4

ณิชารีย์เลือกกลับมาอยู่ในที่ที่ยังมีคนรอ ไม่ใช่เรือนหอรอรักที่ไร้สามี

ในขณะเดียวกัน ที่โรงพยาบาล อัศวินก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ช่อดอกไม้สีหวานในมือดูขัดกับท่าทีเย็นชาของเขาอย่างประหลาด ภาคินเดินตามหลังมาเงียบ ๆ

“เธอน่าจะอารมณ์ดีขึ้นเมื่อเห็นดอกไม้นะ นานแล้วที่ฉันไม่ได้ซื้อดอกไม้ให้เขา” อัศวินเอ่ยกับลูกน้องคนสนิท

ภาคินชะงัก ก่อนจะตอบตามความจริงเมื่อไปจ่ายค่ารักษาก่อนหน้านี้และพบว่าภรรยาเจ้านายไม่อยู่เสียแล้ว

“คุณณิออกจากโรงพยาบาลไปแล้วครับ”

อัศวินหยุดกึก มือที่ถือดอกไม้แน่นขึ้นเล็กน้อย

“กลับไปแล้วอย่างนั้นเหรอ”

“ครับ กลับบ้านของพ่อแม่คุณณิครับ” ภาคินรีบเอ่ยตอบ พอรู้ว่าภรรยาเจ้านายหายไปก็ให้คนไปตามสืบมาในทันที เพราะถ้าเขาตอบว่าไม่รู้ต้องโดนหักโบนัสสิ้นปีแน่นอน แต่ที่พลาดคือลืมโทร. รายงานเจ้านาย ปล่อยให้อีกฝ่ายถือดอกไม้มาเก้อ แต่ตอนนั้นเขากำลังลนลาน ถ้าโทร. ไปบอกว่าณิชารีย์หายไป แล้วโดนถามกลับว่าหายไปไหน ไม่มีคำตอบให้ เขาได้โดนด่าหูชาแน่

คำตอบนั้นของลูกน้องทำให้อัศวินถอนหายใจแรง ๆ อย่างไม่สบอารมณ์ สายตาคมเข้มเหลือบมองช่อดอกไม้ในมือ ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างหงุดหงิด

“ทำไมถึงได้เอาแต่ใจแบบนี้นะ เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้” เขาโยนดอกไม้ลงถังขยะใกล้ ๆ อย่างโมโหที่ภรรยาเอาแต่ใจเช่นนี้

“ภาคิน” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นช้า ๆ

“ทำไมผู้หญิงถึงเอาใจยากขนาดนี้”

ภาคินเหลือบมองเจ้านายหนุ่มเล็กน้อย แต่ยังคงเลือกตอบด้วยความระมัดระวัง

“บางทีไม่ใช่เอาใจยากครับ แต่เป็นเพราะเสียใจมากกว่า”

อัศวินขมวดคิ้ว สีหน้าไม่พอใจ

“เมื่อก่อนณิไม่เคยเป็นแบบนี้ ไม่เคยเถียง ไม่เคยพูดแรง ไม่เคยทำเหมือนฉันเป็นคนนอก จะไม่พอใจก็ควรมีขอบเขต ก็อธิบายเหตุผลไปแล้ว”

เขาเงียบไปชั่วครู่ คล้ายกำลังพยายามหาคำตอบให้ตัวเอง

“ฉันแค่คิดว่าเรื่องมันไม่ใหญ่ขนาดนั้น ยังไงเขาก็ไม่ได้เป็นอะไร” เสียงนั้นแผ่วลงเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาแข็งกระด้างดังเดิม

“แต่ทำไมตอนนี้ ทุกอย่างถึงได้ยุ่งยากไปหมด”

“ถ้าเจ้านายตกน้ำแล้วเป็นตะคริว ถึงจะว่ายน้ำเป็นก็เอาตัวรอดไม่ได้ กำลังจะตาย แต่เห็นภรรยาตัวเองกระโดดลงไปช่วยผู้ชายอื่นต่อหน้าต่อตา เจ้านายจะเอ่อ... โกรธไหมครับ” ประโยคของลูกน้องทำให้อัศวินนิ่งอึ้งไป

“ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจไง ตอนนั้นคิดว่าเขาว่ายน้ำเป็น ใครจะรู้ว่าเป็นตะคริว ก็ยอมรับว่าผิด แต่คนเราก็ต้องมีผิดพลาดกันบ้างไม่ใช่เหรอ”

ภาคินไม่ได้ตอบ เพียงยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ เพราะเขารู้ดีว่า คำตอบนั้น อัศวินมีอยู่แล้ว แค่ยังไม่ยอมรับเท่านั้นเอง

รถหรูคันคุ้นตาจอดหน้าบ้านศิริกานต์ในช่วงบ่ายแก่ ๆ อัศวินก้าวลงจากรถด้วยท่าทีสุภาพเรียบร้อย เพราะนี่คือบ้านพ่อตาแม่ยายที่เคารพรัก ภาคินยืนรออยู่ด้านหลังอย่างเงียบ ๆ

ประตูบ้านเปิดออก เกรียงไกรและนวลจันทร์เป็นฝ่ายต้อนรับแขกที่มาเยือนด้วยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย เพราะบุตรสาวบอกว่าบุตรเขยติดธุระไม่สามารถมาได้ เลยให้บุตรสาวมาค้างที่บ้านพ่อแม่

“สวัสดีครับคุณพ่อคุณแม่” อัศวินยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

“ผมมารับณิกลับบ้านครับ”

ณิชารีย์ที่นั่งอยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนจะละสายตากลับไปที่แก้วน้ำในมือ สีหน้าเรียบเฉยราวกับคนตรงหน้าไม่มีตัวตน

เกรียงไกรมองลูกสาว ก่อนจะหันกลับมาที่อัศวิน

“ณิเพิ่งออกจากโรงพยาบาล พ่อกับแม่อยากให้เขาพักที่บ้านสักระยะ” ด้วยรู้ปฏิกิริยาของลูกสาวดีว่าอะไรเป็นอะไร การจะบังคับให้กลับไป ย่อมไม่เป็นผลแน่นอน บางทีอาจจะต้องรอให้อารมณ์เย็นทั้งสองฝ่าย

“ผมดูแลเขาได้ครับ” อัศวินตอบเสียงสุภาพ

“ณิเป็นภรรยาของผม”

“แต่ตอนนี้ณิอยากอยู่กับพ่อแม่ค่ะ”

ณิชารีย์เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง คราวนี้สบตาสามีโดยตรง

“ณิไม่กลับค่ะ อยากอยู่ที่นี่” คำพูดเรียบ ๆ นั้นทำให้อัศวินชะงักไปชั่วขณะ

“ณิอย่าทำตัวเหมือนเด็กได้ไหม เราโตแล้ว แต่งงานกันแล้ว” เขากำลังจะพูดต่อว่า ว่าให้กลับไปด้วยกันเถอะ แต่เสียงโทรศัพท์มือถือกลับดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน

อัศวินก้มมองหน้าจอ ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ ชนากานต์

ณิชารีย์เหลือบมองเพียงแวบเดียว ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

“ไม่รับเหรอคะ คนสำคัญโทร. มาไม่ใช่เหรอ”

อัศวินเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะกดรับสาย

“มีอะไรหรือเปล่า” น้ำเสียงจากปลายสายสั่นเครือ บอกว่าอีกฝ่ายเข้าโรงพยาบาลเพราะอาหารเป็นพิษ ไม่มีใครอยู่ด้วย

อัศวินหลับตาลงชั่วครู่ ภาพในอดีตผุดขึ้นมาอย่างไม่อาจห้าม ภาพวันที่เธอเอาตัวเข้าบังมีดแทนเขา รับปากว่าจะดูแลเธอให้ดี เขาเลยรู้สึกเริ่มอึดอัดกับคำสัญญานั้น

“ไปสิคะ” ณิชารีย์เอ่ยขึ้นอย่างประชดประชัน

“คนสำคัญขนาดนั้น รอไม่ได้หรอกค่ะ เดี๋ยวเกิดคิดสั้นขึ้นมาจะทำยังไงคะ”

“อย่าประชดพี่ เกรงใจคุณพ่อคุณแม่” เขาเกรงใจบุพการีทั้งสอของเธอจริง ๆ

“งั้นพ่อกับแม่ไปก่อนแล้วกัน ให้ลูกๆ คุยกัน” สองสามีภรรยารีบลุกหนี จริงๆ ก็ไม่อยากให้ลูก ๆ ทะเลาะกัน

“ไปเถอะค่ะ คนสำคัญรออยู่ ณิไม่ได้สำคัญอะไรกับพี่วินขนาดนั้น”

“ไม่สำคัญได้ยังไง เธอเป็นเมียพี่” เธอเมินหน้าหนี