1

เล่ม 1 แผนลับมัดใจยัยซุ่มซ่าม

“โอ๊ย!” เสียงร้องโอดโอยอันคุ้นหูของ ‘บะหมี่’ หรือ ‘กานต์พิชชา วรโชติเมธี’ กราฟิกดีไซเนอร์สาววัยยี่สิบห้าปีดังลั่นไปทั่วซอย พร้อมกับร่างโปร่งที่ทรุดฮวบลงไปนั่งกองอยู่บนพื้นคอนกรีต รองเท้าผ้าใบข้างขวาของเธอจมหายลงไปในท่อระบายน้ำที่ฝาท่อปิดไม่สนิทจนเกือบครึ่งค่อนขา

“โอ๊ย... เจ็บ!”

กานต์พิชชาถอนหายใจยาวจนหน้าม้าที่ปรกหน้าผากปลิวกระเจิง กระเป๋าผ้าลายแมวอ้วนคู่ใจหลุดจากบ่า ข้าวของด้านในพากันเทกระจาดออกมากองเกลื่อน ทั้งสมุดสเก็ตช์ โน้ตบุ๊ก ดินสอกด กระดาษทิชชูและลิปมัน ราวกับพร้อมใจกันออกมาประจานความซุ่มซ่ามระดับตำนานของเจ้าของให้ชาวบ้านในซอยโชคชัย สี่ได้เห็นกันถ้วนหน้า

หญิงสาวเม้มริมฝีปาก พลางรีบดึงรองเท้าออกจากท่ออย่างทุลักทุเล ก่อนก้มลงเก็บข้าวของด้วยสีหน้าปลงตก

ถ้าความซุ่มซ่ามถูกบรรจุเป็นกีฬาโอลิมปิก กานต์พิชชามั่นใจว่าเธอคงคว้าเหรียญทองมาแขวนคอตั้งแต่ยังไม่ทันรู้ความ แต่สำหรับวันนี้ ความซุ่มซ่ามมันไม่ใช่เรื่องขำ ๆ อีกต่อไป เพราะมันคือผลพวงของคำว่า ‘ดวงตกขั้นสุด’

ภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง ชีวิตของเธอพังครืนลงราวกับโดนพายุทอร์นาโดพัดถล่ม

เริ่มจากตอนเช้า แฟนหนุ่มที่คบกันมาสองปีส่งข้อความมาบอกเลิกแบบสั้น ๆ ไร้เยื่อใย

“เราไปกันไม่ได้จริงๆ เธอซุ่มซ่ามเกินไป วันก่อนทำแจกันฮวงจุ้ยบ้านแม่เราแตก แม่บอกว่าเธอเป็นตัวกาลกิณี”

อ่านข้อความจบ เธอได้แต่นั่งอึ้งอยู่หน้าจอมือถือ ยังไม่ทันได้เสียใจเต็มที่ ช่วงบ่ายลูกค้าฟรีแลนซ์รายใหญ่ที่ทำงานร่วมกันมานานกว่าสามเดือนก็โทร. มายกเลิกสัญญาจ้างแบบกะทันหัน ไม่เปิดโอกาสให้แม้แต่จะอธิบาย

และตอนนี้ เธอก็มาตกท่อระบายน้ำต่อหน้าผู้คนอีก

กานต์พิชชาเงยหน้ามองท้องฟ้า ก่อนสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ แล้วตะโกนลั่นอย่างหมดความอดทน

“ทำไมชีวิตฉันมันบัดซบขนาดนี้ขุ่นพระ” เสียงของเธอดังสะท้อนไปทั่วซอยจนคุณป้าหน้าร้านขายของชำหันมามองพร้อมอมยิ้มเอ็นดู ส่วนเจ้าตัวก็ได้แต่ถอนใจเฮือกใหญ่ พลางก้มลงยัดกระดาษทิชชู โน้ตบุ๊ก ดินสอกด และข้าวของที่กระจัดกระจายกลับเข้ากระเป๋าอย่างรีบร้อน ก่อนบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

“วันนี้มันวันอะไรกันนะ จะมีอะไรแย่กว่านี้อีกไหมเนี่ย”

ณ สำนักซินแสหวัง พลิกชะตาฟ้าลิขิต

“ดวงหนูตอนนี้เหรอ อภิมหาตาสียายสา ป่าช้าแตกมากอีหนูเอ๊ย”

เสียงแหบพร่าของ ‘ซินแสหวัง’ ซินแสชื่อดังแห่งย่านห้วยขวางดังขึ้นอย่างหนักแน่น ทำเอา ‘บะหมี่’ หรือ ‘กานต์พิชชา’ แทบอยากยกหัวโหม่งโต๊ะไม้สักตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด

หญิงสาวอยู่ในสภาพหมดสภาพอย่างแท้จริง ผมเผ้ายุ่งเหยิงจนเหมือนเพิ่งผ่านพายุมา รองเท้าผ้าใบข้างหนึ่งยังอยู่ในสภาพหลุดลุ่ยจากเหตุการณ์ตกท่อเมื่อเช้า ส่วนคนที่ลากเธอมานั่งอยู่ตรงนี้ก็คือ ‘ผิงผิง’ เพื่อนสนิทสายมูตัวแม่ ที่เชื่อสุดใจว่าชีวิตนี้ ทุกปัญหามีทางออก ขอแค่หาซินแสให้ถูกคน

“บอกแล้วว่าให้มาหาปู่หวัง ถ้าเป็นเรื่องดวง ไม่มีใครแม่นเกินปู่แล้ว” ผิงผิงหรือผกากระซิบพลางใช้ศอกสะกิดเพื่อนเบา ๆ

กานต์พิชชาได้แต่ถอนหายใจยาว

“ก็หวังว่าปู่จะช่วยให้ชีวิตฉันไม่ซวยไปกว่านี้นะ”

ซินแสหวังเขย่ากระบอกติ้วในมือ ก่อนเคาะลงบนโต๊ะไม้ดัง ปึก... ปึก... ปึก... พลางทำตาโตเหมือนเพิ่งเห็นอะไรบางอย่าง

“ชงร้อยเปอร์เซ็นต์ ชงแบบไม่มีอะไรกั้น ราหูอมไม่พอ พระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรกจนแทบไม่มีที่ยืน” เขาส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนหยุดเว้นจังหวะแล้วพูดต่อ

“แต่โบราณว่าไว้ ในร้ายมีดี ในวิกฤตมีเนื้อคู่”

“เนื้อคู่” กานต์พิชชาทวนคำด้วยน้ำเสียงงุนงง

“หนูเพิ่งโดนเทมานะปู่ ซินแสตาฝาดป่ะคะ”

ผการีบตีแขนเพื่อนทันที

“หมี่ พูดกับปู่ดี ๆ สิ”

“ระดับซินแสหวัง ไม่มีคำว่าตาฝาด” ชายชราลูบเคราสีดอกเลาอย่างภาคภูมิ ก่อนเพ่งมองใบหน้ากลมชวนมองของหญิงสาวราวกับกำลังอ่านดวงชะตา

“ดวงหนูกำลังจะเปลี่ยนเพราะ ‘เนื้อคู่’ คนนี้เขาเป็นคนดวงแข็ง ธาตุน้ำทองบริสุทธิ์ จะเข้ามาเกื้อหนุนดวงชะตาหนู จากหน้ามือเป็นหลังมือ จากถังแตกเป็นเศรษฐี”

พอได้ยินคำว่า เศรษฐี ดวงตาของกานต์พิชชาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

“จริงเหรอคะปู่ แล้วเขาเป็นใคร หนูต้องไปตามหาที่ไหน”

ซินแสหวังยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ก่อนยกนิ้วชี้ขึ้นส่ายช้า ๆ

“ไม่ต้องไปหาไกล เขาเป็นรุ่นพี่จากมหาวิทยาลัยเดียวกันกับหนู”

“รุ่นพี่มหาวิทยาลัยเดียวกัน”

กานต์พิชชาพึมพำตาม พลางพยายามนึกหน้ารุ่นพี่ที่เคยรู้จัก แต่ก็มีเป็นร้อยเป็นพันคน จะให้ไปไล่ถามทีละคนก็คงไม่ไหว

รอยยิ้มของซินแสยิ่งกว้างขึ้น ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้แล้วกระซิบเสียงเบา แต่ชัดทุกถ้อยคำ

“เขามีตำหนิสำคัญที่สวรรค์ประทานมา มีปานแดงรูปหัวใจเด่นหราอยู่ที่ก้นขวา!”

“ฮะ ปานรูปหัวใจที่ก้น ไอ้หยา ปู่จะให้หนูไปแหวกก้นผู้ชายดูเหรอคะ ไม่ดีมั้งคะ” คนถามหน้าแดงก่ำ หันไปตีแขนเพื่อนเหมือนเขินอายเสียเต็มไประดา

“แกทำได้ฉันรู้” ผกาแกล้งเล่นไปตามน้ำ