4

ซูหว่านซู่ไม่พูดอะไร ซูเจิ้งหยวนหันไปสั่งบ่าว

“พานางไปที่ลานหลัง ให้ซูหว่านซู่ซักผ้าทั้งหมดของจวน” คำสั่งนั้นทำให้บ่าวหลายคนยิ้มเยาะ

งานซักผ้าในจวนมีมากมาย บางครั้งบ่าวยังทำไม่หมดทั้งวัน ซูเจิ้งหยวนมองซูหว่านซู่

“เมื่อเจ้าซักเสร็จแล้วค่อยกลับเรือนไปสำนึกผิด” พูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกไป

มู่ซื่อยิ้มเย็น

“ได้ยินแล้วใช่ไหม รีบไปทำงานเสีย”

ซูเสวี่ยเอ๋อร์มองซูหว่านซู่ด้วยสายตาอ่อนโยน แต่ในแววตากลับมีความสะใจ

ซูหว่านซู่มองทุกคน ก่อนจะยิ้มเบา ๆ

“ดี” นางพูดเพียงคำเดียว จากนั้นก็หันหลังเดินออกจากครัว บ่าวหลายคนตามหลังไป ลานซักผ้าของจวนอยู่ด้านหลัง กองผ้าสูงวางอยู่ข้างอ่างน้ำ ชุนเถาโยนผ้ากองหนึ่งลงตรงหน้าซูหว่านซู่

“เริ่มซักได้แล้ว คุณหนูซู่ซู่” น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย

ซูหว่านซู่มองกองผ้าเงียบ ๆ ลมเย็นพัดผ่านลาน ริมฝีปากของนางค่อย ๆ ยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของซูหว่านซู่เย็นเฉียบ

“พวกเจ้าคิดจริง ๆ หรือ…” เสียงของนางเบา แต่เต็มไปด้วยความหมาย

“ว่าข้าจะซักมัน” บ่าวหลายคนชะงักทันที และนั่นคือ จุดเริ่มต้นของความวุ่นวายครั้งต่อไปในจวนซู

ลานหลังจวนซูเงียบสงบ เสียงน้ำในอ่างหินกระทบกันเบา ๆ กองผ้าสูงวางอยู่ข้างอ่างซักผ้า บ่าวหลายคนยืนล้อมอยู่รอบ ๆ สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หญิงสาวคนหนึ่ง

ชุนเถาโยนผ้าอีกกองลงตรงหน้าของนาง

“ซักให้หมดก่อนพระอาทิตย์ตก” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย

“นี่เป็นคำสั่งของนายท่าน”

บ่าวอีกคนหัวเราะเบา ๆ

“คุณหนูซู่ซู่มาที่จวนยังไม่เคยทำงานแบบนี้มาก่อน เด็กบ้านนอกก็คงถนัดแต่ทำงานพวกนี้” เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นรอบลาน แต่ซูหว่านซู่ยังคงยืนเงียบ สายตาของนางมองกองผ้าตรงหน้า

ถ้าเป็นชาติก่อน นางคงก้มหน้าซักมันจนมือแตก เพียงเพราะกลัวว่าบิดาจะโกรธ

แต่ตอนนี้ ซูหว่านซู่ยิ้มบาง ๆ ชุนเถาเริ่มหงุดหงิด

“ยืนทำอะไรอยู่ รีบซักสิ!”

ซูหว่านซู่ไม่ขยับ นางเพียงยกสายตาขึ้นมองชุนเถา

“ใครบอกว่าข้าจะซัก” บ่าวหลายคนชะงัก ชุนเถาขมวดคิ้วทันที

“นี่เป็นคำสั่ง หรือเจ้าจะขัดคำสั่งของนายท่าน”

ซูหว่านซู่หัวเราะเบา ๆ

“แล้วอย่างไร” คำตอบนั้นทำให้ชุนเถาหน้าแดง

“เจ้า!” นางเดินเข้ามาใกล้ซูหว่านซู่

ก่อนจะผลักไหล่นางแรง ๆ

“อย่าทำตัวเหมือนตัวเองเป็นคุณหนู รีบซักเดี๋ยวนี้!”

แต่ทันทีที่มือของชุนเถาแตะตัวนาง

เพียะ!

เสียงตบดังก้องทั่วลาน ชุนเถาถูกตบจนล้มลงกับพื้น บ่าวทั้งหมดตกใจ อุทานออกมา

“ชุนเถา!”

ชุนเถากุมแก้มด้วยความเจ็บปวด ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ

“เจ้า…กล้าตบข้าอีก!”

นางลุกขึ้นและพุ่งเข้าหาซูหว่านซู่ แต่ก่อนที่มือของนางจะถึงตัว ซูหว่านซู่คว้าข้อมือของนางไว้ บิดเต็มแรง

วิทยายุทธ์ที่ฝึกมาจากชาติก่อน ยังคงติดตัวนาง ไม่เสียแรงที่นางฝึกอย่างหนัก

“อ๊าก!” ชุนเถาร้องลั่น

จากนั้นซูหว่านซู่ก็เตะนางออกไป ร่างของชุนเถาล้มกระแทกพื้น บ่าวทั้งลานตกตะลึง ไม่มีใครคาดคิดว่าคุณหนูที่เคยอ่อนแอ จะต่อสู้เก่งขนาดนี้ บ่าวอีกสองคนพยายามเข้ามาห้าม

“คุณหนูซู่ซู่! หยุดเถอะ!”

แต่ซูหว่านซู่หันมามอง สายตาเย็นชาจนทุกคนชะงัก

“ใครอยากลองอีก” เสียงของนางเรียบเย็น แต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน

บ่าวทั้งลานถอยหลังทันที ไม่มีใครกล้าขยับ ซูหว่านซู่มองพวกเขาทีละคน

ในชาติก่อน นางเคยต่อสู้ในสนามรบ ฟันศัตรูนับไม่ถ้วน บ่าวพวกนี้ไม่มีทางเทียบได้เลย

ชุนเถาลุกขึ้นอย่างยากลำบาก นางมองซูหว่านซู่ด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะหันหลังวิ่งจากไป

“แย่แล้ว ต้องไปบอกฮูหยิน!”

บ่าวอีกหลายคนรีบตามไป ลานซักผ้าที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเยาะ ตอนนี้กลับเงียบสนิท เหลือเพียงซูหว่านซู่ที่ยืนอยู่กลางลาน

ลมเย็นพัดผ่าน กองผ้ายังวางอยู่เหมือนเดิม ซูหว่านซู่มองมันครู่หนึ่ง

ก่อนจะหันหลังเดินออกจากลาน ริมฝีปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย

ในจวนซูแห่งนี้ เกมของนาง เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น และอีกไม่นาน

ทุกคนจะได้รู้ว่าซูหว่านซู่คนนี้ ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป

วังหลวงแห่งแคว้นต้าโจวเงียบสงบ ภายในตำหนักตะวันออก บุรุษผู้หนึ่งกำลังยืนอยู่ริมหน้าต่าง

แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านเสื้อคลุมสีดำของเขา ใบหน้าคมเข้มสง่างาม ดวงตาลึกดั่งเหว เขาคือหลี่เฉินอวี้ องค์รัชทายาทแห่งแคว้นต้าโจว

และแม่ทัพผู้ได้รับสมญาเทพสงคราม ในมือของเขามีม้วนรายงานข่าวกรอง เสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านหลัง

ชายหนุ่มในชุดองครักษ์คุกเข่าลง เขาคือจิ่นเฟิง องครักษ์คนสนิทขององค์รัชทายาท

“ฝ่าบาท ข่าวจากเมืองหลวงมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เฉินอวี้ไม่ได้หันกลับมา

“ว่ามา”

จิ่นเฟิงก้มศีรษะ

“เป็นเรื่องของจวนสกุลซูพ่ะย่ะค่ะ”

มือของหลี่เฉินอวี้หยุดนิ่งเล็กน้อย จิ่นเฟิงพูดต่อ

“คุณหนูซู่ซู่ของจวนซูสร้างเรื่องวุ่นวายทั้งจวน นางทำลายครัว ตบบ่าว และไม่ยอมรับโทษ ตอนนี้ข่าวกำลังแพร่ไปทั่วเมืองหลวง”

หลี่เฉินอวี้ค่อย ๆ หันกลับมา

“ชื่อของนาง”

จิ่นเฟิงตอบทันที

“ซูหว่านซู่ พ่ะย่ะค่ะ”

ในวินาทีนั้น ดวงตาของหลี่เฉินอวี้สั่นเล็กน้อย