5

เมฆาหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงทุ้มนุ่มนั้นทำให้ใบหน้าของหญิงสาวร้อนวูบขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

เขาค่อย ๆ โน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นแผ่วเบาแตะข้างแก้มของเธอ

"เรื่องพิการหรือตาบอด ผมปฏิเสธได้ทันที แต่เรื่องเสื่อมสมรรถภาพหรือเปล่า คืนนี้คุณคงต้องเป็นคนตรวจเช็กและพิสูจน์ด้วยตัวเองแล้วล่ะครับ แม่ยาหยี"

"นี่คุณ! อย่าเข้ามาใกล้ฉันนักสิ" ลดารีบยกมือดันแผงอกแน่นของเขาไว้ แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังผลักกำแพงหินเสียมากกว่า

"ถ้าคุณไม่ได้เป็นอะไรเลย แล้วข่าวลือพวกนั้นออกมาทำไมกันคะ!"

เมฆาค่อย ๆ จับมือเล็กที่ดันอกเขาไว้ออกอย่างนุ่มนวล แต่ยังไม่ยอมปล่อย

"เรื่องนั้น พรุ่งนี้คุณแม่ของผมคงเป็นคนเฉลยให้คุณฟังเอง" เขาสบตาเธอด้วยรอยยิ้มอบอุ่นปนเจ้าเล่ห์ และขบขัน

"แต่คืนนี้... เรามีเรื่องสำคัญกว่านั้นไม่ใช่เหรอครับ ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของผม"

ลดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอตั้งใจมาที่นี่เพื่อทวงคืนสมบัติของมารดา และเตรียมใจจะดูแลคนป่วยที่นอนติดเตียงไปตลอดชีวิต

แต่ใครจะคิด ว่าคนป่วยที่ว่านั้นจะกลายเป็นชายหนุ่มหล่อเหลา แข็งแรง แถมยังเต็มไปด้วยเสน่ห์จนทำให้หัวใจของเธอเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะเสียอย่างนั้น

แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านผ้าม่านบาง ๆ เข้ามาภายในห้องนอนใหญ่ ลดาค่อย ๆ ลืมตาตื่น ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เมื่อคืนนี้ เมฆาเพียงแต่แกล้งหยอกจนหัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะเท่านั้น สุดท้ายเขากลับยิ้มมุมปากแล้วปล่อยให้เธอพักผ่อน ไม่ได้รวบหัวรวบหางอย่างที่เธอหวาดระแวงแม้แต่น้อย

เมื่อนึกถึงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์กับคำพูดหยอกเย้าของเขาเมื่อคืน ใบหน้าหวานก็ร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

"คนบ้า..." หญิงสาวพึมพำเบา ๆ ก่อนรีบลุกไปจัดการอาบน้ำแต่งตัว แล้วเดินตรงลงมายังห้องครัวกว้างขวางของเรือนหอทันที

ในฐานะเจ้าของร้านขนมไทย ลดาไม่เคยปล่อยให้เวลาสูญเปล่า

เมื่อเห็นผลไม้สดนานาชนิดที่คนงานเพิ่งเก็บมาจากสวนในฟาร์ม เธอก็ลงมือจัดเตรียมวัตถุดิบอย่างคล่องแคล่ว มือเล็ก ๆ หยิบจับมีด ตะหลิว และภาชนะต่าง ๆ ด้วยความชำนาญ ก่อนจะแปลงโฉมผลไม้ธรรมดาให้กลายเป็นขนมไทยประยุกต์หน้าตาน่ารับประทาน

ไม่นาน กลิ่นหอมหวานของกะทิสด น้ำตาลมะพร้าว และผลไม้ก็ลอยฟุ้งอบอวลไปทั่วบริเวณ จนแม้แต่คนงานที่อยู่หน้าคอกม้ายังได้กลิ่น

"คุณลดาทำอะไรอยู่เหรอครับ หอมไปถึงหน้าคอกม้าเลย"

มั่นซึ่งคนงานรุ่นใหญ่ของฟาร์ม ชะโงกหน้าเข้ามาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ลดาหันมายิ้มหวานอย่างเป็นกันเอง

"ลดาเอาผลไม้ในฟาร์มมาแปรรูปเป็นขนมค่ะ ทำเผื่อพวกพี่ ๆ คนงานทุกคนด้วยนะคะ ลองชิมกันดู"

"จริงเหรอครับ"

"จริงสิคะ รีบมาชิมก่อนจะหมดนะ"

ไม่นาน คนงานหลายคนก็ทยอยกันเข้ามา แต่ละคนรับขนมไปคนละชิ้นสองชิ้น ก่อนจะพากันยกนิ้วให้แทบพร้อมกัน

"โอ้โห อร่อยมากครับคุณลดา"

"หวานกำลังดีเลยครับ"

"แบบนี้เอาไปขายได้สบาย ๆ เลย"

เสียงชื่นชมดังขึ้นไม่ขาดสาย ทุกคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย บางคนถึงกับรีบหยิบชิ้นที่สองทันที

ลดาเห็นภาพนั้นก็อดยิ้มไม่ได้ แต่แล้วสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเด็กสามคนที่กำลังแอบโผล่ศีรษะอยู่หลังเสาไม้

นนท์... นัท... และเนย

สามแสบยืนชะเง้อคอมองขนมตาเป็นมัน ต่างคนต่างแอบกลืนน้ำลายอย่างพร้อมเพรียง

"เด็ก ๆ จะมาชิมไหมจ๊ะ"

ทันทีที่ลดาหันไปยิ้มให้ ทั้งสามคนกลับสะดุ้งโหยง ก่อนรีบหันหลังวิ่งหนีหายไปราวกับกลัวว่าเธอจะจับได้

ลดาส่ายหน้าเบา ๆ พลางอมยิ้ม

"เด็ก ๆ น่ารักจัง ซนแบบนี้เดี๋ยวจะปราบพยศเสียให้เข็ด"

ช่วงสาย คุณหญิงอรัญญาให้คนมาตามลดาไปพบที่เรือนใหญ่

เมื่อเดินเข้าไปในห้องรับแขก หญิงสาวก็เห็นกล่องกำมะหยี่สีแดงเข้มวางอยู่บนโต๊ะกลาง

คุณหญิงอรัญญาค่อย ๆ เปิดฝากล่องออก

ประกายแสงจากเครื่องเพชรทั้งชุดสะท้อนต้องแสงแดดจนระยิบระยับงดงามจับตา

"แม่ให้จ้ะลดา เครื่องเพชรชุดนี้เป็นของแม่ รับไว้นะลูก"

ลดาเบิกตากว้าง รีบส่ายหน้าทันที

"คุณแม่ มันมีมูลค่าสูงมากเลยนะคะ ลดาไม่กล้ารับหรอกค่ะ"

คุณหญิงอรัญญาหัวเราะเบา ๆ ก่อนหยิบสร้อยเพชรขึ้นมาถือไว้

"รับไปเถอะลูก สำหรับสะใภ้ที่แม่เลือกและเฝ้ารอมานาน ส่วนนังพวกหน้าเงินที่กรุงเทพฯ ไม่มีสิทธิ์ได้แตะแม้แต่ละอองเพชรพวกนี้หรอก" พูดจบก็หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

ลดามองแม่สามีด้วยสีหน้าทั้งขำทั้งประหลาดใจ ความค้างคาใจเรื่องเมื่อคืนทำให้เธออดถามเสียไม่ได้

"คุณแม่คะ เรื่องข่าวลือของพ่อเลี้ยง ที่ว่าพิการ ตาบอด เสื่อมสมรรถภาพ ความจริงมันคืออะไรกันแน่คะ"

คุณหญิงอรัญญาถึงกับตบโต๊ะดังฉาด ก่อนหัวเราะจนตัวโยน

"ข่าวนั้นน่ะเหรอ แม่สร้างขึ้นมาเองทั้งนั้นแหละลดา"

"คะ!" ลดาตาโตอย่างตกตะลึง

"คุณแม่ปล่อยข่าวลือทำลายชื่อเสียงลูกชายตัวเองเหรอคะ"

"ก็ใช่น่ะสิ" คุณหญิงอรัญญาตอบอย่างภาคภูมิใจ

"หนูคือคู่หมั้นแต่แรกไม่ใช่พิมพ์ใจเสียหน่อย ที่แม่หมั้นหนูกับเมฆเพราะแม่กับแม่ของหนูเป็นเพื่อนรักกัน จะให้คนอื่นมาชุบมือเปิบได้ยังไงกัน ก็เลยแกล้งปล่อยข่าวลือเสียเลย”