บทที่ 6

มะลิสั่งเบียร์เพิ่มอีกเป็นแก้วที่สี่...ให้ตายสิสามแก้วผ่านไปแล้วนะ แต่ก็เพลิน ๆ ดี เมาไหมนะเรา? หล่อนถามตัวเอง แล้วก็ตอบแบบคนเมาว่า...

ฉันไม่เมา...

คนเมามักจะพูดความจริงในใจ แต่ร้อยทั้งร้อยคนเมาไม่เคยยอมรับว่าตัวเองเมา เสียดายที่นี่คือการซุ่มโป่งคอยดูพี่สะใภ้ ไม่อย่างนั้นเธอคงจะชวนน้อยหน่าแม่ค้า ผัดไทยเพื่อนสนิทมาแจมด้วย ป่านนี้คงเมาสนุกกันไปละ แม้จะเป็นการเมาลำพัง แต่ก็บันเทิงไม่แพ้เมาเป็นหมู่คณะ เหล้าสรรพคุณของมันคือทำให้ผ่อนคลาย บันเทิงไปกับทุกสิ่งรอบ ๆ ตัว และมะลิก็กำลังเป็นอย่างนั้น

อาจจะเพราะความเครียดที่สุมในอกที่แม่สาวมะลิไม่รู้ตัว ทำให้หล่อนผ่อนคลายวิธีนี้ ลืมไปว่าสถานที่อโคจรแบบนี้ บางทีก็แฝงไว้ด้วยภัยร้าย เธอถือตัวว่าตัวเองก็แน่นอนในระดับหนึ่ง ปกป้องดูแลตัวเองได้มาตลอด ชนิดว่าเคยจะโดนฉุดแต่ก็เอาไม้ไล่ฟาดคนจะฉุดจนวิ่งหัวซุกหัวซุนมาละ แถมพี่ชายจะโดนดักต่อย ก็อีมะลินี่ละไปเป็นแนวหน้าทำเอาฝั่งนั้นกระเจิดกระเจิง ผู้ชายอกสามศอกลายพร้อยทั้งตัวยังกลัวหล่อน ฉะนั้น การมาเข้าร้านเหล้าเพียงลำพัง โดยมีสายตาเพศผู้แอบจ้องบ้าง แอบมองบ้าง ทว่าไม่กล้าบุกหล่อน เพราะรู้กิตติศัพท์ที่ว่า ก็ทำเอามะลินั้นไม่ได้ระวังอะไร

ลืมไปว่าบางคนที่จ้องหล่อนอยู่ก็ไม่ได้ใช้วิธีแบบสะอาดเท่าไหร่นัก

หล่อนเฝ้าพี่สะใภ้ ก็มีคนแอบเฝ้าหล่อนเช่นกัน...

และมันกำลังกระหยิ่มเลยละ เมื่อติดสินบนไอ้เด็กเสิร์ฟให้ปนยาบางอย่างลงในแก้วให้หล่อนด้วย

สองสายตากำลังจ้องมองตรงมายังมะลิ เมื่อเด็กเสิร์ฟวางแก้วเบียร์ลงแล้วหล่อนยกดื่ม หนึ่งในนั้นขยับตัวตรงมาหาหล่อนทันที เล่นเอาคนที่กำลังรอให้หล่อนดื่มหมดแก้วแล้วเข้าไปเสียบ ถึงกับหน้าถอดสี เมื่อเห็นว่าเหยื่อทำท่าจะหลุดจากปากล่ะคืนนี้

“อะแฮ่ม”

เสียงกระแอมดังขึ้นทำให้มะลิที่กำลังดื่มเพลิน ๆ สะดุ้งนิด ๆ ความเมาทำให้หล่อนหูตาช้าลง สัญชาตญาณแม่เสือระแวงภัยอ่อนลง หล่อนเงยหน้าขึ้นมามองทางต้นเสียง ก็ถึงกับคิ้วพันกัน หน้างามงอง้ำใส่เขาทันที มันคือสไตล์ของมะลิสินะ ยามเจอเขาต้องทำหน้าแบบนี้ เฮ้อ...นี่พี่เบิ้ม สุดหล่อแห่งอู่สิงห์ซ่อมได้ทุกสิ่ง (ชื่อนี้แน่นอนว่าเขาตั้ง โดยมีไอ้พลมองตากลับประหลับประเหลือกใส่ เมื่อเห็นป้ายชื่ออู่) ทำไมจะต้องทำหน้าเหมือนเหม็นขี้ตลอด อะไรตลอดยามเจอพี่ด้วยนะ

“มีอะไรพี่เบิ้ม”

หล่อนทำเสียงสอง ใช่ เสียงสองแบบว่าขู่ฟ่อ ใส่เขาเลยละ สมชายไม่คนากับเสียงและสายตาแบบนั้น ทรุดลงนั่งข้างหล่อนโดยไม่ได้รับเชิญ มะลิทำตาดุใส่เขา ก่อนจะพูดขึ้นมาเสียงแหว

“ไม่ได้เชิญห้ามนั่ง”

“เออ นั่งแล้วจะไล่พี่รึยังไงกัน”

แม้หล่อนจะหน้าง้ำ แม้หล่อนจะตาเขียว แต่เขาก็ยังรักทุกสิ่งที่หล่อนทำใส่ เห็นว่ามันน่ารัก...น่าจับมาจูบให้ปากเจ่อ

“ไล่สิ”

หล่อนว่า แล้วยกเบียร์ขึ้นดื่มอีก เขาอ้าปากห้ามไม่ทัน ไม่รู้ว่าไอ้พวกนั้นเอาอะไรใส่ให้หล่อน แต่ไม่ใช่สิ่งดี ๆ แน่ ๆ

“ไล่พี่ก็ไม่ไปละ นึกยังไงมาเที่ยวคนเดียวล่ะนี่”

“นึกอยากจะกินเหล้า อยากจะฟังเพลง แต่ตอนนี้นึกอยากจะกลับละ”

หล่อนว่า ความขี้งกเสียดายของ แล้วเบียร์แก้วก็ตั้งแพง ทำให้มะลิกระดกมันดื่มรวดเดียวหมดแก้ว หวังจะลุกหนีไปจากหนุ่มสุดหล่อสะดุดตา ที่เสน่ห์ของเขาออร่าฟาดหัวใจของสาวแก่แม่หม้ายละแวกนี้ให้สยบอยู่แทบเท้า มีแต่คนอยากได้เขา และเขาก็ออกตัวว่าเทียวไล้เทียวขื่อหล่อนอยู่ แต่มะลิตั้งป้อมใส่ไว้ก่อน ท่องบ่นกับตัวเองไว้ว่าห้ามหลงคารม กับหน้าตาหล่อ ๆ นัยน์ตาอ้อน ๆ นั่นเด็ดขาด ไม่งั้นหล่อนมีหวังจะชีช้ำกินน้ำตาต่างข้าวแน่ ๆ ก็ชื่อเสียของเขาขจรขจายขนาดไหน ทำไมหล่อนจะไม่รู้เล่า

ความมีเสน่ห์ของเขาก็ใช่จะไม่ทำให้สาวมะลิไม่รู้สึกอะไรเสียทีเดียว แน่ล่ะหล่อนรู้สึก ถึงได้พยายามดีดตัวหนี ก่อนที่จะเผลอหลงคารม แล้วก็เผลอใจ

“มะลิ ยะ...เอ๊อ ทำไมดื่มไวขนาดนั้นล่ะนั่น”

ห้ามไม่ทันละ ได้แต่อ้าปากหวอ มะลิมองอาการของเขาแล้วก็ขมวดคิ้ว ดูเหมือนเขาจะมีท่าทีแปลก ๆ พิกล ตาเธอชักจะลายเพราะอุตริดื่มรวดแบบนั้น

“จะกลับแล้วอะ ก็เลย...กินให้มันหมด ๆ”

เสียงของหล่อนยานคานอย่างควบคุมไม่ได้ หล่อนโบกมือหย็อย ๆ เรียกเด็กเสิร์ฟ ที่ดูกระสับกระส่ายพิกลเมื่อเห็นว่ามีคนมานั่งคู่ด้วยกับมะลิ

“น้อง น้องงงงง เก็บตังค์”

“เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”

เขาว่า แล้วหันไปทางเฮียแขก ที่ซี้ ๆ กันอยู่ ทางนั้นพยักหน้า แล้วเรียกเด็กเสิร์ฟที่บริการโต๊ะของมะลิไปหา เพื่อจะได้จดบัญชีไว้ มะลิมองเขาก่อนจะทำตาโต หล่อนทำปากยื่น...ตาวาว ๆ ของหล่อนยามนี้เยิ้มด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ยิ่งมองก็ยิ่ง...ชวนหลง เพราะมันทั้งหวานและดุไปด้วยในเวลาเดียวกัน

น่ารักอะ!

น่าฟัดมากด้วย

“ไม่ต้องเลี้ยงหรอก ขี้เกียจเป็นบุญคุณ เอ้า...เอาตังค์ไป”

หล่อนโถมตัวเข้ามาหาเขา ด้วยความเมาและลืมตัวว่าจะไม่ใกล้เขา สมชายเหมือนได้โอกาสที่หล่อนโผใส่ แล้วยัดเงินใส่กระเป๋าเสื้อเขา กอดเอวหล่อนหมับเข้าเสียเลย

“ไม่เอา พี่เลี้ยง กลับยังไง เมาขนาดนี้กลับเองน่ากลัว พี่ไปส่ง”

“ไม่ต้องไปส่ง กลับเองได้ แล้วก็ไม่เมา ไม่มาววว”

หล่อนเสียงยานคาน แล้วพยายามดึงมือเขาออกจากเอวหล่อน หนุ่มร้ายสั่นหน้า เขายังคงไม่ปล่อยหล่อนง่าย ๆ

“เมา เมามากด้วยเราน่ะ”

“ก็บอกว่าไม่เมาไม่เมา เอ๊ะ ปล่อยมะลินะ เดี๋ยวแม่เตะก้านคอสลบเลย”

หล่อนขู่ พยายามขืนตัวออกจากอ้อมแขนนั่น ทว่า...แอลกอฮอล์ออกฤทธิ์กับสมองของหล่อน มันทำให้หล่อนเชื่องช้า อืดอาดมากกว่าที่ควรเป็น แถมเรี่ยวแรงก็หดหายแปลก ๆ ถ้าเป็นปรกติ มะลิที่มีฝีมือทางด้านการต่อสู้ป้องกันตัว เพราะได้ครูดีคือครูแจ่ม ครูสอนมวย ที่พ่ออุตส่าห์เอามาสอนพี่ชายหล่อน เพื่อจะให้พ่อเจ้าประคุณสู้คนบ้างอะไรบ้าง แต่คนได้วิชาไปเต็ม ๆ ชนิดเตะต้นกล้วยขาดครึ่ง แถมไปต่อยมวยล่ารางวัลสมัยยังเป็นเด็กดันเป็นน้องสาว...พ่อของหล่อนต้องจ้างลูกสาวเลิกต่อยมวยเพราะกลัวลูกจะเสียโฉมและกลัวว่าหล่อนจะห้าวจัดไปกว่าที่ควรเป็น

“เวลานี้มะลิเตะใครไม่ได้หรอก ยืนยังไม่อยู่เลย”

เขาอดหัวเราะขำหล่อนไม่ได้ ก่อนจะก้มลงเฉียดปลายจมูกกับกระหม่อมหล่อนเบา ๆ หอม...เป็นคนเมาที่หอมที่สุดเลย มะลิของพี่...

ตู่เอาละวะกู ว่าของกู คืนนี้ละเป็นของกูแน่ ๆ

พ่อตัวร้ายคิดในใจ

“โอ๊ย...ปล่อยสิ จะกลับเอง”

หล่อนโวย สมชายเลยตัดสินใจช้อนหล่อนขึ้นอุ้มเสียเลย หล่อนกรี๊ดออกมาเสียงดัง แล้วโวยวายไปตลอดทาง พยายามดิ้นรนทำร้ายเขาไปด้วย เสียงของหล่อนและเขาดังจนเรียกสายตาหลายคู่ให้จ้องมองมา หนึ่งในนั้นคือพลอยใสที่ถึงกับทำตาโต เมื่อเห็นว่าน้องสามีมาเที่ยวร้านนี้ แถมยังโดนผู้ชายอุ้มไปเสียด้วย

“เอ๊า อีมะลินี่ มันมาเที่ยวแบบนี้ด้วยแหะ หรือว่า...มันจะมาจับผิดเรา”

เหมือนว่าพลอยใสจะรู้ทันน้องสะใภ้อยู่ไม่ใช่น้อย หล่อนยกมือทาบอก แล้วถอนใจเฮือก เห็นทีจะต้องระวังให้มากละวุ้ย...ดีนะที่หล่อนกับกิ๊กรายใหม่ นัดเจอกันนอกเวลางาน ไม่อย่างนั้นละก็...นังมะลิคาบไปรายงานพี่ชลแน่ ๆ

แต่คืนนี้นังมะลิมันโดนหิ้วไปแล้ว

พี่ชลก็ไม่อยู่หลายวัน

โอกาสโคตรดี

สาวแสบก้มลงพิมพ์ข้อความในโทรศัพท์ก่อนจะยิ้มหวาน ขนพลันลุกเกรียวเมื่อนึกถึงบทสวาทของชู้รายล่าสุด ที่สยิวกิ้วแบบที่สามีไม่เคยทำให้

อีกใจหนึ่งก็นึกห่วงมะลิแวบ เพราะหล่อนไม่เคยมีประวัติกับผู้ชายที่ไหน นี่มาเมาแถมโดนอุ้มไป เอ...น่าเป็นห่วงอยู่นะ

แต่ก็ช่างเหอะ คนที่อุ้มหล่อนไปนั่นช่างเบิ้มสุดหล่อ หนึ่งในหนุ่มในฝันของสาวละแวกนี้ คืนนี้นังมะลิน่าจะได้มากกว่าเสียละ

คิดแล้วก็ยักไหล่ เลิกสนใจไปเสียอย่างนั้น เพราะคนอย่างพลอยใสนั้นรักแต่ตัวเอง มากกว่าจะห่วงใยคนรอบกายจริงจัง

ก็อย่างที่พลอยใสคิด คืนนี้มีทั้งคนได้ และคนเสีย...แน่นอน