7

ทั้งสงสารหลานสาว ทั้งเจ็บปวดแทน สุดท้ายจึงได้แต่พยักหน้ารับ แม้จะไม่เต็มใจก็ตาม

เย็นวันเดียวกัน รชตะขับรถกลับมาถึงเรือนหอด้วยหัวใจที่พองโต ช่อดอกไม้ช่อใหญ่ในมือถูกตั้งใจซื้อมาเพื่อเซอร์ไพรส์พิมพ์นรี หลังจากเขาไปเคลียร์ทุกอย่างกับกิ่งแก้วเรียบร้อยแล้ว

วันนี้... เขาตั้งใจจะบอกความจริงทั้งหมดกับเธอ แต่ทันทีที่เปิดประตูบ้านเข้าไป ความมืดและความเงียบกลับต้อนรับเขาแทน

"พิมพ์! พิมพ์อยู่ไหน รัชกลับมาแล้ว" เสียงเรียกดังสะท้อนไปทั่วบ้าน แต่ไม่มีแม้แต่เสียงตอบรับ

รชตะรีบเดินสำรวจทุกห้อง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นวิ่งขึ้นบันไดอย่างร้อนรน เมื่อผลักประตูห้องนอนของพิมพ์นรีเข้าไป หัวใจของเขาก็หล่นวูบ

ตู้เสื้อผ้าถูกเปิดอ้า เสื้อผ้า กระเป๋า และของใช้ส่วนตัวของหญิงสาวหายไปจนหมด

"พิมพ์... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!"

รชตะกำหนัดแน่น ดวงตาแดงก่ำ ความตกใจ ความสับสน และความหวาดกลัวถาโถมเข้ามาพร้อมกัน

"ทำไมถึงหนีไปแบบนี้” แค่เห็นเสื้อผ้าข้าวของที่โดนเก็บไปหมด เขาก็รู้แล้วว่าเธอหนีไป แต่ไม่รู้สาเหตุว่าเธอหนีไปเพราะอะไร

ชายหนุ่มแทบเสียสติ รีบวิ่งออกจากบ้าน กระโดดขึ้นรถแล้วเหยียบคันเร่งมุ่งตรงไปยังบ้านพิทักษ์พงศ์ทันที

ทันทีที่รถจอดหน้าบ้าน รชตะก็รีบวิ่งพรวดเข้าไปด้านในด้วยสภาพหัวซุกหัวซุน

พอเห็นคุณตาเทพ ชายหนุ่มก็ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นทันทีโดยไม่สนศักดิ์ศรี

"คุณตาครับ! พิมพ์อยู่ไหน! พิมพ์หนีไปไหนครับ บอกผมที!" น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ ดวงตาแดงช้ำ น้ำตาของลูกผู้ชายไหลอาบแก้มอย่างไม่คิดปิดบัง

คุณตาเทพกอดอก มองชายหนุ่มด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

"กลับไปเสียเถอะ ในเมื่อแกได้ทุกอย่างตามที่ต้องการแล้ว ก็ปล่อยยายพิมพ์ไปใช้ชีวิตของเขาเถอะ"

รชตะรีบส่ายหน้าทันที

"ไม่ครับคุณตา ผมรักพิมพ์”

“รักเหรอ รักแล้วทำไมทำให้น้องสาวของฉันร้องไห้ล่ะ” พิพัฒน์พี่ชายของพิมพ์นรีซัดหมัดหนักๆ เข้าใส่หน้าอดีตน้องเขย

“แกทำอะไร เล่นขายของหรือไง แกล้งแต่งงานปลอม แล้วคิดจะเขี่ยน้องสาวของฉันทิ้ง หลังจากแฟนเก่านายกลับมา”

“ผมเปล่านะครับ” รชตะพยายามอธิบาย แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครฟังเลยสักคนเดียว

เสียงตะโกนของเขาดังลั่นไปทั่วบ้าน

"ขอผมคุยกับพิมพ์หน่อยครับ ให้ผมได้คุยกับเธอหน่อย”

คุณตาเทพและคุณยายอนงค์ต่างชะงักไปเล็กน้อย แต่เพราะหลานสาวขอเอาไว้ พวกท่านจะไม่ทรยศหลานสาวอย่างเด็ดขาด

"แกจะรักใครมันก็เรื่องของแก กลับไปเสียเถอะ" แม้พิมพ์นรีจะไม่ได้เล่าว่าทำไมถึงเลือกจะจากไป แต่ต้องมีอะไรกระทบกระเทือนใจแน่ ๆ ท่านไม่อยากทำให้หลานสาวผิดหวังเลือกช่วยอีกฝ่าย หากพิมพ์นรีอยากคืนดีกับรชตะเองก็ให้หลานสาวได้ตัดสินใจเอง พวกท่านจะไม่เข้าไปยุ่ง พิพัฒน์เองก็คิดเหมือนคุณตาคุณยายเช่นกัน

พิพัฒน์หันไปเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทันที

"รปภ.! มาลากตัวหมอนี่ออกไป!"

"คุณตา คุณยาย พี่พัฒน์ ฟังผมก่อนนสิครับ” เขาไม่รู้ว่าพิมพ์นรีเข้าใจเขาผิดเรื่องอะไร ถึงได้หนีมา แต่เขาอยากอธิบาย เธอจะใจร้ายไม่ให้โอกาสเขาอธิบายบ้างเลยเหรอ

รชตะร้องเรียกสุดเสียง พยายามดิ้นรนจะเข้าไปด้านใน แต่สุดท้ายก็ถูกรปภ.จับแขนทั้งสองข้างลากออกจากบ้านพิทักษ์พงศ์อย่างหมดสภาพ

เสียงอ้อนวอนของเขายังคงดังก้องอยู่หน้าประตูบ้าน แต่คนที่เขาอยากให้ได้ยินที่สุด กลับไม่มีวันได้ยินอีกแล้ว

ความจริงในวันนั้น... รชตะไม่เคยมีโอกาสได้อธิบายอะไรเลยแม้แต่คำเดียว

หลังจากพิมพ์นรีหมุนตัววิ่งออกจากบริษัททั้งน้ำตา รชตะที่ยังนั่งอยู่ในห้องทำงานกับนนท์ก็พูดประโยคที่ค้างอยู่ในใจจนจบ

"ฉันยังรักและปรารถนาดีกับกิ่งเสมอ แต่เป็นความปรารถนาดีในฐานะเพื่อนเท่านั้นนะนนท์ ส่วนผู้หญิงที่ฉัน

รักในฐานะภรรยา คนที่ฉันขาดไม่ได้ในชีวิตตอนนี้คือพิมพ์นรีว่ะ ฉันรักพิมพ์ไปแล้ว" มันคือคำสารภาพจากก้นบึ้งของหัวใจ แต่กลับเป็นคำสารภาพที่พิมพ์นรีไม่มีวันได้ยิน

ทันทีที่คุยกับนนท์จบ รชตะก็รีบขับรถไปพบกิ่งแก้วโดยไม่เสียเวลา

หญิงสาวมีสีหน้าตกใจอยู่ไม่น้อยเมื่อเห็นเขา แต่ไม่นานก็ถอนหายใจ ก่อนจะยอมเปิดใจพูดความจริงออกมาตรง ๆ

"วันนั้นกิ่งรับเงินจากคุณแม่ของพี่รัชจริง ๆ"

กิ่งแก้วยิ้มเจื่อน ๆ พลางก้มหน้าลง

"ตอนนั้นกิ่งเลือกชีวิตที่สบายกว่า และก็คิดว่ามันเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับตัวเอง เราสองคนฐานะต่างกันมาก กิ่งต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุด หวังว่าพี่รัชคงเข้าใจกิ่งนะคะ" เธอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม ก่อนจะยิ้มอย่างโล่งใจ

"ตอนนี้กิ่งมีคนที่รักแล้ว เขาเป็นคนไทยที่ทำงานอยู่ต่างประเทศ เรากำลังจะแต่งงานกัน"

รชตะนิ่งฟังจนจบ แทนที่จะโกรธหรือเสียใจ เขากลับรู้สึกเหมือนภูเขาที่แบกไว้บนอกมาตลอดหลายปีถูกยกออกไป

เขาไม่ได้ติดค้างอะไรกับอดีตอีกแล้ว หัวใจของเขาในเวลานั้นมีเพียงความคิดเดียว กลับไปหาพิมพ์นรี

เขาอยากกอดเธอ อยากบอกทุกความรู้สึกที่เก็บซ่อนไว้ และอยากเริ่มต้นชีวิตคู่กับเธออย่างแท้จริง

แต่เมื่อกลับมาถึงเรือนหอ สิ่งที่รอต้อนรับเขา กลับเป็นบ้านที่ว่างเปล่า และความทรมานที่ยาวนาน