ซ่อนเสน่หาใต้คำว่าบอส

ภายในอาคารสำนักงานใหญ่กลางย่านธุรกิจ สะท้อนภาพความสำเร็จของบริษัทนำเข้าและส่งออกรวมถึงรับผลิตเครื่องสำอางที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว บรรยากาศเต็มไปด้วยความเร่งรีบ พนักงานเดินกันขวักไขว่เพื่อเตรียมตัวสำหรับโปรเจกต์ใหม่ที่กำลังจะเปิดตัวไตรมาสหน้า

พัทธดนย์ในชุดสูทสีเข้มเนี้ยบกริบก้าวเข้ามาในออฟฟิศด้วยท่าทางเคร่งขรึม สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบ ๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องทำงานของตัวเอง

จุฬาลักษณ์เลขานุการวัยกลางคนเดินตามเข้ามาในห้องทำงานตามปกติเหมือนทุกเช้า

“อรุณสวัสดิ์ค่ะบอส เอกสารสรุปยอดขายจากงานที่ออกบูทเมื่ออาทิตย์ก่อนวางอยู่บนโต๊ะแล้วนะคะ” เลขาที่ทำงานกับเขามานานรีบรายงาน

“ขอบคุณครับคุณจุ๋ม แล้วตารางวันนี้มีอะไรด่วนอีกไหม” พัทธดนย์ถามเสียงเรียบ ขณะที่เริ่มเปิดแฟ้มงาน

“มีนัดตรวจตัวอย่างเนื้อครีมล็อตใหม่ตอนสิบโมงค่ะ แล้วก็ตอนบ่ายโมงมีประชุมกับฝ่ายการตลาดค่ะ”

“ขอบคุณครับ”

จุฬาลักษณ์รายงานเสร็จก็เดินออกจากห้องและสวนทางกับศุภิสราผู้ช่วยที่มีหน้าที่ออกไปทำงานข้างนอกกับพัทธดนย์นอกบริษัท

“บอสคะ นี่คือสรุปต้นทุนวัตถุดิบล็อตใหม่จากเกาหลีค่ะ”

เสียงหวานรายงานอย่างชัดเจน

ศุภิสราวางแฟ้มเอกสารลงตรงหน้าเขาอย่างเป็นระเบียบ หญิงสาวในชุดทำงานเรียบร้อย ผมยาวถูกรวบอย่างสุภาพ ใบหน้าหวานแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางดูสดใส ศุภิสราเคยเป็นผู้ช่วยของคุณอุดมบิดาของพัทธดนย์มาก่อน เธอจึงเข้าใจระบบงานของบริษัทนี้เป็นอย่างดี

“ขอบคุณนะ”

“ถ้าไม่มีอะไรเพิ่มเติม ฉันขอตัวไปเตรียมตารางเดินทางไปญี่ปุ่นเดือนหน้าต่อเลยนะคะ” เธอพูดเสียงสุภาพ

“อืม….เผื่อเวลาสักสองสามวันนะ บางทีผมอาจจะพักผ่อนต่อ”

“ได้ค่ะ ฉันขอตัวก่อนนะคะ”

หญิงสาวยังไม่ทันจะออกจากห้องจุฬาลักษณ์ก็เดินกลับเข้ามาอีกครั้ง

“บอสคะ เมื่อกี้เลขาคุณโยษิตาโทรมานัดเรื่องรายละเอียดงานเพิ่มเติมเกี่ยวกับไลน์ผลิตใหม่ค่ะ เห็นว่าบอสยุ่งมาก เลยอยากชวนคุยกันแบบไม่เป็นทางการนิดหนึ่ง”

“ไม่เป็นทางการเหรอ”

“ค่ะ คุณโยษิตาขออนุญาตนัดคุยที่เลานจ์ วันนี้ช่วงค่ำ ๆ ได้ไหมคะ”

“ค่ำนี้เหรอ”

“ใช่ค่ะ คุณโยษิตาบอกว่า จะได้ไม่เคร่งเครียดเกินไปค่ะและจะไม่ใช้เวลานาน เธอบอกว่าเป็นการคุยนอกรอบก่อนที่จะเข้าที่ประชุมค่ะ”

“งั้นพายก็ยังไม่ต้องเตรียมเอกสารไปใช่ไหมคะพี่จุ๋ม”

“อือ เธอบอกว่าจะคุยกับบอสสองคน”

“ค่ะพี่จุ๋ม”

“บอสจะให้ฉันตอบตกลงเลยไหมคะ” เธอหันมาถามเจ้านายอีกครั้งเพราะเห็นว่าสีหน้าของเขาดูลังเล

“ได้ครับ” พัทธดนย์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบเพราะโยษิตาเป็นลูกค้าที่สั่งผลิตสินค้ากับบริษัทมาหลายตัวแล้ว ชายหนุ่มจึงค่อนข้างให้ความสำคัญ

“เดี๋ยวฉันส่งโลเคชันให้นะคะ”

“บอสค่ะจะให้ฉันเตรียมเอกสารเผื่อไว้ไหมคะ”

“ไม่เป็นไร เย็นนี้ผมว่าจะไปคุยคร่าว ๆ ก่อนเลิกงานคุณก็กลับบ้านได้เลยนะ”

“ค่ะบอส”

ศุภิสรากลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเองและนั่งทำงานต่อแต่ทำได้ไม่นานจุฬาลักษณ์ก็ขยับเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ

“พายว่ามันแปลก ๆ ไหม” จุฬาลักษณ์กระซิบ

“อะไรเหรอคะพี่จุ๋ม”

“ก็คุณโยษิตาน่ะสิ ทำไมต้องนัดไปคุยที่เลานจ์ก็ไม่รู้ ที่อื่นมีตั้งเยอะแยะแล้วเลขาของเธอยังกำชับด้วยนะว่าไม่ต้องให้ผู้ช่วยมา”

“เธอคงอยากอยู่ตามลำพังกับบอสล่ะมั้งคะ พี่จุ๋มก็น่าจะรู้ว่าเธอชอบบอสของเรา”

“พี่รู้ แต่พี่ว่าเธอจะเสียเวลาเปล่า บอสของเขาไม่คบกับลูกค้าหรอกนะ” เพราะทำงานกับพัทธดนย์มานานหลายปีจุฬาลักษณ์จึงรู้กฎเหล็กของเจ้านาย

“แต่มันก็ไม่แน่นะคะพี่จุ๋มคุณโยษิตาเธอทั้งสวย ทั้งเก่งฐานะก็ดีมากด้วย”

“แต่พี่ว่าบอสของเราคงให้ได้แค่ลูกค้านั่นแหละ เดี๋ยวพี่จะกำชับคมสันต์สักหน่อยว่าให้ดูแลบอสให้ดี” คนที่เธอพูดถึงก็คือคนขับรถของเจ้านาย

“พี่จุ๋มระแวงเกินไปหรือเปล่า พายว่าคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง”

“เราก็ควรช่วยบอสระวังไว้ก่อน พี่ได้ยินมาด้วยว่าคุณโยษิตาเธอเป็นเด็กของผู้มีอิทธิพลทางการเมืองถ้าเกินบอสของเราเผลอไปยุ่งเกี่ยวขึ้นมาแล้วจะแย่เอานะ”

“ความลับขนาดนี้พี่ไปรู้มาจากไหนคะ”

“แหล่งข่าวของพี่น่ะสิ รับรองว่าเรื่องนี้เชื่อถือได้ แต่พายอย่าบอกใครนะ นี่พี่ถือว่าพายเป็นน้องรักพี่เลยแอบบอกให้รู้”

“พายจะเก็บเป็นความลับอย่างดีเลยค่ะ” หญิงสาวสัญญากับรุ่นพี่ก่อนจะนั่งทำงานต่อจนถึงเวลาเลิกงาน

“เรากลับบ้านกันเถอะพาย” จุฬาลักษณ์ชวนรุ่นน้องกลับบ้านในเวลาห้าโมงครึ่ง

“แต่บอสยังไม่กลับเลยนะคะ” เพราะด้วยหน้าที่แล้วระหว่างเธอสองคนต้องมีคนใดคนหนึ่งอยู่กับพัทธดนย์จนกว่าเขาจะออกจากบริษัท

“บอสรอไปเจอคุณโยษิตาทีเดียวเลยน่ะ งานของเราเสร็จแล้วบอสบอกว่าไม่ต้องรอ”

“ได้ค่ะ แต่คืนนี้จะไม่เกิดอะไรขึ้นใช่ไหมคะ” หญิงสาวรู้สึกเป็นกังวลขึ้นมาเพราะรู้ว่าคุณโยษิตาไม่ใช่แค่ลูกค้าธรรมดา

“ไม่หรอกน่า พี่กำชับคมสันต์ไว้อย่างดีว่ายังไงคืนนี้ก็ต้องรอรับเจ้านายกลับคอนโดห้ามให้ออกไปตามลำพังกับคุณโยษิตาอย่างเด็ดขาด นี่พายห่วงบอสเหรอ”

“พายห่วงตัวเองมากกว่าค่ะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับบอสก็คงต้องมีผลกระทบต่อบริษัทด้วย พายกลัวตกงานค่ะ” หญิงสาวกลัวตกงานเพราะเธอยังมีภาระที่ต้องรับผิดชอบอีกเยอะ

“อย่าเครียดไปเลย ถ้าตกงานก็ตกด้วยกัน” พูดจบทั้งสองก็พากันหัวเราะก่อนจะเก็บของและออกไปจากบริษัท

ศุภิสรารู้สึกเป็นกังวลกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น เพราะเธอรู้ว่าคุณโยษิตาคนนี้ชอบเจ้านายของเธอมากแต่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไงเพราะการไปคุยครั้งนี้เธอไม่ได้รับอนุญาตให้ตามไปเหมือนทุกครั้ง

“หวังว่าบอสจะเอาตัวรอดได้นะคะ” หญิงสาวพูดกับตัวเองก่อนจะเดินไปยังสถานีรถไฟฟ้า