัวก็ไม่ฟาดนี่นา เนื้อตัวยังบอบช้ำน้อยมาก”

“แกรู้ได้ยังไง แกไม่ได้อยู่ในรถคันนั้น แต่พี่เห็นสภาพรถนะ ตอนที่เห็นรูป พี่ก็คิดว่าเธอไม่น่าจะรอด แต่พอมาเจอคุณนพภรินที่นี่ ได้ไปตรวจเธอ เลยรู้ว่า โคตรปาฏิหาริย์ ปาฏิหาริย์มีอยู่จริง”

“คนไม่ถึงฆาตนะพี่ แล้วพี่ไม่ถามเธอล่ะว่า มีพระอะไรดี ๆ ห้อยคอ พวกเราจะได้หามาห้อยด้วย”

“เอ่อ... วันนี้จะลองถามดู”

“ถ้ารู้มาบอกฉันด้วยนะพี่”

“อื้อ ๆ”

หัวหน้าพยาบาลเดินเข้ามา

“นี่พวกหล่อนแยกย้ายกันได้แล้วนะ เรื่องเมาท์ชาวบ้านถนัดยิ่งกว่าสิ่งใด มีคนไข้ห้องไหนที่หมอให้กลับบ้านบ้างไหมคะ เช็กกันหรือยัง ติดต่อห้องประกันด้วยนะ” ทำท่ามองลอดแว่น

“ดูหรือยัง” หัวหน้าพยาบาลดุและย้ำอีกครั้ง

“ก็ดูอยู่นี่ไงคะพี่สาวขา”

“เดี๋ยวเหอะ ทำงาน ๆ”

“จ้า” สาว ๆ พากันแยกย้าย

‘เรื่องจริงหรือ ความจำหายไป แสดงว่า แซนด์จะไม่มีวันปากโป้ง’ เขายิ้มมุมปาก พ่นลมกระแทกปลายจมูกแรง ๆ รู้สึกโล่งใจ

‘ก็ดีที่ไม่ตาย แต่ก็ไม่มีวัน พูดเรื่องที่เห็นอีก แต่ก็ต้องติดตามไปเรื่อย ๆ ว่าโกหกหรือเปล่า หรือว่าทุกคนรู้แล้วว่า มีอะไรเกิดขึ้น... ไม่น่าหรอกน่า สายตาทุกคนยังคงเหมือนเดิม แซนด์ความจำเสื่อม’

Rrrrr… มือถือในมือของเขาดังขึ้น

“อื้อ กำลังจะไปเดี๋ยวนี้ละครับ ไม่สายแน่นอนครับ”

ไมค์พูดตอบโต้กับปลายสาย แล้วรีบเดินเร็วไปทางลานจอดรถ ในหัวของเขาก็มีแต่เรื่องของนพภรินเต็มไปหมด

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

“มีอะไรครับ พี่ป๊อกกับพี่แป๊ก เข้ามาสิ” ชลศรัณเอ่ยปากอนุญาต เขาละสายตาจากกองเอกสารที่อยู่บนโต๊ะ สองสามีภรรยาเดินเข้ามาด้วยท่าทางนอบน้อมอย่างเกรงอกเกรงใจ

“มีอะไร ท่าทางเหมือนจะมีเรื่อง”

“แหม... คุณน้ำเป็นหมอดูหรือคะ” อุไรพรค้อนเบา ๆ

“เห็นหน้าของพี่สองคนก็รู้เลยว่าต้องมีเรื่อง”

“เราสองคนมีเรื่องรบกวนจริง ๆ นะแหละครับ”

“เรื่องเงินหรือ” ชลศรัณยิงตรงตัว เพราะไม่ชอบอ้อมค้อม จะได้รู้กันไปเลยว่าทั้งสองคนต้องการอะไร

“เอ่อ... ไม่ใช่เรื่องเงินหรอกครับ แต่ว่า...”

“อ้ำอึ้งกันทั้งผัวและเมีย พูดมาเถอะไม่ต้องเกรงใจ ผมกับพี่นับถือกันแบบพี่แบบน้อง มีอะไรให้พูดออกมา จะได้ไม่ต้องอึดอัด แล้วจะไม่สบายใจเปล่า ๆ”

“ถ้าอย่างนั้น เราสองคนไม่เกรงใจนะครับ”

“ก็ว่ามาสิ”

อุไรพรหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาแล้วรีบเปิดอะไรบางอย่างที่เตรียมมาแล้วให้กับชลศรัณดู

“ใคร” เขามองไม่ถนัดนัก จึงได้รับเอามือถือมาถือแล้วเพ่งดู

“คุณนพภริน หรือว่าคุณแซนด์ นางเอกเรื่อง เมื่อหัวใจเพรียกหาน่ะค่ะ ที่จบลงไปนะครับ ช่องสิบแปด”

“อื้อ แล้วยังไงครับ”

“เธอเพิ่งเกิดอุบัติเหตุไปเมื่อหลายวันก่อน คุณน้ำได้เห็นข่าวหรือเปล่าครับ หรือว่าไม่รู้เรื่องเลย” พวกเขาคิดว่า คนแบบชลศรัณอาจไม่ติดตามข่าวสารแบบนี้ ที่เอกสิทธิ์ถามแบบนี้ เพราะเขารู้ดีว่า คนอย่างชลศรัณสนใจเรื่องงานมากกว่า ความบันเทิงแบบนี้

ชลศรัณเพิ่งนึกไปถึงเมื่อครั้ง ที่เขาได้แวะไปหาเพื่อนที่นัดกันไว้ที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ตอนที่ได้ไปทำธุระ เขาได้เจอกับนพภรินครั้งแรก

เขาและเธอเดินชนกันจนทำให้ร่างงามระหงเซถลาเกือบหกคะเมนลงไป ดีว่าเขารับร่างของเธอเอาไว้ได้ใบหน้าที่งดงาม ดวงตาที่ใสแวววาวเหมือนดวงตาของกวางสาว และรูปร่างที่สมสัดส่วน พร้อมทั้งกลิ่นกายที่หอมจนติดปลายจมูก

คราที่ได้จ้องตากับนพภริน ชลศรัณคิดว่า ตัวเขาจะหัวใจวายตายไปเสียตรงนั้น ผู้หญิงตรงหน้าที่อยู่ในอ้อมกอดของเขา ทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นแรงแบบนับจังหวะไม่ได้ ชลศรัณก็มีผู้หญิงที่เขามาพัวพันและรายล้อมเขามากมาย แต่ทว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ทำให้เขาใจเต้นไม่เป็นส่ำได้แบบนี้

“ขอโทษนะคะ แซนด์ไม่ทันได้มอง” เธอเอ่ยปากขอโทษเขาก่อน เพราะเห็นว่าผู้ชายตรงหน้าไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

“อ่า... เอ่อ... ผมต้องเป็นฝ่ายขอโทษคุณมากกว่าที่ ผมเดินไม่มองทาง คุณเจ็บตรงไหนไหมครับ” สายตาของเขาละจากใบหน้างดงามของนพภรินไม่ได้เลย

ผู้หญิงอะไร ขนตายาวเป็นแพร แล้วยังกลีบปากอวบ ๆ น่าจูบนี่อีก มิน่าล่ะเธอถึงได้เป็นขวัญใจของประชาชน เป็นดาวรุ่งดวงใหม่ของวงการบันเทิง ที่เขารู้ เพราะเขาเห็นรูปของนพภรินติดหรามาตั้งแต่ทางเข้า ชลศรัณจึงได้เสิร์ชหาข้อมูลของเธอ เขาได้เห็นละครที่เธอแสดงผ่านสายตามาบ้างแล้ว