3

“ก็ที่พี่แต่งงานกับณิเพราะอยากที่จะได้ตำแหน่งประธานบริหารไม่ใช่เหรอคะ พี่ได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว เราก็หย่ากันเถอะค่ะ ในเมื่อพี่ไม่ได้รักณิแต่แรก และตัวจริงของพี่ก็กลับมาแล้ว”

“พี่กับกานต์ไม่ได้มีอะไรกัน เขากลับมาพี่ก็ช่วยเหลือเขาตามสมควร ในฐานะเพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น”

“ไม่มีอะไรกัน แต่พี่มีเวลาไปกินข้าวกับเขา พาเขาไปหาหมอ พาไปซื้อของ แต่กับณิพี่ไม่มีเวลาตรงนั้นเลย ณิเป็นอะไรของพี่คะ หมาเฝ้าบ้านหรือว่าอะไรกันแน่”

“เกินไปแล้วนะ”

“อะไรที่บอกว่าเกินไปคะ”

“เธอให้คนไปตามสืบเรื่องของพี่เหรอ”

ณิชารีย์หัวเราะออกมาในทันที

“หัวเราะอะไร”

“ใครจะมีเวลาไปตามสืบเรื่องของพี่กันล่ะคะ สำคัญตัวเองไปหรือเปล่า”

“เป็นเธอเองไม่ใช่เหรอที่คอยตามพี่”

“พี่รู้ด้วยเหรอคะว่าณิคอยตามดูแลพี่”

“อย่ามาประชด”

“เปล่าประชดค่ะ ณิเบื่อแล้ว ขนาดเอากับข้าวอร่อยๆ ไปให้พี่ที่บริษัท พนักงานของพี่ยังไม่รู้จักณิเลย หาว่าณิเป็นผู้หญิงที่จะมาตามตื้อพี่”

ณิชารีย์พูดแล้วตื้อในอก ตอนแต่งงานเธอกับเขาแค่จดทะเบียนสมรสกัน เพื่อให้ญาติผู้ใหญ่รับรู้ เพราะเขาอ้างว่าเพิ่งเข้าไปบริหารบริษัท รอเวลาให้ได้ฤกษ์ดีค่อยจัดงานแต่งให้ นั่นทำให้เธอกับเขากลายเป็นการแต่งงานกันเงียบๆ ตอนนั้นเธอรักเขามาก เขาพูดอะไรก็เชื่อหมด ยินยอมทุกอย่าง อีกอย่างบิดามารดาของเขาก็มอบสินสอดทองหมั้นให้จำนวนมากเพื่อแสดงความจริงใจ เธอจึงบอกบิดามารดาว่ายังไม่ต้องจัดงานแต่งตอนนี้ก็ได้

“จะไปหาทำไมไม่บอก แจ้งภาคินก็ได้ เขาจะได้มารับ”

“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ต่อไปก็ไม่ไปอีกแล้ว” เขาคงคิดว่าเธออยากไปแสดงตัว แต่เปล่าเลย เธอแค่อยากทำหน้าที่ภรรยาที่ดี เขาไม่เห็นก็ช่างมัน เธอไม่อยากสนใจอีก

“หมายความว่ายังไง”

“ไม่ได้หมายความว่ายังไงคะ”

“อย่ามากวน”

“ไม่ได้กวนค่ะ”

“คราวหลังอย่ามาตามสืบเรื่องของพี่อีก”

“ไม่ไปถามคนของพี่ล่ะคะ”

“ถามอะไร”

“ณิตามสืบเรื่องของพี่หรือเขาเป็นคนส่งข้อมูลทุกอย่างมาให้”

“กานต์ไม่ใช่คนแบบนั้น”

“เหรอคะ ดูมั่นใจจังเลยนะคะ เอาเถอะค่ะ ถ้าพี่มั่นใจก็ตามนั้นแล้วกัน” เธอไม่แคร์อีกแล้ว อยากจะคิดอะไรก็คิดไปเถอะ

“อย่าประชด เพราะถ้าพี่หย่าจริง เธอนั่นแหละจะเสียใจ”

“เหอะ!”

“อย่ามาทำเสียงแบบนี้”

“ความจริงเขากลับมาแล้ว พี่ควรรีบหย่ากับณินะคะ ตัวจริงจะได้ไม่ต้องรอนาน ส่วนเรื่องเสียใจน่ะ ไม่ต้องสนใจหรอกค่ะ”

“อย่าพูดเพราะความอิจฉาหรือเพราะขาดสติ”

“ในสายตาของพี่วิน ณิเป็นคนแบบนั้นเหรอคะ”

“เมื่อก่อนพี่ยอมรับว่ารักเขามาก แต่แต่งงานแล้วพี่ไม่คิดที่จะนอกใจ เขาน่าสงสาร ครอบครัวลำบาก ที่บ้านพี่ก็ขัดขวางการแต่งงาน พี่รู้สึกผิดต่อเขา เขาเองก็เคยมีบุญคุณช่วยชีวิตพี่เอาไว้ ยอมโดนแทงแทนพี่ พี่เลยรู้สึกผิดกับเขาที่ทำให้เขาต้องเสียเวลากับพี่ตั้งหลายปี แต่สุดท้ายเราก็ไม่ได้แต่งงานกัน”

“นี่ไงคะ ณิหย่าให้แล้ว พี่ก็ไปแต่งกับเขาสิ จะได้ชดเชยกับที่เขาต้องเสียเวลาตั้งหลายปี”

“อย่าพูดเล่นแบบนั้น”

“ไม่ได้พูดเล่นค่ะ พูดจริง ณิยอมหลีกทางให้ เดี๋ยวจะให้ทนายร่างสัญญาหย่าให้ เราจะได้ไม่ต้องทน”

“ไร้สาระ เธอไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ และพี่ไม่คิดจะหย่าด้วย”

“สามีตัวเองกระโดดลงไปช่วยผู้หญิงอื่นตอนจมน้ำ ปล่อยให้เมียตัวเองจมน้ำ พี่คิดว่าณิควรหย่าไหมคะ”

“ก็เธอว่ายน้ำเป็นไม่ใช่เหรอ กานต์เขาว่ายน้ำไม่เป็น”

เพียะ!!! ใบหน้าของอัศวินหันไปตามแรงตบ

“นี่เธอกล้าตบพี่”

“แล้วไงคะ ตบแล้วไง ณิเป็นตะคริวเกือบตาย แต่สามีห่วงแต่ผู้หญิงอื่น พี่ไปแต่งกับเธอเถอะ ณิหย่าให้ แล้วก็ไสหัวออกไปด้วย ณิไม่อยากเห็นหน้าพี่อีก”

“ณิชารีย์ ทำไมไม่มีเหตุผลแบบนี้ เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน”

“ณิเป็นแบบนี้มานานแล้วค่ะ เป็นคุณหนูเอาแต่ใจ แต่ที่ณิไม่เคยแสดงออกถึงความเอาแต่ใจเพราะตอนนั้นพี่ดีกับณิมาก เลยยอมพี่ทุกอย่าง ณิยึดคติที่ว่า ใครดีกับณิ ณิก็ดีด้วย ใครไม่ดีณิก็ไม่จำเป็นต้องดีด้วย ถ้าพี่โกรธจะตบคืนก็เอาเลย” เธอมองเขาอย่างเอาเรื่อง ทำเอาอัศวินถึงกับอึ้งไป เขาหรือจะกล้าตบภรรยา แต่ที่แปลกใจคือเขาไม่เคยเห็นภรรยาในลักษณะนี้มาก่อน

“รอให้เธอใจเย็นก่อนแล้วเราค่อยคุยกัน แต่พี่ไม่ได้ตั้งใจจะไปช่วยเขาก่อนแน่นอน ส่วนเรื่องที่ว่าเธอผลักเขาตกน้ำไหมนั้น พี่จะไปหาหลักฐานพิสูจน์ความจริง”

“ยังดีนะคะที่ไม่ได้หูเบาขนาดนั้น”

“อย่ามาประชด”

“ไปได้แล้วค่ะ ณิจะพักผ่อน”

ณิชารีย์หันหลังหนี ทำให้อัศวินต้องเดินออกไปจากห้องอย่างหงุดหงิด

ณิชารีย์ไม่ได้กลับไปยังเรือนหอหลังออกจากโรงพยาบาล สามีมาเยี่ยมก็แกล้งหลับหนีตลอด และมีขิมขวัญคอยเป็นไม้กันหมา นั่นทำให้อัศวินไม่ได้ปรับความเข้าใจกับภรรยาเสียที

รถของขิมขวัญพาเธอมุ่งหน้าไปยังบ้านศิริกานต์ บ้านที่อบอุ่นและปลอดภัยที่สุดในเวลานี้ ประตูรั้วเปิดออกพร้อมรอยยิ้มและอ้อมกอดของบิดามารดา แม้ไม่มีคำถาม ไม่มีการซักไซ้ แต่แววตาเป็นห่วงของเกรียงไกรและนวลจันทร์ก็ทำให้หัวใจที่แข็งกร้าวของเธอสั่นไหวเล็กน้อย