7

เซียวหลานเยว่ก้าวไปข้างหน้า ปลายทวนกระทบพื้นเบา ๆ

“ก่อนจะกล่าวโทษผู้อื่น ซื่อจื่อเว่ยควรอธิบายก่อนว่า เหตุใดจึงซุกเมียลับ หลินซูอวี่กับลูกสองคน เว่ยจื่อหานและเว่ยชิงหลิงเอาไว้ แล้วมาหลอกแต่งงานกับข้า” คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดกลางท้องพระโรงเสียงซุบซิบดังขึ้นทันที

เว่ยอวี้เฉินหน้าตึงเมื่อโดนตอกกลับจนหน้าหงาย

“นั่นเป็นเรื่องส่วนตัว”

“ส่วนตัวเช่นนั้นหรือ” เซียวหลานเยว่ยิ้มเย็น

“แล้วการให้ข้ารับลูกเมียเก็บมาเป็นบุตรภรรยาเอกต่อหน้าคนทั้งเมือง เรียกว่าให้เกียรติหรือ”

ฮ่องเต้หลงเต๋อหรี่พระเนตรเล็กน้อย

“ซื่อจื่อเว่ย เรื่องนี้เป็นจริงหรือไม่” เสียงนั้นทำให้เว่ยอวี้เฉินชะงักไปเสี้ยววินาที

“กระหม่อม…มีบุตรจริงพ่ะย่ะค่ะ แต่”

“พอแล้ว” เซียวหลานเยว่ตัดบททันที

“ผู้ที่ผิดคำพูดก่อนคือท่าน ไม่ใช่ข้า” นางยื่นเอกสารออกไป

“สินสอดที่จวนกั๋วกงรับไปทั้งหมด ยังไม่คืนแม้แต่ตำลึงเดียว วันนี้ข้าเข้าเฝ้าเพื่อขอพระราชทานความเป็นธรรม”

ฮ่องเต้หลงเต๋อรับเอกสารจากขันที ทรงอ่านเงียบ ๆบรรยากาศในห้องหนักอึ้ง สายตาของพระองค์เหลือบไปมองชายสวมหน้ากากที่ยืนข้างเซียวหลานเยว่

ดวงตาคู่นั้นช่างคุ้นเคยอย่างประหลาด พระองค์ตรัสช้า ๆ

“เหตุใดสามีเจ้าจึงต้องสวมหน้ากาก” ทั้งห้องเงียบกริบ เซียวหลานเยว่คำนับอีกครั้ง

“สามีของหม่อมฉันมีบาดแผลน่ากลัว เกรงว่าจะทำให้ผู้คนตกใจ จึงต้องสวมหน้ากาก หากเป็นการเสียมารยาท หม่อมฉันขออภัยเพคะ”

ฮ่องเต้หลงเต๋อมองเขาอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักพระพักตร์

“ไม่เป็นไร” แล้วพระองค์หันไปยังเว่ยอวี้เฉิน

“ซื่อจื่อเว่ย เจ้าเป็นฝ่ายผิดคำสัญญาก่อน ซุกภรรยาและบุตรไว้แล้วกลับหมั้นหมายผู้อื่น เป็นการไม่ให้เกียรติ” เสียงพระสุรเสียงหนักแน่นขึ้น

“จวนกั๋วกงต้องคืนสินสอดทั้งหมดแก่เซียวหลานเยว่” ใบหน้าของเว่ยอวี้เฉินซีดเผือดทันที

“ฝ่าบาท!”

“พอแล้ว” ฮ่องเต้หลงเต๋อตรัสตัดบท

“เรื่องนี้ถือว่าสิ้นสุด”

เสียงฆ้องประกาศดังขึ้น คดีจบลงอย่างเด็ดขาด

เซียวหลานเยว่ยกมุมปากเล็กน้อย ก่อนคำนับแล้วหันหลังเดินออกจากท้องพระโรงพร้อมชายสวมหน้ากาก

ขุนนางทั้งสองฝั่งมองตามด้วยสายตาตกตะลึง ไม่กี่วันต่อมา หน้าจวนกั๋วกงเต็มไปด้วยผู้คน

เซียวหลานเยว่ยืนถือบัญชีสินสอด ทหารจากจวนแม่ทัพใหญ่ขนหีบทรัพย์ออกมาเรียงรายต่อหน้าชาวเมืองทองคำ ผ้าไหม หยก ทุกอย่างถูกนำกลับคืน

เว่ยอวี้เฉินยืนกัดฟันอยู่บนบันได สีหน้าเหมือนถูกตบกลางถนน เสียงซุบซิบดังไปทั่ว

“ซื่อจื่อถูกฮ่องเต้ตำหนิจริง ๆ”

“คุณหนูเซียวเก่งเกินไปแล้ว”

เซียวหลานเยว่หันไปมองเขา

“ข้าบอกแล้ว ของของข้า ข้าจะเอาคืนเอง”

นางขึ้นม้าอย่างสง่างาม ด้านหลัง อู๋หมิงหรือฉินอ๋อง เยี่ยนหานโจว นั่งนิ่งใต้หน้ากาก ดวงตาคมมองเว่ยอวี้เฉินเพียงแวบเดียว

สายตานั้นเย็นจนซื่อจื่อเผลอถอยหลัง ม้าศึกพุ่งออกไปท่ามกลางเสียงฮือฮา ทิ้งไว้เพียงความอัปยศที่ฝังลึกในใจของเว่ยอวี้เฉิน และความแค้นที่กำลังลุกไหม้ยิ่งกว่าเดิม

ตำหนักทรงหนังสือเงียบสงบในยามค่ำ กองฎีกาวางเรียงเต็มโต๊ะหยก ฮ่องเต้หลงเต๋อ ทรงก้มพระพักตร์อ่านเอกสารอย่างเคร่งขรึม แสงตะเกียงสะท้อนพระเนตรที่เต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย

หลายปีที่ผ่านมา พระองค์ไม่เคยหยุดส่งคนออกตามหาใครบางคน เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากหน้าประตู ขันทีที่เฝ้าอยู่ด้านนอกก้มศีรษะแล้วถอยออกไปทันที เหมือนรู้ว่าผู้มาเยือนคือใคร บุรุษสวมหน้ากากสีดำก้าวเข้ามาเงียบ ๆ ฮ่องเต้หลงเต๋อยังไม่เงยพระพักตร์

“ข้ารู้ว่าเจ้าจะมา” พระสุรเสียงตรัสเรียบ ๆ แต่แฝงความหมาย

ชายผู้นั้นหยุดยืนอยู่กลางห้อง ก่อนจะยกมือขึ้นถอดหน้ากากออกช้า ๆ

แสงตะเกียงเผยใบหน้าคมคายที่หายไปจากราชสำนักนานหลายปี เขาคือฉินอ๋อง เยี่ยนหานโจว มือของฮ่องเต้หลงเต๋อชะงักกลางอากาศ พู่กันหล่นลงบนโต๊ะโดยไม่รู้ตัว

“หานโจว…” พระสุรเสียงแผ่วลงอย่างไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อน เยี่ยนหานโจวคุกเข่าลง

“กระหม่อมกลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ พี่ใหญ่”

ฮ่องเต้หลงเต๋อลุกขึ้นทันที เดินลงจากที่ประทับอย่างรวดเร็ว พระองค์จับบ่าน้องชายแน่นราวกับกลัวภาพตรงหน้าจะหายไป

“เจ้าหายไปหลายปี ข้าส่งคนตามหาเจ้าทุกหนแห่ง” พระองค์ตรัส เสียงสั่นเล็กน้อย

“ข้าคิดว่าเจ้า…” คำพูดหยุดลงกลางคัน เยี่ยนหานโจวเงยหน้าขึ้น ยิ้มอ่อนโยนให้พี่ชาย

“ข้าเกือบตายจริง ๆ”

บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที ฮ่องเต้หลงเต๋อพาน้องชายกลับไปนั่งใกล้โต๊ะทรงหนังสือ พระเนตรจับจ้องไม่วาง

“เล่าให้ข้าฟัง เกิดอะไรขึ้นในศึกเป่ยหลิง”

เยี่ยนหานโจวสูดลมหายใจช้า ๆ ก่อนเอ่ย

“กองทัพของข้าถูกลอบทำร้าย มีข่าวลวงส่งมาจากราชสำนัก ทำให้กำลังเสริมมาไม่ถึง ข้าถูกซุ่มโจมตีและตกหน้าผา” ดวงตาของฮ่องเต้หลงเต๋อเย็นวาบ

“เจ้าหมายความว่า…”

“ศัตรูอาจอยู่ในราชสำนักนี่เอง” เยี่ยนหานโจวตอบตรง ๆ

“และมันยังมีชีวิตอยู่จนถึงวันนี้” คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศหนักอึ้ง ฮ่องเต้กำพระหัตถ์แน่น

“บังอาจ ใครกันกล้าทำร้ายราชวงศ์” พระองค์ตรัสเสียงต่ำ

“ข้าจะช่วยเจ้าสืบเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด” สายตาของสองพี่น้องประสานกัน ความเชื่อใจและความตั้งใจที่เหมือนกัน

เยี่ยนหานโจวโค้งศีรษะเล็กน้อย

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ แต่ตอนนี้กระหม่อมยังไม่อยากให้ใครรู้ว่ากระหม่อมยังมีชีวิตอยู่”

ฮ่องเต้หลงเต๋อชะงัก