1

ลมหนาวพัดกรูเหนือทุ่งหญ้าชายแดน กลิ่นคาวเลือดปะปนกับควันไฟปกคลุมสนามรบทั้งผืน เสียงตะโกนของทหารดังระงม

“ฆ่ามัน!”

กองทัพแคว้นต้าโจวกำลังปะทะกับศัตรูอย่างดุเดือด กลางสนามรบ แม่ทัพหญิงผู้หนึ่งควบม้าฝ่ากองทัพ ศัสตราวุธในมือฟาดฟันศัตรูอย่างเฉียบคม นางคือซูหว่านซู่

เกราะสีเงินของนางเปื้อนเลือดศัตรูจนแดงฉาน แม้จะเป็นหญิง แต่ชื่อเสียงของซูหว่านซู่ในกองทัพกลับโด่งดังยิ่งกว่าแม่ทัพหลายคน

นางคือแม่ทัพที่พิชิตศึกชายแดนมานับไม่ถ้วน ไม่ไกลกันนัก บุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่บนหลังม้า ดวงตาคมดุจเหยี่ยวกวาดมองสนามรบ

เขาคือหลี่เฉินอวี้ องค์รัชทายาทแห่งแคว้นต้าโจว และเป็นแม่ทัพสูงสุดของศึกครั้งนี้

“แม่ทัพซู่!” ทหารคนหนึ่งตะโกน “ศัตรูถอยแล้ว!”

ซูหว่านซู่กำลังจะหันกลับ ทันใดนั้น เสียงแหวกอากาศดังขึ้น

ฟึ่บ!

ลูกศรสีดำพุ่งออกมาจากเนินเขา มุ่งตรงไปยังองค์รัชทายาท

“ระวัง!” ซูหว่านซู่ตะโกนสุดเสียง นางไม่ทันคิดอะไร

ร่างเพรียวพุ่งเข้าหาเขา

ฉึก!

ลูกศรทะลุผ่านร่างของนางทันที แรงปะทะทำให้ร่างของซูหว่านซู่ล้มลงจากหลังม้า

หลี่เฉินอวี้ตกตะลึง เขารีบกระโดดลงจากม้าและรับร่างนางไว้ เลือดสีแดงสดไหลทะลักจากอกของซูหว่านซู่

“ซู่ซู่!” เสียงของเขาสั่น ดวงตาคมที่เคยเย็นชาบัดนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

“ทหาร! ตามหามือสังหาร!” แต่เสียงรอบตัวเหมือนจะค่อย ๆ ไกลออกไป

ซูหว่านซู่ยิ้มจาง ๆ

“องค์รัชทายาท…ท่านปลอดภัยก็ดีแล้ว…” เลือดไหลจากมุมปากของนาง

หลี่เฉินอวี้กุมมือของนางแน่น

“อย่าพูด หมอหลวงกำลังมา เจ้าห้ามตาย!” แต่ซูหว่านซู่รู้ดี ร่างของนางกำลังเย็นลง

ในชีวิตนี้ นางทำทุกอย่างเพื่อให้ตระกูลยอมรับ นางออกศึก สร้างผลงาน

หวังเพียงวันหนึ่ง ครอบครัวจะภูมิใจในตัวนาง ซูหว่านซู่มองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยควันสงคราม ดวงตาค่อย ๆ ปิดลง

“ขอโทษ ครั้งหน้าข้าจะไม่โง่อีกแล้ว” เสียงของนางเบาเหมือนลม มือที่กุมแขนเสื้อของหลี่เฉินอวี้ค่อย ๆ คลายลง ลมหายใจของนางหยุดนิ่ง

สนามรบเงียบงันชั่วขณะ หลี่เฉินอวี้กอดร่างของซูหว่านซู่ไว้แน่น เสียงของเขาแหบพร่า

“ซู่ซู่”

ลมหนาวพัดผ่านสนามรบอีกครั้ง แต่หญิงสาวในอ้อมแขนของเขา ไม่มีวันลืมตาขึ้นมาอีกแล้ว ความมืดปกคลุมทุกสิ่ง

ซูหว่านซู่ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เมื่อดวงตาของนางเปิดขึ้นอีกครั้ง นางกลับพบว่าตัวเองลอยอยู่เหนือพื้นดิน ร่างของนางโปร่งใส เบาราวกับสายลม

ด้านล่างคือขบวนเกวียนศพที่กำลังเคลื่อนเข้าสู่เมืองหลวง บนเกวียนนั้นมีโลงศพหนึ่งใบ บนฝาโลงเขียนชื่อซูหว่านซู่

ซูหว่านซู่ตกตะลึง นั่นคือร่างของนางเอง ขบวนศพเคลื่อนเข้าสู่เมืองหลวง ก่อนจะหยุดลงหน้าประตูใหญ่ของจวน ป้ายไม้ขนาดใหญ่แขวนอยู่เหนือประตู

“จวนสกุลซู”

ซูหว่านซู่ลอยตามเข้าไปในจวน หัวใจของนางเต้นแรง แม้จะกลายเป็นวิญญาณ แต่ในใจยังมีความหวังเล็ก ๆ บางทีพวกเขาอาจจะเสียใจ บางที ครอบครัวอาจจะภูมิใจในตัวนางบ้าง

โลงศพถูกยกไปวางกลางลาน ไม่นานนัก ผู้คนในจวนก็เดินออกมา

ชายวัยกลางคนในชุดขุนนางคือซูเจิ้งหยวน บิดาบุญธรรมของนาง ด้านข้างเขาคือมู่ซื่อหญิงผู้เป็นมารดาบุญธรรมของซูหว่านซู่

ถัดไปคือซูเหวินหลง พี่ชายคนโต และซูเหวินคัง น้องชายของนาง สุดท้ายคือหญิงสาวผู้หนึ่ง ใบหน้า

งดงาม อ่อนโยนคือซูเสวี่ยเอ๋อร์ ลูกสาวที่ทุกคนรักยิ่งกว่าใคร

ซูหว่านซู่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา แม้จะรู้ดีว่าพวกเขามองไม่เห็น แต่หัวใจของนางยังคงสั่นไหว

“ซู่ซู่…กลับมาแล้ว…” ซูหว่านซู่พึมพำเบา ๆ

แต่สิ่งที่ได้ยินต่อจากนั้น กลับเหมือนมีดคมกรีดลงในหัวใจ

“ในที่สุดก็กลับมาเสียที” มู่ซื่อถอนหายใจเบา ๆ

ซูเจิ้งหยวนหัวเราะเสียงดังอย่างอารมณ์ดี ก่อนพูด

“ตายกลางสนามรบก็ดีจะได้มีผลงาน ครอบครัวของเราก็จะได้รับการชื่นชมว่าเสียสละชีพเพื่อชาติและปูนบำเหน็จ เราจะสบายกันแล้ว”

ซูหว่านซู่ชะงักเมื่อได้ยินบิดาพูดเช่นนั้น

ซูเหวินหลงหัวเราะตามบิดาไปด้วย

“เด็กบ้านนอกอย่างนาง ได้ออกรบแทนข้า รับใช้แผ่นดิน สร้างชื่อเสียงให้ครอบครัว ถือว่าเป็นเกียรติของนางแล้ว ตายไปก็ทำประโยชน์ให้ครอบครัวของเราบ้าง ไม่อย่างนั้นก็ไม่คุ้มข้าวแดงแกงร้อนที่ราดหัวนางอยู่ทุกวัน” ประโยคของพี่ชายทำให้ซูหว่านซู่ช็อกยิ่งกว่าเดิม

ซูเหวินคัง พยักหน้าเห็นด้วยกับพี่ชายคนโต

“ใช่ หญิงอย่างนางจะไปเทียบกับเสวี่ยเอ๋อร์ได้อย่างไรกัน” เขาหันไปมองหญิงสาวข้าง ๆ อย่างเอ็นดู

ซูเสวี่ยเอ๋อร์แกล้งทำหน้าสลด แต่ดวงตากลับซ่อนความพึงพอใจเอาไว้

“ท่านพ่อ ท่านแม่ อย่าพูดแบบนั้นเลยเจ้าค่ะ อย่างไรพี่หญิงก็เป็นพี่สาวของข้า” คำพูดนั้นดูเหมือนจะสงสาร แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับเย็นชา

มู่ซื่อจับมือของเสวี่ยเอ๋อร์ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าใจดีเกินไปแล้ว เด็กบ้านนอกอย่างนางไม่มีวันเทียบเจ้าได้”

ซูเจิ้งหยวนพยักหน้าเห็นด้วย

“ใช่ ลูกสาวที่แท้จริงของข้า มีเพียงเสวี่ยเอ๋อร์ คนเดียวเท่านั้น” คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจของซูหว่านซู่ ร่างวิญญาณของนางสั่นไหว