2 แผนร้ายในแก้วเหล้า

ใต้แสงไฟสลัวภายในเลานจ์ของโรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯ เต็มไปด้วยบรรยากาศดูโรแมนติก พัทธดนย์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา ใบหน้าดูผ่อนคลายในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้ม เขายกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบขณะคุยกับลูกค้าคนพิเศษ

ผู้หญิงนั่งข้างเขาคือโยษิตาเจ้าของแบรนด์เครื่องสำอางที่เป็นลูกค้าคนสำคัญของบริษัท วันนี้เธออยู่ในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่เว้าลึกจนแทบจะปิดบังอะไรไว้ไม่มิด สายตาที่เธอมองชายหนุ่มนั้นเต็มไปด้วยความเย้ายวน

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาออกมาดื่มกับลูกค้าแต่พัทธดนย์กลับรู้สึกว่าเธอกำลังทำให้เขาเสียเวลาเพราะจุดหมายของการออกมาเจอกันวันนี้มันต่างกันมาก

“ขอบคุณนะคะที่ออกมาดื่มเป็นเพื่อนโยทั้งที่คุณดนย์ก็งานยุ่งมาก” หญิงสาวเอ่ยเสียงหวานพลางชนแก้วเครื่องดื่ม

“ก็คุณโยเป็นลูกค้าคนสำคัญของผมนี่ครับ”

“โยไม่อยากเป็นลูกค้าของคุณดนย์เลยนะคะ อยากเป็นคนพิเศษมากกว่า” โยษิตายิ้มหวานและหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอียงศีรษะเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมหวานจัดแตะปลายจมูก เธอเอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อสูทของเขาอย่างสนิทสนมเกินกว่าลูกค้า

คำพูดและการกระทำนั้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีใจหากแต่เป็นความเคยชินเสียมากกว่า ตลอดชีวิตวัยสามสิบกว่าปีพัทธดนย์มีผู้หญิงเข้าหาอยู่ตลอด

เขารู้ดีว่ามีผู้หญิงจำนวนมากพร้อมจะก้าวเข้ามาโดยไม่ต้องเชื้อเชิญ แต่ก็ใช่ว่าพัทธดนย์จะเปิดรับทุกคนโดยเฉพาะผู้หญิงที่เป็นลูกค้าหรือคนที่ทำธุรกิจร่วมกันเขาจะไม่ยุ่งเด็ดขาด ความสัมพันธ์ทางธุรกิจต้องขีดเส้นไว้อย่างชัดเจนเพื่อให้งานเดินไปได้โดยไม่มีปัญหาจุกจิกตามมา

“ขอบคุณนะครับ” พัทธดนย์ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะยกแก้วในมือขึ้นจิบ

“เมื่อไหร่คุณดนย์จะใจอ่อนสักทีล่ะคะ”

“แค่นี้คุณก็พิเศษแล้วครับ ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ”

“คุณดนย์คงไม่ทิ้งให้โยนั่งรอเก้อแล้วแอบหนีไปนะคะ” เธอขยับปลายนิ้วไล้ไปตามหลังมือของชายหนุ่มอย่างออดอ้อน

พัทธดนย์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะลุกไปเข้าห้องน้ำ เขาไม่ใช่คนซื่อจนดูไม่ออกว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรเพราะเขาผ่านเรื่องผู้หญิงมามาก

....

ในเวลาเดียวกันศุภิสรากำลังยืนอยู่หน้าโรงแรม ใบหน้าหวานหน้าเหงื่อผุดเล็กน้อยจากความรีบเร่ง

“พายมาถึงโรงแรมแล้วค่ะพี่คมสันต์ ไม่ต้องห่วงนะคะเดี๋ยวจะพาบอสกลับไปส่งที่คอนโดเองค่ะ” หญิงสาวบอกคนขับรถที่โทรศัพท์ตามให้เธอมารับเจ้านายเพราะตัวเขาเองมีธุระด่วนที่ต้องรีบไปจัดการ

“ขอบคุณครับคุณพายพี่ฝากขอโทษบอสด้วย”

“ได้ค่ะไปทำธุระเถอะนะคะ”

เธอรู้ว่าคืนนี้เจ้านายมาดื่มกับใครและรู้ด้วยว่าคุณโยษิตาไม่ได้คิดกับบอสของเธอแค่ในฐานะลูกค้า

ศุภิสราขึ้นลิฟต์ไปยังเลานจ์ชั้นบนสุดด้วยหัวใจที่เต้นแรงอย่างไม่รู้สาเหตุ เธอบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่าเป็นเพียงความเป็นห่วงในหน้าที่เท่านั้น

เมื่อขึ้นมาแล้วหญิงสาวก็มองไปรอบ ๆ ร้านและเห็นว่าตอนนี้เจ้านายกำลังลุกจากที่นั่ง เธอกำลังจะเดินเข้าไปหาแต่เขาก็เดินอีกทาง หญิงสาวจึงเลือกนั่งที่บาร์ฝั่งตรงข้ามเพื่อรอรับเจ้านายกลับ

สายตาของเธอจ้องไปยังผู้หญิงในชุดสีแดงเพลิงที่ดูมีเสน่ห์และโดดเด่นขนาดที่ว่าเธอเป็นผู้หญิงด้วยกันยังอดมองอย่างชื่นชมไม่ได้เธอคิดว่าคงมีสักวันที่เจ้านายของเธอจะยอมใจอ่อน แต่ศุภิสราก็ไม่อยากให้วันนั้นมาถึงเลย

“มาคนเดียวเหรอครับ” เสียงทักทายดึงเธอออกจากความคิด

“ค่ะ” หญิงสาวหันมาตอบก่อนจะหันไปมองมุมเดิมต่อ

“จะรังเกียจไหมถ้าผมจะขอนั่งดื่มด้วย” ชายคนเดิมยังชวนคุยต่อ

“ขอโทษนะคะที่เสียมารยาทแต่วันนี้ฉันมาทำงานค่ะ” หญิงสาวหันมายิ้มเธอก้มศีรษะแทนคำขอโทษแล้วสายจากของเธอก็สะดุดกับการเคลื่อนไหวของคุณโยษิตา

เธอจ้องตาเขม็งขณะที่โยษิตาหยิบขวดอะไรบางอย่างออกจากกระเป๋าถือแล้วหยดลงไปในแก้วเหล้าของพัทธดนย์อย่างรวดเร็ว แล้วกลับมานั่งพิงโซฟาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ศุภิสราขมวดคิ้วอย่างสงสัย เธอไม่รู้ว่าโยษิตาใส่อะไรลงไปในแก้วเครื่องดื่มแต่เห็นรอยยิ้มของเธอแล้วก็เดาว่าคงไม่ใช่เรื่องดี

“ไม่ได้ ๆ ต้องรีบเตือนบอสก่อน”

เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความด้วยมือที่สั่นเล็กน้อยและหวังว่าพัทธดนย์จะไม่ดื่มเหล้าแก้วนั้น

“บอสอย่าดื่มเหล้าแก้วนั้นนะคะ คุณโยใส่อะไรลงไปก็ไม่รู้ค่ะ รออยู่ตรงนั้นนะคะ อย่าออกไปกับคุณโยนะคะเดี๋ยวฉันรีบไปรับค่ะ”

ศุภิสราก้มหน้าพิมพ์และพอเงยหน้าขึ้นมาเธอก็ต้องตกใจเมื่อพัทธดนย์ดื่มเหล้าแก้วนั้นไปแล้ว ก่อนที่เขาจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่าน

“อยู่ไหน” พัทธดนย์พิมพ์กลับก่อนที่สายตาคมกริบเหลือบมองไปมองรอบบาร์และเห็นผู้ช่วยนั่งอยู่ไกล ๆ

“ผมขอตัวนะครับคุณโย พอดีผู้ช่วยมารับแล้วครับ” พัทธดนย์ไม่รู้ว่าเธอใส่อะไรลงในเครื่องดื่มแต่คิดว่าคงไม่สามารถนั่งดื่มต่อไปได้

“แต่ยังไม่ดึกเลยนี่คะ แล้วเราก็ยังไม่ได้คุยกันเรื่องสินค้าตัวใหม่เลยนะคะ”

“เอาไว้เราคุยกันวันจันทร์ก็ได้ครับ ผมขอตัวก่อน” ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วก้มศีรษะเล็กน้อย

“ขอโทษที่รบกวนเวลาส่วนตัวนะคะคุณโยษิตา แต่บอสมีเอกสารสำคัญที่ต้องเซ็นภายในคืนนี้จริง ๆ ค่ะ” ศุภิสรายิ้มให้กับลูกค้าที่เธอรู้ดีว่าเธอพยายามจะจับเจ้านายของเธออยู่ตลอด