2

กานต์พิชชาเบิกตากว้าง ก่อนหลุดหัวเราะพรืดออกมาจนน้ำลายแทบกระเด็น ส่วนผกาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยกมือขึ้นอุดปากกลั้นขำ

“ปู่คะ นี่เนื้อคู่หรือหนุ่มบาร์โฮสต์ แล้วหนูจะรู้ได้ไงก่อน ใครมันจะไปแก้ผ้าโชว์ให้หนูดู แล้วเดินผ่านไปผ่านมาให้หนูสำรวจล่ะคะ ไร้สาระน่าปู่”

ผกายังหัวเราะคิก

“เออ... อันนี้ฉันก็สงสัยเหมือนกัน”

ซินแสหวังทำหน้าขรึมทันที ก่อนยกพัดขึ้นเคาะโต๊ะเบา ๆ

“ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ ถึงเวลาฟ้าเปิด หนูจะได้เห็นเอง จำไว้ให้ดี ก้นขวา ปานรูปหัวใจ” น้ำเสียงหนักแน่นของชายชราทำให้ทั้งห้องเงียบลงชั่วครู่

กานต์พิชชามองหน้าผกา ก่อนหันกลับไปมองซินแสอีกครั้ง แล้วส่ายหน้าเบา ๆ พร้อมถอนหายใจ

“โอ๊ย! ถ้าคำทำนายนี้เป็นจริงนะ หนูคงต้องเดินไล่เปิดกางเกงผู้ชายทั้งประเทศแล้วมั้ง”

ผกาหลุดหัวเราะเสียงดัง นึกภาพตามแล้วก็ฮาจนท้องแข็ง ส่วนซินแสหวังเพียงยิ้มลึกลับ ไม่พูดอะไรต่อ

รอยยิ้มแบบนั้น กลับยิ่งทำให้กานต์พิชชารู้สึกว่า ซินแสชื่อดังตรงหน้า ดูคล้ายหมอดูต้มตุ๋นเข้าไปทุกที

เช้าวันต่อมา กานต์พิชชาพยายามสลัดเรื่อง ‘ปานรูปหัวใจที่ก้นขวา’ ออกจากสมองจนสุดความสามารถ แต่ไม่ว่าจะเดิน จะนั่ง หรือจะหยิบจับอะไรก็อดนึกถึงคำทำนายสุดเพี้ยนของซินแสหวังไม่ได้

"บ้า จะมีคนที่ไหนมีปานแบบนั้นกัน"

เธอส่ายหน้าแรง ๆ ราวกับจะสะบัดความคิดไร้สาระออกไป ก่อนก้าวเท้าซ้ายออกจากบ้านตามเคล็ดลับเสริมดวงที่อ่านเจอจากอินเทอร์เน็ต แล้วตรงมายังบริษัทเอเจนซี่โฆษณาชั้นนำระดับประเทศ ซึ่งกำลังเปิดรับสมัครกราฟิกดีไซเนอร์ประจำอย่างเร่งด่วน

"เอาน่า อย่างน้อยวันนี้ต้องมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นบ้าง"

กานต์พิชชาพึมพำให้กำลังใจตัวเอง พลางสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วเดินเข้าไปในอาคารสำนักงานใหญ่

ภายในตึกโอ่อ่าหรูหรา พื้นหินอ่อนสะอาดเป็นเงา โถงรับแขกตกแต่งทันสมัย แอร์เย็นฉ่ำจนรู้สึกสดชื่น แต่ถึงบรรยากาศจะดูเป็นมืออาชีพแค่ไหน ความตื่นเต้นที่ตีรวนอยู่ในอก บวกกับความซุ่มซ่ามที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด ก็ยังทำหน้าที่ของมันได้อย่างซื่อสัตย์ไม่มีวันหยุด

กานต์พิชชาถือแก้วกาแฟโบราณในถุงกระดาษที่เพิ่งซื้อมาจากร้านหน้าปากซอยไว้ในมือข้างหนึ่ง อีกมือถือแฟ้มพอร์ตโฟลิโอ พลางก้มหน้าไล่อ่านรายละเอียดผลงานของตัวเองไปด้วย

"ชนแก้วขวา เดินเบี่ยงซ้าย เอ๊ะ! ห้องประธานบริหารไปทางไหนหว่า"

เธอพึมพำกับตัวเองโดยไม่ทันมองทาง

ปึก!

"ว้าย!" เพราะมัวแต่ก้มอ่านเอกสาร ร่างบางจึงพุ่งชนเข้ากับแผงอกกว้างของใครบางคนเต็มแรง

แรงกระแทกทำให้แก้วกาแฟโบราณในมือหลุดลอยขึ้นกลางอากาศ หมุนคว้างเป็นเส้นโค้งสวยงามราวกับภาพสโลว์โมชั่น ก่อนที่กาแฟสีน้ำตาลเข้มผสมนมข้นหวานจะเทกระจาย ราดลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างแม่นยำชนิดไม่มีผิดพลาดแม้แต่น้อย

"เชี่ยแล้ว" กานต์พิชชาอุทานเสียงแผ่ว ดวงตาเบิกกว้างค้างอยู่กับคราบกาแฟที่กำลังขยายวงกว้างบนเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมราคาแพง

"ขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ ค่ะคุณ หนูไม่ได้ตั้งใจ พอดีมัวแต่ดูทาง เอ๊ย ดูเอกสาร"

เธอลนลานหยิบกระดาษทิชชูออกจากกระเป๋า ก่อนรีบเช็ดคราบกาแฟบนอกเสื้อของชายหนุ่มอย่างไม่คิดชีวิต

ยิ่งเช็ด... คราบก็ยิ่งเลอะ

ยิ่งรีบ... มือก็ยิ่งสั่น

"หยุดก่อนครับคุณ" เสียงทุ้มต่ำ นุ่มลึก แต่เปี่ยมด้วยความสุขุมดังขึ้นเหนือศีรษะ

กานต์พิชชาชะงักทันที มือที่กำลังถูอกเสื้อเขาแข็งค้างอยู่กลางอากาศ เธอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนั้น

และในวินาทีนั้น โลกทั้งใบของเธอก็เหมือนหยุดหมุน

ชายหนุ่มตรงหน้าสูงเกือบร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับนายแบบจากนิตยสารแฟชั่น โครงหน้าคมสัน ดวงตาเรียวยาวภายใต้กรอบแว่นสายตาบาง

เฉียบที่ช่วยขับให้บุคลิกดูสุขุมและภูมิฐานยิ่งขึ้น เรือนผมถูกจัดแต่งอย่างเนี้ยบกริบ รับกับสูทสีเข้มราคาแพงได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ผู้ชายคนนี้ ต่อให้โดนกาแฟโบราณสาดใส่อีกสิบแก้ว ก็คงไม่มีอะไรลดทอนออร่าความหล่อของเขาได้

แต่ประเด็นสำคัญไม่ได้อยู่ที่ความหล่อ ประเด็นคือเธอรู้จักเขา

"รุ่นพี่... พี่ปีย์" กานต์พิชชาเอ่ยชื่อเขาออกมาแผ่วเบา น้ำเสียงสั่นจนแทบไม่เป็นคำ

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากเพียงนิดเดียว ดวงตาคมทอดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่านความรู้สึกไม่ออก

"จำผมได้ด้วยเหรอครับ น้องบะหมี่ คณะมัณฑนศิลป์" เพียงประโยคนั้น ความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนก็ไหลกลับมาเหมือนเขื่อนแตก

'ปีย์ชยนัตถ์ อัครเดชโภคิน'

อดีตเดือนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ รุ่นพี่สุดฮอตระดับตำนานของมหาวิทยาลัย ที่สาว ๆ แทบทั้งมหาวิทยาลัยต่างแอบกรี๊ดกันถ้วนหน้า

และที่สำคัญ เขาคือเจ้าของวีรกรรมอันน่าอับอายที่สุดในชีวิตของเธอ

สมัยเรียนปีหนึ่ง กานต์พิชชาเคยเดินสะดุดสายไฟในงานคณะ จนโกโก้ปั่นทั้งแก้วพุ่งไปราดโมเดลอาคารสำหรับส่งธีสิสของปีย์ชยนัตถ์ต่อหน้าคณาจารย์เต็ม ๆ โมเดลที่ใช้เวลาทำเป็นเดือนพังยับเยินในพริบตา

วันนั้นเธอร้องไห้จนตาบวม ขอโทษแทบกราบเท้า ก่อนเลือกใช้วิธี หนีหน้ารุ่นพี่คนนั้นมาตลอดจนเรียนจบ