5

ชื่อที่เขาไม่เคยลืม ชื่อของหญิงสาวที่ตายในอ้อมแขนของเขา ภาพในสนามรบปรากฏขึ้นในความทรงจำ เขาย้อนเวลากลับมาอีกครั้ง และกำลังจะได้เจอนางอีกครั้ง ครั้งนี้เขาจะปกป้องนางด้วยชีวิต

ภาพในตอนนั้น ลูกศร เลือด และรอยยิ้มสุดท้ายของนาง มือของหลี่เฉินอวี้กำแน่น

“ซู่ซู่…” เขาพึมพำเบา ๆ

จิ่นเฟิงมองอย่างสงสัย

“ฝ่าบาทรู้จักนางหรือพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เฉินอวี้ไม่ตอบ เขาเดินไปที่โต๊ะ หยิบม้วนรายงานขึ้นมา ในนั้นเขียนรายละเอียดทั้งหมด คุณหนูซู่ซู่ที่เพิ่งถูกพากลับจวน เด็กบ้านนอกที่ทุกคนดูถูก

แต่วันนี้ กลับตบบ่าวจนทั้งจวนปั่นป่วน หลี่เฉินอวี้อ่านเงียบ ๆ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

“ตบบ่าว ทำครัวพัง…”

จิ่นเฟิงงงเล็กน้อย

“เรื่องนี้น่าขำหรือพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เฉินอวี้เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาล้ำลึกยากจะคาดเดาอารมณ์

“คนที่ข้ารู้จัก ไม่ใช่หญิงที่จะยอมให้ใครรังแก”

จิ่นเฟิงยิ่งงง

“ฝ่าบาทหมายถึงอะไร”

หลี่เฉินอวี้มองออกไปนอกหน้าต่าง ลมพัดผ่านสวนในวัง เสียงของเขาเบา แต่หนักแน่น

“นางเคยช่วยชีวิตข้า”

จิ่นเฟิงตกใจทันที

“อะไรนะพ่ะย่ะค่ะ!”

แต่หลี่เฉินอวี้ไม่ได้อธิบายอะไรต่อ ในใจของเขา ยังคงมีคำถามเดียว

ซูหว่านซู่คนนี้ คือหญิงที่ตายในสนามรบหรือไม่ หรือเป็นเพียงคนชื่อเหมือนกัน

หลี่เฉินอวี้หันมามององครักษ์ของเขา

“จิ่นเฟิง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ไปที่จวนซู”

จิ่นเฟิงชะงัก

“ไป…ตอนนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เฉินอวี้พยักหน้า สายตาของเขาเย็นเฉียบ

“ไปดูนาง และรายงานทุกอย่างที่เกิดขึ้น”

จิ่นเฟิงคุกเข่าลงทันที

“รับบัญชา!”

องครักษ์หนุ่มลุกขึ้นและรีบออกจากตำหนัก

ประตูปิดลง เหลือเพียงหลี่เฉินอวี้ยืนอยู่คนเดียว ลมพัดผ่านหน้าต่าง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความทรงจำ

เขายกมือขึ้น ราวกับยังจำสัมผัสของเลือดในวันนั้นได้ เสียงของเขาเบามาก

“ซูหว่านซู่ ถ้าเป็นเจ้าจริง ๆ” ริมฝีปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย

“ครั้งนี้ ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าตายอีก”

และในขณะเดียวกัน ที่จวนสกุลซู ซูหว่านซู่ยังไม่รู้เลยว่ามีคนคนหนึ่งในวังหลวง กำลังจับตาดูนางอยู่ อย่างเงียบ ๆ

เช้าตรู่ในเมืองหลวง หมอกบางลอยอยู่เหนือหลังคาเรือน

ด้านนอก จวนสกุลซู ชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงมุมถนน เสื้อผ้าของเขาเหมือนคนธรรมดา แต่สายตากลับคมกริบ

ชายผู้นั้นคือจิ่นเฟิง องครักษ์คนสนิทขององค์รัชทายาทหลี่เฉินอวี้ เขาเงยหน้ามองป้ายจวนขนาดใหญ่

“จวนซู…” จิ่นเฟิงพึมพำเบา ๆ คำสั่งขององค์รัชทายาทเมื่อคืนยังชัดเจนในหัว

ไปดูนาง และรายงานทุกอย่าง จิ่นเฟิงไม่เข้าใจนัก ทำไมองค์รัชทายาทถึงสนใจหญิงสาวธรรมดาในจวนขุนนาง

แต่คำสั่งก็คือคำสั่ง เขากระโดดขึ้นกำแพงอย่างเงียบงัน แล้วลงไปในสวนด้านในของจวน บ่าวหลายคนกำลังเดินไปมา แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นเงาของเขา

จิ่นเฟิงซ่อนตัวอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ สายตากวาดมองรอบจวน ไม่นานนัก

เขาก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินออกมาที่ลานด้านหลัง นางสวมชุดเรียบง่าย ผมยาวถูกรวบอย่างหลวม ๆ

ใบหน้าสวย แต่สายตาเย็นชานิด ๆ จิ่นเฟิงหรี่ตา

“นั่นหรือ ซูหว่านซู่”

ในลานไม่มีใครอยู่ ซูหว่านซู่ยืนเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาจากพื้น จิ่นเฟิงขมวดคิ้ว

“นางจะทำอะไร”

วินาทีต่อมา กิ่งไม้ในมือของซูหว่านซู่ก็เคลื่อนไหว

ฟึ่บ!

กิ่งไม้พุ่งผ่านอากาศอย่างรวดเร็ว ท่าทางของนางมั่นคง การเคลื่อนไหวรวดเร็วและแม่นยำ จิ่นเฟิงชะงักทันที ซูหว่านซู่หมุนตัว กิ่งไม้ในมือฟาดออกไปอย่างเฉียบคม ราวกับกำลังต่อสู้กับศัตรูที่มองไม่เห็น

ท่าทางนั้น ไม่ใช่ของหญิงสาวธรรมดา แต่เป็น ท่าต่อสู้ของคนที่เคยผ่านสนามรบ

จิ่นเฟิงเบิกตาเล็กน้อย

“นี่มัน…”

ซูหว่านซู่หยุดเคลื่อนไหว นางหันหน้ามองไปยังต้นไม้

จิ่นเฟิงตกใจเล็กน้อย คิดว่านางอาจเห็นเขา แต่ซูหว่านซู่เพียงมองอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะหันกลับ จิ่นเฟิงถอนหายใจเบา ๆ

“ท่าทางแบบนั้น ไม่มีทางเป็นหญิงสาวธรรมดา” เขามองซูหว่านซู่อีกครั้ง นางโยนกิ่งไม้ลงพื้น ก่อนจะเดินกลับเข้าเรือน

จิ่นเฟิงนั่งเงียบอยู่บนกิ่งไม้ ครู่หนึ่ง ก่อนจะกระโดดลงจากกำแพงจวน ไม่นานนัก เขาก็มาถึงตำหนักตะวันออกในวังหลวง จิ่นเฟิงคุกเข่าลงทันที

“ฝ่าบาท”

ด้านหน้าเขา หลี่เฉินอวี้ กำลังอ่านเอกสารอยู่

“ว่าอย่างไร”

จิ่นเฟิงเงยหน้าขึ้น

“คุณหนูซู่ซู่ของจวนซู ไม่ใช่หญิงสาวธรรมดาพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เฉินอวี้เงยหน้าขึ้นทันที

“พูดต่อ”

จิ่นเฟิงกล่าว

“นางฝึกวิชาต่อสู้เพียงลำพัง ท่าทางเหมือนทหารที่ผ่านสนามรบ”

ดวงตาของหลี่เฉินอวี้ค่อย ๆ ลึกขึ้น

“จริงหรือ” จิ่นเฟิงพยักหน้า

“กระหม่อมมั่นใจ คนธรรมดาไม่มีท่าทางแบบนั้น”

หลี่เฉินอวี้เงียบไปครู่หนึ่ง ภาพในความทรงจำของเขาปรากฏขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวในสนามรบ ที่ยืนอยู่หน้าเขา

ก่อนจะถูกลูกศรทะลุอก ริมฝีปากขององค์รัชทายาทยกขึ้นเล็กน้อย

“ซูหว่านซู่…” เสียงของเขาเบา แต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

“ดูเหมือน ข้ากับเจ้าได้กลับมาอีกครั้ง”

จิ่นเฟิงงงเล็กน้อย แต่ไม่กล้าถาม หลี่เฉินอวี้ลุกขึ้นยืน สายตาของเขามองออกไปไกล

“ดีมาก ถ้าเป็นเจ้าจริง…” เขาพูดเบา ๆ

“ครั้งนี้ ข้าจะไม่ปล่อยให้ใครรังแกเจ้าอีก”

เช้าวันถัดมา บรรยากาศในจวนสกุลซู เงียบสงบเหมือนทุกวัน บ่าวกำลังทำงานตามปกติ