บทที่ 4 รักมาก

“คราวหน้าแซนด์ก็ห่อมาให้พี่สิครับ” เขาใช้สายตาออดอ้อน

“ไว้วันหลัง แซนด์ใช้ไลน์แมนไปส่งให้พี่ดีกว่า”

“ได้สิ ใช้บริการที่เขามีอยู่บ้างก็ดีนะ อาหารที่กองไม่อร่อยเลย ว่าแต่วันนี้ ให้พี่ไปส่งแซนด์ที่บ้านไหม”

“มันดึกแล้วค่ะ ไว้โอกาสหน้าเถอะ อีกอย่างแซนด์ไม่อยากจอดรถทิ้งเอาไว้ เป็นห่วงด้วยค่ะ” ถึงแม้จะจอดหน้าสตูดิโอของบริษัท นพภรินก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดี

อีกอย่างรถคันนี้เป็นน้ำพักน้ำแรงของเธอ ที่ซื้อหามาจากเงินก้อนแรกที่เธอหามา จึงรู้สึกหวงรถคันนี้เป็นพิเศษ

“ได้จ้ะ” ไมค์ขับพาเธอไปส่งยังที่สตูดิโอ ตอนที่นพภรินจะลงจากรถ หญิงสาวได้ทำมือถือร่วงลงไปที่วางเท้า เธอจึงเปิดประตู แล้วก้มลงไปหยิบมือถือ เธอก็เห็นห่อกระดาษสีไข่ไก่ ห่อเล็ก ๆ ร่วงอยู่ตรงนั้น เธอจึงหยิบขึ้นมา ก่อนจะหันไปหาเขา

จังหวะนั้นเอง ไมค์มีสีหน้าตื่นตกใจมาก เขารีบฉวยสิ่งที่อยู่ในมือของนพภรินออกไปอย่างรวดเร็ว เขากระชากแรงจนเธอเองก็ตกใจ

“มันเป็นขยะ ห่อหมากฝรั่งที่พี่คายเอาไว้” เขาละล่ำละลัก

นพภรินหน้าเจื่อน ไม่คิดว่าไมค์จะแสดงท่าทีอย่างนี้ หญิงสาวก้มลงไปหยิบมือถือของตัวเองอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะก้าวขาลงไปจากรถ

“ขอบคุณมากนะคะพี่ไมค์” นพภรินหันมายิ้มให้กับไมค์

“เอาไว้เจอกันอีกนะ ถ้าอยากกินอะไร ก็โทร. มาบอกพี่ แล้วเรานัดกันอีก”

“ค่ะ” เธอโบกมือให้เขา ไมค์รีบบึ่งรถออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว

นพภรินตรงไปที่รถของเธอ หญิงสาวเข้าไปนั่งในรถ และสตาร์ตรถออกไปจากตรงนั้นเช่นกัน แต่เธอขับไปได้สักระยะหนึ่ง หญิงสาวก็ได้เลี้ยวเข้าไปที่ปั๊มน้ำมันที่ใกล้ที่สุด เธอไปจอดที่หน้าห้องน้ำ นพภรินได้หยิบเอาห่อกระดาษที่อยู่ในกระเป๋าออกมา มันมีอีกหนึ่งห่อที่หล่นอยู่ใกล้ ๆ กัน หญิงสาวได้คลี่ออกดู และเธอก็ทำหน้าตกใจ มันมีผงป่นสีขาวบริสุทธิ์อยู่ข้างในนั้น

‘ผงสีขาว อะไรกันนี่ มันคืออะไร’

ข่าวลือที่หนาหูที่นพภรินมักจะได้ยินคนซุบซิบกันมาตลอดว่า ไมค์ค้ายาเสพติด และช่วงหลังนี้มีบ่อยขึ้น

‘หรือว่ามันจะเป็นเรื่องจริง’ คำถามที่ผุดพรายขึ้นมา

นพภรินรีบหามือถือ เธอหยิบมันขึ้นมา แล้วค้นหาคำว่า ผงขาว ยาเค ยาไอซ์ แล้วเธอก็ดูรูปเหล่านั้น นพภรินถึงกับอ้าปากค้าง

‘หรือว่า นี่มันคือยาเสพติด’ เธอรีบพับมันเก็บไว้ในสภาพเดิมอย่างรวดเร็ว หญิงสาวนั่งกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืด ๆ

‘ไม่จริง พี่ไมค์คงไม่ทำหรอก เขาคงไม่ได้ค้ายาบ้า ๆ พวกนี้ หรือว่า พี่เขาแค่เสพฯ’

เรื่องของไมค์กับเรื่องของผงสีขาวนี้ นพภรินเอามันออกไปจากหัวของเธอไม่ได้เลย เธอรีบยัดห่อนั้นเข้าไปใต้กระเป๋าของตัวเองให้ลึกสุด ก่อนจะขับรถกลับบ้านด้วยอาการใจลอย หัวใจของเธอคิดไปถึงแต่ไมค์

‘เรื่องนี้มันจะต้องมีการพิสูจน์อย่างแน่นอน’ เธอได้แต่คิดอยู่อย่างนั้น

ที่บ้านของไมค์ เขาเดินไปเดินมา

“นี่คุณ เลิกเดินวนเวียนไปมาได้แล้วนะ ฉันเวียนหัว”

“คุณจะพูดอย่างนี้ไม่ได้นะคะ มันเป็นความผิดของคุณ”

“คุณเองต่างหากที่ไม่หยิบมันไปจากรถของผม จนแซนด์มาเจอ”

“มันหล่นจากกระเป๋าของฉันต่างหาก ฉันไม่ได้ตั้งใจ แล้วอีกอย่างไมค์ คุณนั่นแหละที่ผิดเต็มประตู คุณไม่น่าจะเอาไอ้ยาบ้า ๆ นั้นมาให้ฉันลองเลย”

“อย่ามาพูดแบบนี้นะ คุณเองนะแหละที่อยาก อยากจะลองนักไม่ใช่เหรอ แล้วเมื่อคืนวานก็เหมือนกัน คุณเป็นคนที่สั่นระริก ๆ ตามผมมา แล้วพอผมชวนคุณก็ไม่ปฏิเสธ” ไมค์หันมาถลึงตาใส่ พร้อมกับมือหนาที่ตะปบลงไปที่ลำคอของหญิงสาวแสนสวย

วิเวียนตอนนี้ตัวสั่นงันงกเป็นเจ้าเข้า ต่างฝ่ายก็ต่างโทษว่าเป็นความผิดของกันและกัน

“ฉันเจ็บนะไมค์ ปล่อย” สองมือของวิเวียนจับไปที่ข้อมือของเขา และพยายามง้างออก

ไมค์ที่ตาลอย ๆ ปากยังคงซีด ทั้งสองคนเล่นยากันเมื่อคืน และมีอะไรกัน ตอนนี้ฤทธิ์ยาก็ยังคงมีอยู่ อีกอย่างทั้งคู่ไม่ได้แค่เล่นยาอย่างเดียว ไมค์ยังคงใส่ยาปลุกเซ็กซ์ให้วิเวียนกินด้วย

สองมือของเขาค่อย ๆ คลายออก แล้วเลื่อนลงมาบีบเคล้นที่หน้าอกของเธอ ไมค์กระชากกางเกงในตัวจิ๋วของเธอให้หลุดไป ก่อนจะผลักร่างของวิเวียนให้หมุนตัวหันหลังให้ ชายหนุ่มร่นกางเกงบอกเซอร์ของตัวเองลงไปจนถึงครึ่งขา จับและจดจ่อแท่งบุรุษที่พร้อมจะจัดการเธอให้ราบคาบเข้าไปในร่องสาว

“อ้า เจ็บ เบา ๆ สิ ไมค์”

“เธอชอบแบบนี้ไม่ใช่หรือ หึ... ยายวิเวียน ซี้ด...” ไมค์ถามเธอพร้อมเสียงสูดปากรัว เขากระชากเส้นผมของเธอไปด้วย อีกมือรัดรอบลำคอระหงล็อกและบีบแรง

วิเวียนหน้าดำหน้าแดง แต่ก็เผยอปากร้องครางกับแรงกระแทกอัดตอกแกนแกร่งเข้ามาในร่องสาวของเธอ น้ำหวานไหลเจิ่งนอง สุขเสียยิ่งกว่าสุข

ความทรมานที่มาพร้อมกับความสุขที่เปรมปรีดิ์ เสียงครางกระเส่าประสานกันลั่นดังอยู่ในห้องนั้น

(อย่าลืมโอนเงินส่วนที่เหลือนะครับคุณไมค์ ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว)