6

ลดาทำหน้าเหลือเชื่อกับแผนการของแม่สามี

“นังเมียใหม่พ่อเรามันกลับคิดจะส่งลูกสาวตัวเองมาเสียบแทน สะใภ้เดชาบดินทร์ต้องเป็นหนูลดาคนเดียวเท่านั้น แม่ก็เลยดัดหลัง ปล่อยข่าวว่าตาเมฆพิการปางตาย ดูสิว่าพวกมันจะยังอยากแต่งไหม แล้วเป็นยังไงล่ะ ดิ้นพล่านจนรีบประเคนหนูมาให้แม่ถึงที่ สะใจจริง ๆ เขาไม่ได้รักลูกชายแม่จริง รักแค่เงินกับหน้าตาและความสมบูรณ์แบบ แค่ลองใจนิดหน่อยว่าพิการนอนติดเตียงก็วิ่งหนีแทบไม่ทัน"

ลดาได้แต่นั่งอึ้ง ไม่คิดเลยว่าแม่สามีที่ดูสง่างามจะกล้าเล่นใหญ่ถึงขนาดนี้

"แล้วพ่อเลี้ยงก็ยอมให้คุณแม่ทำแบบนี้จริง ๆ เหรอคะ ข่าวเสียหายขนาดนั้น"

“เรียกพ่อเลี้ยงอะไรกัน เรียกพี่เมฆเหมือนตอนเด็กๆ สิจ๊ะ จำไม่ได้เหรอว่าหนูกับตาเมฆน่ะเคยเจอกันตั้งแต่เด็ก”

“ค่ะคุณแม่ แล้วพี่เมฆยอมเหรอคะ”

คุณหญิงอรัญญาเชิดหน้าขึ้นทันที

"มันจะกล้าหือกับแม่เหรอลดา ถ้ามันขัดคำสั่ง แม่จะตัดออกจากกองมรดก ให้ไปสร้างตัวใหม่ด้วยสองมือ อีกอย่างหนูมาเป็นสะใภ้ของแม่ ก็คือลูกสาวแม่คนนึง ถ้าพ่อลูกชายตัวดีกล้ารังแกหนู แม่จะจัดการเอง"

ลดาหลุดหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

"คุยอะไรกันอยู่ครับ ดูสนุกสนานเชียว เหมือนมีผมอยู่ในหัวข้อสนทนาด้วย นินทาผมอยู่หรือเปล่าครับ" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากหน้าประตู

เมฆาเดินเข้ามาภายในห้องด้วยท่วงท่าสงบนิ่ง ดวงตาคมเหลือบไปเห็นขนมไทยที่วางอยู่บนโต๊ะ จึงหยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่งโดยไม่ถาม

ทันทีที่ชิมคำแรก เขาก็หยุดเคี้ยวไปชั่วขณะ ดวงตาคมฉายแววประหลาดใจ ก่อนจะค่อย ๆ เคี้ยวต่ออย่างตั้งใจ

"นี่ขนมฝีมือลดาเองค่ะพี่เมฆ" ลดารีบอธิบาย ถือโอกาสเปลี่ยนสรรพนามเสียเลย เห็นเขาไม่ได้ท้วงติงอะไร ต่อไปเธอก็จะเรียกเขาว่าพี่เหมือนตอนเด็กๆ

สายตาหวานเหลือบมองเขาอย่างเกร็ง ๆ ลุ้นว่าเขาจะชอบฝีมือการทำขนมของเธอไหม อย่างไรเขาก็เป็นสามี มีแม่สามีเอ็นดู มีสามีที่รัก การอยู่ที่นี่ก็จะทำให้เธอมีความสุขยิ่งขึ้น

เมฆากลืนขนมลงช้า ๆ ก่อนหันมาสบตาภรรยาหมาด ๆ แววตาชื่นชมของเขาไม่ได้ปิดบังเลยแม้แต่น้อย

"อร่อยมากครับ... มิน่าล่ะ คนงานถึงอู้งานมาเข้าแถวรอชิมกันเต็มหลังครัว"

ลดาอดยิ้มออกมาไม่ได้ เมฆาหันไปหามารดา ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงระอาเล็ก ๆ

"ส่วนเรื่องข่าวลือของคุณแม่ พี่ไม่ได้เต็มใจหรอกครับลดา แต่เพราะคุณแม่ขู่ว่าจะยึดฟาร์มม้า พี่เลยต้องปล่อยเลยตามเลย" ในเมื่อเธอเรียกเขาอย่างสนิทสนม เขาก็ถือโอกาสเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเองอย่างสนิทสนมเช่นกัน

เขาหยุดนิดหนึ่ง ก่อนส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาหาภรรยา

"แต่ก็คุ้มนะครับ"

คุณหญิงอรัญญาหรี่ตามองลูกชายทันที

"คุ้มอะไรของแกตาเมฆ"

เมฆายิ้มมุมปาก ก่อนตอบโดยไม่ละสายตาจากลดา

"ก็คุ้ม... ที่ข่าวลือของคุณแม่ ช่วยคัดกรองผู้หญิงหน้าเงินออกไป แล้วส่งเจ้าสาวตัวจริงที่ทั้งสวย ทั้งเก่ง แถมทำขนมอร่อยคนนี้มาให้ผม"

"พี่เมฆน่ะ" ลดาหน้าแดงจัดเมื่อโดนหยอดแบบนั้น

เมฆาหัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี ส่วนคุณหญิงอรัญญาก็หัวเราะลั่นเรือนด้วยความถูกอกถูกใจ

ยิ่งมองลูกชายหยอกลูกสะใภ้ ยิ่งมั่นใจว่า บ้านเดชาบดินทร์หลังนี้ คงกลับมาครึกครื้นและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอีกครั้งเสียที

ดีไม่ดีจะได้อุ้มหลานก็คราวนี้แหละ

หลังจากขนมไทยแปรรูปฝีมือลดาได้รับเสียงชื่นชมจากคนงานทั้งฟาร์มอย่างล้นหลาม หญิงสาวก็เริ่มวางแผนต่อยอดทันที เธอติดต่อร้านค้าในตัวเมืองเพื่อส่งขนมไปวางจำหน่าย หวังสร้างรายได้และเพิ่มมูลค่าให้ผลผลิตของฟาร์มม้าเดชาบดินทร์

เช้าวันนี้ ลดาตั้งใจทำบัวลอยผลไม้สดหลากสีสัน ลูกกลมใสเนื้อนุ่มลอยอยู่ในน้ำกะทิหอมมัน กลิ่นหอมอบอวลชวนรับประทาน

แต่จุดประสงค์สำคัญของเธอไม่ใช่การขาย หากเป็นการใช้ขนมถ้วยนี้เป็นสะพานเชื่อมความสัมพันธ์กับเด็ก ๆ ทั้งสามคน

ลดาประคองถ้วยบัวลอยเดินตามหาจนพบนนท์ นัท และเนย กำลังนั่งเล่นกันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ด้านหลังเรือน สามพี่น้องทำตัวแปลกแยกกับเธอพอสมควร แต่เธอกลับเข้าใจว่าเด็ก ๆ อาจจะยังไม่สนิทกับเธอ

เธอส่งยิ้มอ่อนโยนก่อนเดินเข้าไปหา

"เด็ก ๆ จ๊ะ น้าลดาทำบัวลอยผลไม้มาให้ชิมจ้ะ อร่อยมากเลยนะ ลองชิมดูไหม"

ทว่า...

ทันทีที่สิ้นเสียง นนท์ เด็กชายคนโตวัยสิบขวบก็ลุกพรวดขึ้น ก่อนปัดถ้วยบัวลอยในมือลดาอย่างแรง

เพล้ง!

ถ้วยกระเบื้องหล่นแตก บัวลอยกระจายเกลื่อนพื้นดิน

นัทกับเนยถึงกับสะดุ้งโหยง มองหน้าพี่ชายอย่างตกใจ

"พวกเราไม่กิน! ออกไปให้พ้นเลยนะนังแม่เลี้ยงใจร้าย" นนท์ตะโกนเสียงดัง ดวงตาแข็งกร้าวเกินวัย

นัทรีบผสมโรงทันที

"ใช่! อย่ามาทำเป็นใจดีเลย พวกเรารู้แผนของเธอหมดแล้ว"

ส่วนเนยแอบล้วงจิ้งจกปลอมหน้าตาน่าเกลียดออกจากกระเป๋า ก่อนปาใส่ผ้ากันเปื้อนของลดาเต็มแรง หวังให้เธอร้องกรี๊ดด้วยความตกใจ

แต่ผลกลับตรงกันข้าม ลดายืนนิ่ง ไม่สะดุ้ง ไม่หวีดร้องแม้แต่น้อย

เธอเพียงก้มลงคีบจิ้งจกปลอมขึ้นมาด้วยปลายนิ้ว ก่อนวางลงบนโต๊ะหินใกล้ ๆ อย่างใจเย็น