3 ช่วยให้ผ่านคืนนี้ไปได้

“ขอโทษนะครับคุณโย ผมคงต้องไปจริง ๆ เดี๋ยวเราค่อยนัดกันใหม่นะครับ” เขาบอกอย่างสุภาพแม้จะรู้สึกว่าร่างกายของตนเองกำลังรู้สึกถึงความร้อนที่มาจากข้างใน

“ฉันขอตัวพาบอสกลับก่อนนะคะคุณโยษิตา แล้วจะรีบนัดไปใหม่นะคะ” ศุภิสราส่งยิ้มก่อนจะประคองพัทธดนย์ออกมาจากเลานจ์

หญิงสาวรู้สึกว่าร่างกายของเจ้านายร้อนมากขึ้น ลมหายใจของเขาก็ดูแปลก ๆ อีกทั้งแรงบีบที่ต้นแขนของเธอที่ดูจะแรงขึ้น

“พายรีบพาผมออกไปหน่อย” เสียงทุ้มกระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อน ๆ ของเขาทำเอาศุภิสราขนลุกซู่

“บอสไหวไหมคะ ให้ฉันพาไปหาหมอดีไหม เหมือนจะไม่สบายเลยค่ะ ฉันไม่รู้ว่าคุณโยษิตาเธอเอาอะไรใส่ในแก้วให้คุณดื่ม” เธอถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่ต้องหรอก แค่พาผมกลับคอนโดให้เร็วที่สุดก็พอ”

“ได้ค่ะ บอสยืนรอตรงนี้นะคะ ฉันขอไปเอารถก่อน” ศุภิสรารีบวิ่งไปเอารถด้วยใจที่ร้อนรนเพราะเห็นอาการของพัทธดนย์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่

เมื่อมาจอดพัทธดนย์ก็รีบขึ้นมานั่งและประตูปิดลง เขาทิ้งตัวลงกับเบาะหลังอย่างหมดสภาพ ลมหายใจถี่

“เร่งแอร์ทีพาย ผมร้อน” เสียงออกคำสั่งสั่นนิด ๆ

“ดูท่าบอสจะไม่ไหวแล้วนะคะ บอสเป็นอะไรมากไหมคะ ฉันจะพาไปโรงพยาบาลนะ”

“ไม่นะพาย ไม่ต้องไปโรงพยาบาล” เขาเอื้อมมือมาจับหัวไหล่หญิงสาวไว้

“แต่ฉันเป็นห่วงบอส”

“พาผมกลับคอนโดเร็วที่สุด” พัทธดนย์สั่งเสียงเข้มอีกครั้งก่อนจะหยิบน้ำมาดื่มหวังให้ฤทธิ์ยาหายไปบ้าง

ศุภิสรามองกระจกหลังด้วยความเป็นห่วง หญิงสาวเดาว่าอาการที่เกิดขึ้นน่าจะเป็นอะไรสักอย่างที่ดื่มเข้าไป

“บอสอดทนไว้นะคะ ฉันจะรีบพาไปคอนโดค่ะ แต่บอสแน่ใจนะคะว่าจะไม่เป็นอะไรจริง ๆ” หญิงสาวยังคงถามอย่างห่วงใย

“ไม่เป็นไรหรอก กลับไปอาบน้ำเดี๋ยวก็หาย”

“บอสดื่มอะไรเข้าไปเหรอคะ”

“คิดว่าน่าจะเป็นยาปลุกอารมณ์น่ะ” เขาตอบเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่

“อะไรนะคะ” หญิงสาวเหยียบเบรกอย่างแรงจนคนที่อยู่ด้านหลังหัวเกือบทิ่มและโชคดีว่ามันเป็นจังหวะที่รถติดไฟแดงพอดี

“อย่าสนใจเลยว่าผมกินอะไรเข้าไป ตอนนี้คุณควรตั้งใจขับรถดีกว่านะ”

“ค่ะบอส”

เมื่อเปลี่ยนไปไฟเขียวศุภิสราก็รีบเหยียบคันเร่ง หัวใจของเธอเต้นรัวไม่แพ้คนข้างหลัง หญิงสาวรู้ดีว่าการทานยาประเภทนี้เข้าจะเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายบ้างแต่ที่ผ่านมาก็เคยได้ยินมาส่วนใหญ่ก็จะมีแต่ผู้หญิงที่เหยื่อแต่ไม่คิดเลยว่าคืนนี้เจ้านายของเธอจะตกเป็นเหยื่อไปด้วย

พัทธดนย์ที่นั่งอยู่เบาะหลังเริ่มคุมตัวเองไม่อยู่ ความร้อนในตัวเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ เสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมออกจนเกือบหมดเพื่อระบายความร้อนที่สุมอยู่ในตัว

“พายทำไมมันร้อนแบบนี้...” เสียงของเขาสั่นพร่า

“ใกล้ถึงแล้วค่ะบอส ใจเย็น ๆ นะคะ” หญิงสาวพยายามทำเสียงให้ปกติที่สุดทั้งที่มือที่จับพวงมาลัยเริ่มสั่นเพราะไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้

เมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่ที่จอดรถของคอนโดหรู ศุภิสรารีบลงไปเปิดประตูหลังเพื่อช่วยเขา พัทธดนย์โถมตัวลงมาใส่เธอทันที กลิ่นน้ำหอมของหญิงสาวทำให้เลือดในกายของเขาพลุ่งพล่านได้อย่างรวดเร็ว

“คุณกลับเลยก็ได้นะพาย”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันว่าพาบอสขึ้นไปส่งบนห้องดีกว่า” เธอไม่ใจร้ายพอที่จะให้เขาขึ้นไปบนห้องคนเดียวในสภาพนี้

ศุภิสราพยุงชายหนุ่มขึ้นมาจนถึงห้องของเขาที่เธอเคยมาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน แต่ครั้งนี้มันต่างกันออกไปเพราะเธอไม่ได้เอาเอกสารมาส่งหากแต่กำลังพาคนที่โดนยากระตุ้นอารมณ์ขึ้นมาส่ง

เมื่อประตูห้องเปิดออกและก็กำลังจะพยุงเขาไปที่โซฟาแต่พัทธดนย์กลับรวบเอวตัวของเธอไว้แน่นแล้วกดเธอลงกับบานประตูที่เพิ่งปิดลง

“บอสคะ ตั้งสติค่ะ นี่ฉันเอง ปล่อยก่อนค่ะ” หญิงสาวเอามือผลักเขาไว้และพยายามเบี่ยงตัวออก

“ผมรู้ว่าเป็นพาย... เพราะเป็นพายไง... ผมถึงทนไม่ไหวแล้ว” พัทธดนย์ซุกใบหน้าลงกับซอกคอขาวผ่อง สูดดมความหอมละมุนที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ

“บอสอย่านะคะ ฉันเป็นลูกน้องคุณนะ”

“ขอร้องล่ะ ช่วยผมนะ ถ้าคุณไม่ช่วยผมได้คลั่งตายแน่ ๆ ได้โปรด”

เสียงร้องขอนั้นแหบพร่าก่อนที่เขาจะกดฝีปากร้อนจัดลงริมฝีปากสีสวยอย่างรุนแรงและหิวกระหาย มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวลเหมือนในฝัน แต่มันคือจูบที่เต็มไปด้วยความต้องการที่ถูกกระตุ้นจากยาที่เขาดื่มเข้าไป

ศุภิสราพยายามจะขัดขืนแต่สัมผัสจากฝ่ามือร้อนที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังและความเร่าร้อนที่เขามอบให้กลับทำให้เรี่ยวแรงของเธอหายไป

“อื้อ....บอส”

“ช่วยผมนะพาย” เขาร้องขออีกครั้ง

หญิงสาวรู้ว่านี่ไม่ใช่ตัวตนของพัทธดนย์แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากช่วยเขาให้ผ่านเหตุการณ์นี้ไปได้เธอรู้ดีว่าหลังจากคืนนี้ไป โลกของเธอจะไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิมอีกต่อไป