CEO บังคับรัก - 3

“เรื่องอะไรคะ?”

“เรื่องของเราไงล่ะ”

มันผ่านมาสี่ปีแล้ว เขาจะมาฟื้นฝอยหาตะเข็บเพื่ออะไรกัน

“จะเดินออกไปดีๆ หรือจะให้อุ้มพาดไหล่ออกจากห้องน้ำไลลา”

“งั้นก็ปล่อยดิฉันสิคะ แล้วดิฉันจะไปด้วย”

“เดินออกไปพร้อมกัน ส่วนมือ ฉันจะไม่ปล่อยเด็ดขาด ถ้าฉันเผลอ เธอก็ฉวยโอกาสวิ่งหนีไปน่ะสิ”

“ก็ได้ค่ะ งั้นก็ออกไปจากห้องน้ำ”

“ว่าง่ายแบบนี้แต่แรกก็สิ้นเรื่อง” แล้วเขาก็จับข้อมือเล็กดึงลากพาเดินออกจากห้องน้ำ ขณะเดินออกมาจากห้องน้ำนั้นก็มีคนเดินสวนเข้าห้องน้ำพอดี แดนไม่สนสายตาของผู้หญิงสองคนที่เดินสวนเข้าไปมองมายังตน ส่วนไลลายกมืออีกข้างขึ้นปิดหน้าก้มหน้าเดินตามตน

ซีอีโอหนุ่มขับรถพาผู้ช่วยของสิงห์มายังคอนโดส่วนตัวตนเอง จริงๆ อยากพาแวะโรงแรมด้วยซ้ำ แต่เดี๋ยวมีภาพหลุดไปถึงพ่อกับแม่และน้องสาว เขาได้โดนเรียกกลับบ้านปรับความประพฤติแน่นอน

“ทำไมถึงพาดิฉันมาที่นี่?” เธอรู้ว่าที่นี่คือที่ไหน เพราะเมื่อสี่ปีก่อน เธอก็เจอเขากับนางแบบสาวที่นี่

“หรือจะให้พาเข้าม่านรูดล่ะ?” แดนหันมาถามพร้อมดับเครื่องยนต์เมื่อขับมาจอดที่จอดรถประจำของตน

“ทุเรศ! ถ้าจะคุยกัน ดิฉันจะคุยที่อื่น ไม่คุยที่ห้องของประธานแดนหรือม่านรูดอะไรทั้งนั้น พาดิฉันไปร้านอาหารหรือร้านกาแฟก็ได้นี่คะ”

“เรื่องที่จะคุยมันคุยที่สาธารณะได้ที่ไหนกันล่ะไลลา ลืมไปรึเปล่าว่าสี่ปีก่อน เธอติดค้างอะไรฉันไว้”

“จะฟื้นฝอยหาตะเข็บเพื่ออะไรมิทราบ มันผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไปสิคะ เรื่องของเรามันจบไปแล้วประธานแดน” เธอเน้นย้ำทุกคำในประโยค

“ก็ต้องฟื้นฝอยหาตะเข็บสิ เพราะตอนนั้นเธอทิ้งฉันไปทั้งๆ ที่จะแต่งงานกันอยู่แล้ว ก็แค่ฉันไปนอนกับนางแบบ...” เขายังพูดไม่จบ เสียงเล็กก็แทรกขึ้น

“ก็แค่เหรอคะ ถ้าตอนนั้นดิฉันแต่งงานกับประธานแดน ดิฉันต้องเห็นภาพสามีตัวเองไปนอนกับผู้หญิงคนอื่นงั้นเหรอคะ ทั้งๆ ที่สัญญาแล้วว่าจะหยุดที่ดิฉัน แต่ประธานแดนก็ทำไม่ได้ ที่สัญญารับปากก็แค่ทำส่งๆ เท่านั้น ไม่ได้คิดจะทำจริง ลับหลังดิฉัน คุณก็ไปควงหญิงอื่น หรือเห็นว่าดิฉันเป็นลูกแม่ค้าขายก๋วยเตี๋ยวจนๆ ถึงไม่เห็นค่าหัวใจของดิฉันคะ” ไลลาร่ายยาวด้วยความรู้สึกเจ็บปวด แม้ผ่านมาสี่ปี แต่เธอก็ไม่เคยลืมความเจ็บปวดในวันนั้น ภาพวันนั้นยังคงชัดในความทรงจำ แถมหัวใจเธอที่ควรจะลืมคนตรงหน้า แต่มันกลับไม่ลืม สี่ปีแล้ว ทำไมยังจดจำไม่ลืมอีกเล่า

“ถ้าฉันรังเกียจที่เธอเป็นลูกแม่ค้า ฉันจะคบ เธอจะแต่งงานกับเธอทำไมไลลา อีกอย่างฉันเป็นผู้ชาย ฉันก็มีความต้องการ จะให้ฉันอดทนได้ยังไง ในเมื่อเธอไม่ยอมมี ‘เซ็กซ์’ กับฉัน บอกให้รอแต่งงาน โบราณสิ้นดี!”

“ใช่ค่ะ ดิฉันมันหัวโบราณ ปลดล็อกประตูให้ดิฉันด้วยค่ะ ดินฉันจะกลับ” มือเล็กปลดเข็มขัดนิรภัยเพื่อจะลงจากรถ

“ปลดล็อกประตูให้ด้วยค่ะประธานแดน”

“เธอก็รู้จักฉันดีนี่ไลลาว่าฉันเป็นคนยังไง”

“เพราะรู้จักไงคะ ถึงได้จะกลับบ้าน”

“รู้ไหมตอนนั้นทำไมฉันยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ เพราะฉันเองก็รู้สึกว่าตัวเองยังไม่พร้อมแต่งงานและก็คงหยุดที่เธอไม่ได้เหมือนกัน ฉันจึงยอมปล่อยไปง่ายๆ แต่วันนี้ฉันเสียดายมากที่ตอนนั้นปล่อยเธอไปง่ายๆ แบบนั้น ฉันน่าจะให้เธอได้ลิ้มรสไฟราคะก่อนจะจากไปวันนั้น”

ตลอดเวลาสี่ปี เขาบอกตัวเองตลอดว่าเสียดายที่ตนเองปล่อยให้ไลลาหลุดมือไป แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้กลับมาเจอคนตัวเล็กอีกครั้ง และวินาทีแรกที่สบตาเธอตรงหน้าประตูหน้าห้องอาหาร เขาก็รู้ทันทีว่าหัวใจของเขายังเต้นอยู่ มันเต้นแรงอีกครั้งเหมือนเมื่อสี่ปีก่อน ตอนรู้จักกับนักศึกษาฝึกงานตรงหน้า แต่ตอนนี้เธอไม่ใช่นักศึกษาฝึกงานไร้เดียงสาคนเดิม คำพูดคำจาฉะฉาน แถมยังดูมั่นใจในตัวเองด้วย และยิ่งการแต่งตัวที่เคยจืดชืดตอนนี้กลับดูเซ็กซี่เร่าร้อนทั้งๆ ที่ไลลาไม่ได้แต่งตัวโชว์เนื้อหนังสักนิด แต่กลับทำให้เขารู้สึกว่าเธอเซ็กซี่มากตอนนี้