บทที่ 2 หาสาเหตุ

10.00 น. อภิรินนั่งทำตาโตอยู่ต่อหน้าสารวัตรคชา

“ว่ายังไงนะครับสารวัตร พูดใหม่อีกทีสิครับ ผมฟังไม่ถนัดนัก” อภิรินมองหน้าสารวัตรคชาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง กับคำบอกกล่าวถึงหลักฐานที่ทำให้รถยนต์ของพี่สาวของเขาเกิดอุบัติเหตุ

“คุณแซงค์ฟังไม่ผิดหรอกครับ ทางอู่ที่ผมให้เช็กดูและตรวจสอบรถยนต์ของพี่สาวคุณที่เกิดอุบัติเหตุ รถถูกตัดสายเบรกครับ” ทั้งคู่จ้องสบตากัน

“พี่สาวผมไม่เคยมีเรื่องกับใคร ไม่ มันน่าจะเป็นไปได้” อภิรินถึงกับมึนตึบ นพภรินไปขัดแข้งขัดขาใคร และไปทำอะไรให้ใครเดือดร้อนอย่างนั้นหรือ

“อันนี้ ทางตำรวจจะสืบสวนให้ครับหาตัวการที่มุ่งเอาชีวิตของคุณนพภริน อีกอย่างต้องรอพี่สาวของคุณฟื้นขึ้นมา และให้ปากคำได้เสียก่อน เรื่องคงจะกระจ่างมากกว่านี้”

“ขอบคุณมากครับสารวัตร อย่างไรก็ตามผมต้องพึ่งพาพวกสารวัตร ใครมันใจร้ายที่หมายจะเอาชีวิตพี่แซนด์ถึงกับต้องให้ตายกันแน่” สองมือของอภิรินกำหมัดแน่น รู้สึกแค้นใจ

ที่หน้าห้องไอซียู

“ตำรวจว่าอย่างไงบ้างแซงค์” พ่อถามด้วยความอยากรู้

“รถของพี่แซนด์ถูกตัดสายเบรกครับ”

“หา! แกว่าอะไรนะ”

“พ่อครับ แม่ครับ อย่าเพิ่งส่งเสียงดังไป กำแพงมีหูประตูมีช่อง พวกที่มุ่งทำลายชีวิตของพี่แซนด์อาจจะอยู่แถว ๆ นี้”

“แกพูดจริงหรือนี่”

“สารวัตรคชาบอกผมมาแบบนั้นครับ”

“โธ่เอ๊ย! ใครกันนะที่คิดร้ายกับลูกของเราคะพ่อ”

“นั่นนะสิ” แววตาทุกคนล้วนวิตกกังวล

“ผมไม่รู้ว่า พี่แซนด์ไปรู้ไปเห็นอะไรมาหรือเปล่า คงจะเป็นเรื่องไม่ดีแน่ ๆ จนมีคนมาคิดปองร้าย เพื่อปิดปากอะไรทำนองนั้น”

คุณพอจิตยกมือขึ้นมาทาบอก “มันเลวร้ายถึงขนาดนั้นเลยหรือนี่ เวรกรรม” ผู้เป็นแม่ยังนั่งน้ำตาคลอ ซบลงไปที่ไหล่ของพ่อที่อาการก็ไม่ต่างกัน

“สารวัตรบอกว่าจะสืบสวนเรื่องนี้ให้ครับ”

“งานของยายแซนด์คือไปถ่ายหนัง ไปถ่ายละคร เดินแบบ จะมีอะไรได้” ผู้เป็นแม่เอาแต่ส่ายหน้าเพราะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

ในขณะนั้นเอง ไมค์คนรักของนพภรินก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาทั้งสามคน

“ผมเพิ่งได้รับข่าวครับ เมื่อคืนผมถ่ายละครจนถึงตีสาม นอนไม่รู้เรื่องเลย อีกอย่างผมปิดมือถือเอาไว้ด้วย ได้ยินพี่อินผู้จัดการส่วนตัวมาบอกผมถึงที่ห้อง แซนด์เป็นอย่างไรบ้างครับคุณพ่อ คุณแม่ แซงค์” เขาละล่ำละลักถาม แววตาแดงก่ำเหมือนผ่านการร้องไห้มาด้วย

“ยังไม่ฟื้นไมค์ หมอก็ยังไม่บอก ยังไม่มีใครมาบอกอะไรกับพ่อแม่สักคน”

“โธ่เอ๊ย! แซนด์ มันเกิดเรื่องร้าย ๆ แบบนี้ขึ้นได้อย่างไร ไม่น่าเลย” ไมค์ทรุดนั่งลงไปอย่างหมดแรง น้ำตาคลอเบ้า พร้อมกับยกมือขึ้นกุมหัว

“เมื่อคืน ไมค์ได้เจอน้องไหม” คุณทรงคุณถาม

“ไม่ได้เจอกันครับ แซนด์ไปถ่ายหนังนี่ครับ ผมถ่ายละครที่สตูดิโออีกที่หนึ่ง ไปคนละทิศละทางเลย” ไมค์ส่ายหน้า ดวงตาฉายแววเป็นห่วงคนรัก

“อื้อ” พ่อพยักหน้าเบา ๆ

“พี่แซนด์ดวงแข็งนะครับพี่ไมค์ พี่แซนด์ของผมจะต้องไม่เป็นอะไร”

“ใช่ แซนด์จะต้องไม่เป็นอะไร ไมค์ทำใจดี ๆ เอาไว้นะ อุบัติเหตุมันเกิดขึ้นได้เสมอแหละ” พ่อพูดและสบตากับลูกชาย

ซึ่งทั้งสองคนจับสังเกตไมค์อยู่ด้วย เอาจริง ๆ ทั้งพ่อและน้องชายไม่เห็นด้วยกับนพภรินที่คบหากับไมค์ เนื่องจากข่าวลือของเขาที่พัวพันกับเรื่องยาเสพติด แต่เหมือนจะรอดทุกครั้ง และไม่เคยถูกจับกุม

“แซนด์โทร. มาบอกผมว่า วันนี้จะถ่ายละครเป็นวันสุดท้าย ปิดกล้องพอดี ที่กองมีงานเลี้ยงด้วย แซนด์ดื่มหรือเปล่าครับพ่อ”

“ไม่น่าจะดื่มนะ แซนด์ไม่เคยดื่มเหล้า”

“ถ้าอย่างนั้น แซนด์ก็โชคร้ายจริง ๆ ผมไปไล่ดูในข่าว รถของแซนด์...” ไมค์นิ่งไป ก่อนจะยกมือขึ้นกรีดน้ำตาที่ไหลเอ่อออกมา ชายหนุ่มได้แต่ส่ายหน้าไม่อยากจะเชื่อว่าตอนนี้ทุกอย่างจะเป็นความจริง

“ลูกสาวของพ่อเป็นคนดี พระย่อมคุ้มครอง ไมค์สบายใจเถอะ” พ่อที่นั่งอยู่ใกล้ ยกมือขึ้นแตะที่หัวไหล่ของไมค์

“ครับคุณพ่อ”

“ญาติของคุณนพภรินอยู่ที่นี่ไหมคะ” พยาบาลถาม

“ครับ อยู่ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ” อภิรินรีบลุกขึ้น เขานำหน้าทุกคนเดินเข้าไปหาพยาบาล

“คุณนพภรินปลอดภัยแล้วนะคะ เธอรู้สึกตัวแล้ว”

“ลูกสาวของดิฉันมีตรงไหนแตกหักเสียหายหรือเปล่าคะ”

“ตอนนี้ ยังหาไม่เจอค่ะ ร่างกายของคุณนพภรินแค่บอบช้ำภายนอก แต่คุณหมอเจ้าของไข้ก็ไม่ได้นิ่งนอนใจนะคะ ขอตรวจเช็กให้ละเอียดอีกนิดหนึ่งค่ะ นอนรอดูอาการหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุอีกยี่สิบสี่ชั่วโมง ถ้าไม่มีเอฟเฟกต์อะไร ก็ถือว่าดีค่ะ แล้วเราจะย้ายคุณนพภรินออกมาจากห้องไอซียู มาอยู่ห้องพิเศษ แต่ให้เธอฟื้นตัวดีขึ้นก่อนนะคะ”

“โอ้...” ทุกคนมองหน้ากันด้วยความดีใจ

“ญาติลองไปติดต่อหาห้องพิเศษนะคะที่ด้านหน้า จองเผื่อเอาไว้ก่อน”

“ครับผม” อภิรินแสดงความดีใจออกมา เขายิ้มเต็มใบหน้า

“คุณพยาบาลครับ ผมจะคุยกับคุณหมอถึงอาการของลูกสาวได้ไหมครับ”

“ขอประทานโทษจริง ๆ ค่ะคุณพ่อ ตอนนี้คุณหมอมีเคสผ่าตัดใหญ่อีกเคสหนึ่งนะคะ อย่างไรเสียดิฉันจะแจ้งคุณหมอให้ทราบนะคะ และจะแจ้งให้กลับพวกคุณเมื่อท่านเสร็จงาน”

“ขอบคุณมากครับ”

“ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ” พยาบาลเดินกลับเข้าไปในห้องไอซียู

“ดีใจจังเลยพ่อ” พ่อกับแม่หันมาจับมือกัน

“ยายแซนด์เป็นเด็กดี พ่อบอกแล้วว่า แซนด์ตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้หรอก มดหรือแมลง ลูกเราก็ไม่เคยฆ่าเลย”

“ขอบคุณคุณพระคุณเจ้านะคะ ที่ปกปักรักษายายแซนด์” ผู้เป็นแม่ยกมือขึ้นไหว้ท่วมหัว

อีกหนึ่งบุรุษยืนตัวทื่อ ใบหน้าฉีกยิ้ม แต่ข้างในอกร้อนระอุ แววตาของเขามองไปยังประตูที่พยาบาลหายเข้าไปความคิดวุ่นวายเต็มหัว

“ไมค์ลูก แซนด์ไม่เป็นอะไรแล้วนะ ไมค์กลับไปพักเถอะ ดูหน้ายังเซียว ๆ อยู่เลย ได้นอนบ้างไหมเนี่ย”

“ผมได้นอนไปแค่นิดเดียวนะครับคุณพ่อคุณแม่ แต่ผมอยากอยู่ที่นี่ อยากอยู่เฝ้าแซนด์ ผมเป็นห่วงแซนด์มากครับ” เขาเอ่ยคำพูดที่แสดงความจริงใจออกมาอีก

“อย่าเลยไมค์ พ่อว่าไมค์กลับไปพักผ่อนเถอะ ยังไงพ่อจะส่งข่าวไปนะ หรือไม่ ถ้าไมค์อยากรู้อะไรก็โทร. มาถามพ่อก็ได้”