2

“ลูกสาว…คนเดียว…”

ซูหว่านซู่มองพวกเขาทีละคน

บิดา มารดา พี่ชาย น้องชาย ไม่มีใครเสียใจเลย ไม่มีใครร้องไห้ ไม่มีใครสักคนจะมองแม้แต่โลงศพของนาง

น้ำตาไหลลงจากดวงตาของซูหว่านซู่ ทั้งชีวิตที่ผ่านมา นางออกศึก นางเสี่ยงตาย นางสร้างชื่อเสียงให้ตระกูล เพียงเพราะหวังว่าวันหนึ่ง ครอบครัวจะยอมรับนาง แต่ตอนนี้นางเพิ่งเข้าใจ ความพยายามทั้งหมด ไม่มีความหมายเลย

ลมหนาวพัดผ่านลานจวน ซูหว่านซู่กำมือแน่น ดวงตาที่เคยอ่อนโยนกลับเต็มไปด้วยความแค้น

“ถ้ามีโอกาสอีกครั้ง…” เสียงของนางแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความเด็ดขาด

“ข้าจะไม่ยอมเป็นคนโง่ให้พวกเจ้าหลอกใช้อีก ข้าจะทำให้พวกเจ้าทุกคน ต้องชดใช้”

ทันใดนั้น แสงสีทองก็สว่างขึ้นรอบตัวนาง โลกทั้งใบเริ่มหมุนวน เสียงของซูหว่านซู่ดังขึ้นท่ามกลางความมืด

“หากสวรรค์ให้ข้าเกิดใหม่ ครั้งนี้ ข้าจะเป็นคนกำหนดชะตาของตัวเอง”

แสงสว่างกลืนกินทุกอย่างและสติของซูหว่านซู่ก็ดับวูบลง ความมืดค่อย ๆ จางหายไป

ซูหว่านซู่รู้สึกเหมือนกำลังตกลงไปในหุบเหวลึก ทันใดนั้น

“คุณหนู! คุณหนู!” เสียงผู้หญิงดังขึ้นใกล้หู

ซูหว่านซู่สะดุ้งตื่น นางหายใจแรง หน้าอกกระเพื่อมราวกับเพิ่งรอดพ้นจากความตาย

นางรีบก้มมองตัวเอง ไม่มีเลือด ไม่มีลูกศรปักอก ร่างกายของนางยังสมบูรณ์

“นี่มัน…” ซูหว่านซู่เงยหน้ามองรอบ ๆ

ห้องเล็กเก่า ๆ ที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายปรากฏอยู่ตรงหน้า โต๊ะไม้เก่า เตียงผ้าหยาบ หน้าต่างไม้ที่เริ่มผุ หัวใจของนางเต้นแรงขึ้นทันที

“นี่คือ…” เรือนเก่าของนาง เรือนที่อยู่ในจวนสกุลซู

ซูหว่านซู่รีบลุกจากเตียง เดินไปที่กระจกทองแดงที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ ภาพสะท้อนในกระจกทำให้นางชะงัก หญิงสาวในกระจกมีใบหน้าที่คุ้นเคย แต่ยังอ่อนวัยกว่าที่นางจำได้

“ข้า กลับมาแล้ว…” ความทรงจำจากชาติก่อนหลั่งไหลเข้ามาในหัวของนาง

สนามรบ ลูกศร เลือด และคำพูดเย็นชาของครอบครัว ดวงตาของซูหว่านซู่ค่อย ๆ เย็นลง

“สวรรค์ให้โอกาสข้าอีกครั้ง ดีมาก”

ทันใดนั้น ประตูเรือนก็ถูกเปิดออก หญิงรับใช้คนหนึ่งเดินเข้ามา นางชื่อชุนเถา เป็นบ่าวที่เคยดูถูกซูหว่านซู่มากที่สุดในเรือน

ชุนเถาวางถาดอาหารลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ

“คุณหนู กินข้าวเสียเถิด” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความรำคาญ

ซูหว่านซู่มองไปที่ถาดอาหาร ชามข้าวสีหม่น กับผักดองเล็กน้อย กลิ่นเปรี้ยวลอยขึ้นมา

ซูหว่านซู่จำได้ทันที นี่คือเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในอดีต วันที่นางถูกพากลับจวนไม่นาน บ่าวในเรือนเอาข้าวบูด มาให้นางกิน เพราะคิดว่านางเป็นแค่เด็กบ้านนอก

ชุนเถามองซูหว่านซู่อย่างดูถูก

“รีบกินเสียสิ อย่าคิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูจริง ๆ ล่ะ ในจวนนี้ ทุกคนรัก คุณหนูเสวี่ยเอ๋อร์ มากกว่าเจ้า”

คำพูดนั้นเหมือนกับในอดีตทุกอย่าง ซูหว่านซู่มองชามข้าวนิ่ง ๆ

ถ้าเป็นชาติก่อน นางคงก้มหน้ากินมันเงียบ ๆ อย่างยอมรับชะตากรรม เพราะกลัวว่าจะทำให้ครอบครัวพ่อแม่บุญธรรมไม่พอใจ

แต่ตอนนี้ไม่ใช่อีกแล้ว ซูหว่านซู่ค่อย ๆ ยกชามข้าวขึ้น

ชุนเถายิ้มเยาะ คิดว่านางจะยอมกินเหมือนเดิม

แต่ทันใดนั้น

ปัง!

ซูหว่านซู่ปาชามข้าวลงกับพื้น ข้าวบูดกระจายเต็มพื้นห้อง ชุนเถาตกใจ

“คะ…คุณหนู!”

ซูหว่านซู่เงยหน้าขึ้น ดวงตาของนางเย็นชาราวกับน้ำแข็ง

“ของบูดแบบนี้ เจ้ากล้าหาญมากที่เอามาให้ข้ากิน”

ชุนเถาหน้าซีด

“นี่…นี่เป็นอาหารของคุณหนู…”

ซูหว่านซู่ลุกขึ้นยืนช้า ๆ รัศมีที่แผ่ออกมาจากตัวนางทำให้บ่าวสาวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

ซูหว่านซู่ยิ้มบาง ๆ แต่แววตากลับเย็นชาอย่างน่ากลัว

“ในชาติก่อน ข้าโง่เกินไป” นางเดินเข้าไปใกล้ชุนเถาทีละก้าว เสียงของซูหว่านซู่ดังแผ่วเบา แต่หนักแน่น

“แต่ครั้งนี้ ข้าจะไม่ยอมให้ใครรังแกข้าอีก”

ชุนเถารู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที คุณหนูที่ยืนอยู่ตรงหน้า ไม่เหมือนหญิงสาวอ่อนแอคนเดิมเลย และนี่เอง คือจุดเริ่มต้นของการแก้แค้นของซูหว่านซู่

เศษข้าวบูดยังเกลื่อนอยู่บนพื้นห้อง กลิ่นเปรี้ยวลอยคลุ้งไปทั่วเรือน ชุนเถามองพื้นด้วยความตกใจ ก่อนจะเงยหน้ามองซูหว่านซู่

“คุณหนู…ท่านทำอะไร!” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความโกรธ ซูหว่านซู่ยืนอยู่กลางห้องอย่างสงบ สายตาของนางเย็นชา ราวกับคนที่มองทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง

ชุนเถาขมวดคิ้วแน่น

“นี่เป็นอาหารที่ครัวให้มา คุณหนูอย่าคิดว่าตัวเองสำคัญนัก ในจวนนี้ ทุกคนรักคุณหนูเสวี่ยเอ๋อร์ มากกว่าท่าน!”

ซูหว่านซู่ยิ้มจาง ๆ คำพูดนี้ นางเคยได้ยินมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนในชาติก่อน

แต่ครั้งนี้ มันไม่มีค่าอะไรอีกแล้ว ชุนเถาเห็นซูหว่านซู่เงียบ ก็ยิ่งได้ใจ

“รีบเก็บข้าวขึ้นมากินเสีย อย่าทำตัวเหมือนคุณหนูจริง ๆ ท่านมันของปลอม”

คำพูดนั้นเพิ่งจบลง

เพียะ!

เสียงตบดังสนั่นทั่วห้อง ชุนเถาถูกตบจนหน้าหัน นางยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอามือกุมแก้ม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

“คะ…คุณหนู ท่านกล้าตบข้า!”

ซูหว่านซู่ลดมือลงช้า ๆ ใบหน้าของนางยังคงสงบนิ่ง

“เจ้าก็เป็นแค่บ่าว”

เสียงของซูหว่านซู่เย็นเฉียบ