บทที่ 1.2

ไม่นานเหตุการณ์อันน่าหวาดหวั่นก็ถูกลืมเลือน ทว่าที่ถูกลืมเลือนกลับไม่ได้มีเพียงเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะองค์ชายน้อยซึ่งเป็นผู้รอดชีวิตเองก็ถูกลืมเลือนไปด้วยเช่นกัน

สามปีต่อมาท่ามกลางคิมหันตฤดูอันอบอุ่น คฤหาสน์หลังงามของตระกูลอันก็มีข่าวดี อันฮูหยินได้ให้กำเนิดบุตรสาวตัวน้อยๆ ที่มีผิวกายเนียนละเอียดราวกลีบบุปผา

บิดาและมารดาของเด็กน้อยให้ชื่อนางว่า อันซุ่ยเหลียน

กาลเวลาหมุนผ่านไปอีกสิบสี่ปี จากทารกน้อยตัวอวบอ้วน บัดนี้อันซุ่ยเหลียนกลับกลายมาเป็นเด็กสาวซึ่งกำลังจะผ่านเข้าสู่วัยปักปิ่น กระนั้นเรื่องยินดีของนางยังคงต้องรอปีหน้า เนื่องจากในวันนี้เป็นวันมงคลของญาติผู้พี่ของนาง

หน้าคฤหาสน์ตระกูลอันในยามนี้ เสียงประทัดที่เพิ่งถูกจุดดังสนั่น บรรยากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายมงคล ทำให้ผู้คนรายรอบยิ้มแย้มด้วยความเบิกบาน

บุตรสาวตระกูลอันแต่งเข้าจวนแม่ทัพเกา ซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม นอกจากเป็นเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงกันแล้ว นับจากนี้ทั้งสองยังเกี่ยวดองสนิทสนมมากขึ้นอีกด้วย

“นี่เสี่ยวซุ่นเจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่ถูกจับได้”

“แน่สิ ข้าดูลาดเลามาแล้วถึงสามรอบ”

“แต่หากข้าถูกท่านแม่จับได้ว่าแอบพาเหลียนเอ๋อร์มาหาพี่ใหญ่ ข้าต้องถูกเฆี่ยนแน่ๆ”

“หากเจ้ากลัวก็อย่าตามมาสิ อีกอย่างเหลียนเอ๋อร์ยังไม่กลัว เจ้าก็อย่าขี้ขลาดให้มากนัก”

“เจ้าก็พูดได้ เหลียนเอ๋อร์เคยถูกดุด้วยหรือ ท่านน้าทั้งสองรักนางประหนึ่งจะประคองเอาไว้ด้วยสองมือตลอดเวลา แต่ท่านแม่ของข้าไม่เหมือนกัน”

“พี่เฟิ่งเอ๋อร์หากท่านกลัวจะไม่ไปก็ได้ ข้าไปแทนเอง ประเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”

“ได้ที่ไหนกัน เป็นข้าเองที่อยากเข้าไปอวยพรให้พี่ใหญ่ ข้าจะปล่อยเจ้าไปคนเดียวได้อย่างไรกัน”

เสียงซุบซิบของเด็กสามคน ทำให้เกาอู่เยี่ยซึ่งกำลังนั่งอยู่บนหลังคาทางเดินชะงัก เขาหรือสู้อุตส่าห์หลบหลีกความวุ่นวายมานอนเงียบๆ แต่กลับยังคงหนีไม่พ้น

มองดูในสวนของจวนแม่ทัพมีเงาร่างของเด็กน้อยผลุบๆ โผล่ๆ เขาก็ให้รู้สึกสงสัย เด็กชายวัยสิบสามปีซึ่งกำลังทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่ข้างๆ กอดอกตู้เจวียนเขารู้จักดี เนื่องจากเป็นคุณชายน้อยจอมป่วนของจวนแม่ทัพ เกาหยางซุ่น

ทว่าเด็กหญิงอีกสองคนนั้นเขาไม่คุ้นหน้า แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันมงคลของเกาหย่งหาน เขาก็คลับคล้ายคลับคลาว่าตระกูลอันจะมีเด็กหญิงอีกสองคน ทั้งยังเป็นเด็กหญิงที่ยังไม่ผ่านพิธีปักปิ่น

หากให้ฟังจากบทสนทนาเขาก็ยิ่งมั่นใจ เพราะมาบัดนี้อันสุ่ยเซียนนั้นถูกส่งตัวไปรอในห้องหอแล้ว เด็กทั้งสามคนคงจะหาทางเข้าไปหาเจ้าสาวโดยไม่ให้ใครรู้เป็นแน่

ขณะที่กำลังจะก้าวเข้าไปขวาง เพราะเกรงว่าทั้งสามจะก่อความวุ่นวาย เด็กสาวที่รั้งอยู่ด้านหลังสุดพลันชะงัก นางเงยหน้าขึ้นมองต้นพลับซึ่งกำลังออกผลสีเหลืองอร่ามน่ากิน จากนั้นจึงมองเด็กอีกสองคนที่เอาแต่ส่งเสียงทะเลาะกัน

มองดูเสี้ยวหน้าด้านข้างของเด็กน้อย ซึ่งเพิ่งจะถอนหายใจออกมาเสียงเบา เกาอู่เยี่ยก็หยุดเดิน เขาเห็นนางมองสหายทั้งสองคนเดินจากไป จากนั้นพลันตัดสินใจเดินไปยังใต้ต้นพลับที่ไม่สูงนัก

...กระทั่งลงมือปีน!!

ร่างเล็กลงมือปีนต้นพลับอย่างทุลักทุเล กระทั่งสามารถขึ้นไปนั่งได้อย่างมั่นคง บนกิ่งที่อยู่ต่ำสุดของลำต้น

เสียงพึมพำเบาๆ ดังออกมา ทำให้เกาอู่เยี่ยอดที่จะลอบยิ้มอย่างเอ็นดูไม่ได้

“ได้ยินท่านป้าบอกว่ามีลูกพลับในงานแต่งงานชีวิตคู่จะราบรื่น บ่าวสาวจะรักกันจนไม่ว่าผู้ใดก็ต้องอิจฉา เปรียบได้กับการมีความรักที่หอมหวานเหมือนกับลูกพลับที่มีกลิ่นหอมหวาน ทั้งยังมีความหมายถึงความหนักแน่นมั่นคง หากมีอุปสรรคก็จะสามารถผ่านพ้นไปได้อย่างราบรื่น ข้าจะเก็บไปฝากพี่เซียนเอ๋อร์สักลูก จริงๆ นะ ไม่ได้จะกินเอง”

แม้ปากบอกจะเก็บไปฝากอันสุ่ยเซียนที่เป็นเจ้าสาวในห้องหอ แต่มือน้อยกลับเก็บมาลูกหนึ่ง ก่อนจะบิออกส่งเข้าปากตัวเอง