4

บรรยากาศภายในห้องรับแขกของคฤหาสน์อัครเดโชชัยเต็มไปด้วยความวุ่นวายปนความกระอักกระอ่วน พิธีแต่งงานที่ควรจะจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติกลับถูกลดทอนเหลือเพียงการลงนามในทะเบียนสมรสและพิธีผูกข้อมืออวยพรอย่างเรียบง่าย

เหตุผลก็เพราะ "พ่อเลี้ยงเมฆา" เจ้าบ่าวผู้เลื่องลือว่าประสบอุบัติเหตุจนพิการ นอนติดเตียง ตาบอด และกลายเป็นเจ้าชายนิทรา ไม่สามารถเดินทางมาร่วมพิธีได้

ผู้ที่เดินทางมาแทนจึงมีเพียงคุณหญิงอรัญญา มารดาผู้ทรงอิทธิพลของเขา พร้อมทนายความประจำตระกูลที่ถือกระเป๋าเอกสารสีดำเดินเข้ามาอย่างสุขุม

"เซ็นชื่อตรงนี้ค่ะลูกลดา"

คุณหญิงอรัญญาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางส่งยิ้มอบอุ่นให้หญิงสาว ราวกับกำลังต้อนรับลูกสะใภ้ที่เฝ้ารอ ต่างจากรสรินและพิมพ์ใจที่นั่งหน้าตึง สีหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉาและไม่พอใจ

ลดารับปากกามาอย่างสงบนิ่ง ก่อนก้มหน้าลงเซ็นชื่อในทะเบียนสมรสอย่างมั่นคง ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ทนายความก็หยิบเอกสารอีกชุดขึ้นมาวางตรงหน้า

"นี่คือเอกสารโอนหุ้นบริษัทส่งออกจำนวนสามสิบเปอร์เซ็นต์ และเช็คเงินขวัญถุงตามข้อตกลงครับ"

วิทูรจำต้องเซ็นชื่อโอนหุ้นต่อหน้าทุกคน ก่อนส่งเช็คเงินก้อนโตให้ลดา

รสรินถึงกับกำชายกระโปรงแน่นจนแทบขาด อยากกรีดร้องออกมาด้วยความเสียดาย แต่เมื่อเหลือบเห็นสายตาเฉียบคมของคุณหญิงอรัญญา ก็ได้แต่กัดฟันกล้ำกลืนความแค้นไว้

คุณหญิงอรัญญาลุกขึ้นยืนก่อนเอ่ยอย่างเด็ดขาด

"ในเมื่อจัดการเรื่องเอกสารและผูกข้อมืออวยพรกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันขอรับตัวหนูลดาไปฟาร์มม้าเดชาบดินทร์เลยนะคะคุณวิทูร รถตู้จอดรออยู่ด้านนอกแล้ว"

วิทูรพยักหน้าช้า ๆ ก่อนมองลูกสาวด้วยแววตาซับซ้อน

"เดินทางปลอดภัยนะลูก พ่อขอโทษด้วยนะ"

ลดาเพียงยกมือไหว้ตามมารยาท ไม่ได้ตอบอะไรกลับ ก่อนหมุนตัวเดินออกจากคฤหาสน์อย่างสง่างาม โดยไม่หันกลับมามองบ้านหลังนี้อีก

ด้านหลัง... พิมพ์ใจจ้องตามแผ่นหลังของเธอด้วยสายตาเยาะเย้ย

ไปเถอะยัยลดา... ไปนอนกอดคนพิการตาบอด แถมมีลูกติดสามคนให้สมใจ สมน้ำหน้า!

หญิงสาวยิ้มเยาะอยู่ในใจอย่างสะใจ

รถตู้หรูแล่นเข้าสู่ฟาร์มม้าเดชาบดินทร์ท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืน ก่อนจะหยุดสนิทหน้าเรือนไม้สักหลังใหญ่ที่ตั้งโดดเด่นอยู่กลางพื้นที่อันกว้างขวาง

ลดาก้าวลงจากรถ พลางกระชับกระเป๋าเดินทางในมือ ดวงตากลมโตทอดมองบรรยากาศโดยรอบอย่างพินิจ

เสียงลมพัดผ่านต้นไม้เบา ๆ ผสมกับเสียงม้าร้องแผ่ว ๆ จากคอกด้านหลัง ยิ่งทำให้สถานที่แห่งนี้ดูเงียบสงบจนชวนวังเวง

คุณหญิงอรัญญาลูบไหล่เธอเบา ๆ

"พักผ่อนให้เต็มที่นะลูก พรุ่งนี้แม่จะพาชมฟาร์ม"

"ค่ะคุณแม่" หญิงสาวรับคำอย่างสุภาพ

คุณหญิงอรัญญายิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนแยกกลับไปยังเรือนใหญ่ ทิ้งให้ลดาเดินขึ้นเรือนหอเพียงลำพัง ตามคำแนะนำของแม่บ้านอาวุโส

ลดาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องนอน สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

เอาเถอะ... พิการ ตาบอด หรือเสื่อมสมรรถภาพ เราก็เตรียมใจมาดูแลตามหน้าที่แล้ว ขูดสินสอดกับหุ้นมาได้ขนาดนี้ ถือว่าเป็นค่าจ้างดูแลคนป่วยก็แล้วกัน ถ้าอยู่ด้วยกันไม่ได้จริง ค่อยหาทางหย่า

เมื่อคิดได้เช่นนั้น เธอจึงผลักประตูห้องนอนใหญ่ที่มีแสงไฟสลัวส่องออกมาเบา ๆ

ทันทีที่ก้าวเข้าไป สายตาของเธอก็กวาดมองหาเตียงของผู้ป่วย

แต่... กลับไม่มีใครนอนอยู่บนนั้น

ขณะที่กำลังขมวดคิ้วด้วยความสงสัย สายตาก็สะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่ง

เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ปลดกระดุมช่วงบนออกสองสามเม็ด เผยแผงอกแข็งแรงสมชายชาตรี กำลังยืนหันหลังรินเครื่องดื่มอยู่ตรงมุมห้อง

เสียงประตูทำให้ชายหนุ่มหันกลับมาช้า ๆ ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวสบเข้ากับดวงตาของเธอเต็ม ๆ

สายตาคู่นั้นทั้งเฉียบคม หนักแน่น และมีชีวิตชีวา

ไม่ได้ตาบอด...

ไม่ได้พิการ...

และไม่มีเค้าลางของคนป่วยแม้แต่น้อย

ลดาถึงกับยืนนิ่งราวถูกสาป ดวงตาเบิกกว้าง ปากอ้าเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง

"พะ... พ่อเลี้ยงเมฆา!" เธออุทานเสียงหลง

"คุณไม่ได้ตาบอด ไม่ได้ขาพิการ แล้วก็ไม่ได้เป็นเจ้าชายนิทราเหรอคะ"

เมฆาค่อย ๆ วางแก้วลงบนโต๊ะ ก่อนก้าวเข้ามาหาอย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความสง่างามและความแข็งแรงของชายหนุ่ม

ไม่นานเขาก็มาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างเพียงคืบเดียว กลิ่นหอมสะอาดปนกลิ่นมินต์อ่อน ๆ จากกายของเขาลอยมากระทบปลายจมูกหญิงสาว

มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง

"ถ้าผมตาบอด ผมคงมองไม่เห็นหรอกครับว่าเจ้าสาวของผมสวยขนาดนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำชวนให้หัวใจของลดาเต้นผิดจังหวะโดยไม่รู้ตัว

"แต่ข่าว... ข่าวลือพวกนั้นพาดหัวกันโครม ๆ ว่าคุณประสบอุบัติเหตุปางตาย" เธอรีบเรียกสติกลับคืน พลางถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างระแวดระวัง

เมฆากลับก้าวตามเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน

"ข่าวลือก็คือข่าวลือครับลดา" เขามองใบหน้าหวานที่แอบอยู่ในความทรงจำมาตั้งแต่วัยเด็ก ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือแววขบขัน

"หรือว่าคุณผิดหวัง ที่เห็นผมครบสามสิบสอง"

"เปล่าค่ะ! แค่... อึ้งเฉย ๆ" ลดาเชิดหน้าขึ้นตามนิสัยไม่ยอมคน ก่อนถามต่อทันที

"แล้วเรื่อง... เรื่องที่คุณเสื่อมสมรรถภาพล่ะคะ เรื่องนั้นก็โกหกด้วยใช่ไหม" เธองุนงงไปหมด