หรือว่าร้านแลกเงินของเจ้ามีเงินไม่มากพอ

ชายชราเม้มปากแน่น ดูท่าเด็กน้อยตรงหน้าจะไม่ใช่คนพูดง่ายอย่างที่คิดเอาไว้ จากสายตาของนางเขาก็พอจะรู้ว่านางทำได้อย่างที่พูด ไม่ผิดไปจากที่นางว่าเอาไว้ ทองที่นางนำมาขายต่อให้หาทั่วแคว้นก็คงไม่มีก้อนที่สองเป็นแน่

“ห้าพันตำลึงทอง ทั่วเมืองรั่วเจียงมีข้าที่ให้เจ้ามากที่สุดแล้ว” เขายอมกัดฟันบอกราคาที่สูงออกไป ถึงแม้จะได้เงินน้อยกว่าเดิม แต่ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย

“ได้ ข้ามีสองแท่ง รีบไปเตรียมเงินมาให้ข้า ขอเป็นเงินก้อนตำลึงเงินและตำลึงทองอย่างละหนึ่งร้อยด้วย” ซีซีนางล้วงเข้าไปในแขนเสื้อเอานำก้อนทองออกมาว่างตรงหน้าอีกหนึ่งก้อน

ชายชราได้แต่เบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อว่านางจะมีซ่อนเอาไว้ในแขนเสื้ออีกหนึ่งก้อน เพราะดูจากน้ำหนักของมันที่มากกว่าสามจิน (1จิน=500กรัม) ดูอย่างไรก็ไม่อาจนำใส่ไว้ในแขนเสื้อได้

ซีซีขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าเขายังยืนนิ่งอยู่กับที่ “หรือว่าร้านแลกเงินของเจ้ามีเงินไม่มากพอ” นางกำลังจะคว้าก้อนทองเก็บเข้าแขนเสื้อ แต่ถูกชายชราดึงรั้งมือเอาไว้เสียก่อน

“มีๆ มีพอ ข้าจะรีบไปจัดการให้เจ้ารอสักครู่เถิด” เป็นเรื่องดีที่เขาจะได้เงินเพิ่ม อย่างน้อยๆ วันนี้ก็ต้องได้จากเถ้าแก่มากถึงห้าร้อยตำลึงเงิน จะไม่รีบได้อย่างไร

ชายชราทำงานอย่างรวดเร็ว ไม่นานเงินทั้งหมดที่ได้ก็มาวางกองอยู่ตรงหน้าของซีซี นางนับเงินเรียบร้อยก็ทยอยเก็บใส่แขนเสื้อ อกเสื้อ แต่ความจริงทั้งหมดเข้าไปอยู่ในห้องพักของนางเรียบร้อยแล้ว ทุกการกระทำอยู่ในสายตาของชายชราทั้งหมด เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าตั๋วเงินกองใหญ่จะถูกเก็บได้โดยที่มองไม่ออกเลยสักนิด

ซีซีดึงตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงทองออกมาหนึ่งใบแล้วยื่นให้ชายชรา “นี่...ส่วนของเจ้า เรื่องที่เห็นในวันนี้ปิดปากของเจ้าให้สนิท มิเช่นนั้นข้าจะตามไปเอาชีวิตของเจ้า ไม่ว่าเจ้าจะอยู่ที่ใด” นางกดยิ้มเย็นมองเขา

รอยยิ้มของซีซีทำให้ชายชราขนลุกไปทั้งตัว เขายื่นมือที่สั่นเทาออกไปรับตั๋วเงิน “ดะ ได้ ได้ ข้าไม่มีทางพูดออกไปเด็ดขาด” พอก้มมองตั๋วเงินในมือเขาก็ยิ้มกว้างออกมาทันที เงินจำนวนเท่านี้ไม่รู้ว่าหากมีอีกหนึ่งชีวิตยังจะหาได้อยู่หรือไม่

ชายชราเดินไปส่งซีซีถึงหน้าร้านฝากเงิน ยิ่งสร้างความสงสัยให้กับคนงานในร้านและลูกค้าคนอื่นเพิ่มขึ้น พอซีซีนางจากไป คนงานในร้านต่างก็เข้ามาสอบถามชายชรายกใหญ่ ว่าเมื่อครู่นางนำสิ่งใดมาขาย แต่ก็ไม่มีผู้ใดได้คำตอบ

ซีซี เมื่อออกจากร้านแลกเงิน นางก็ตรงไปยังร้านผ้าที่นางไห่ซื่อได้บอกนางเอาไว้ พอไปถึงไห่ซื่อก็รีบดึงตัวซีซีเข้าไปด้านใน “ข้ากำลังเลือกซื้อผ้าไปตัดชุดให้เจ้า ลองเลือกดูว่าชอบสีใด” ซีซีถึงกับพูดไม่ออก ไม่คิดว่าที่นางไห่ซื่อนัดนางให้มาหาที่ร้านผ้า จะซื้อผ้าตัดชุดให้นาง

“ท่านป้า ซื้อชุดสำเร็จเลยเถิดเจ้าค่ะ ท่านจะได้ไม่ต้องตัดเย็บให้ข้า”

“ได้อย่างไร ชุดสำเร็จราคาสูงยิ่งนัก ซื้อผ้าไปตัดเองเหลือเงินอีกตั้งหลายอิแปะ”

“ท่านป้าไปนั่งรอก่อน ข้าขอเลือกผ้าสักประเดี๋ยว”

“ได้ๆ เจ้าเลือกเลยสักสองพับ จะได้ตัดได้หลายชุดหน่อย”

“เจ้าค่ะ”

ซีซีเลือกซื้อชุดตัดสำเร็จห้าชุดสำหรับตัวนางสำหรับตัวนาง ส่วนผ้าพับเนื้อธรรมดาและเนื้อดีอีกอย่างละสามพับให้คนตระกูลไห่ นางไห่ซื่อที่หันมาเห็นคนงานยกของออกมากองตรงหน้าซีซี จะเข้ามาห้ามนางก็เห็นนางเดินไปจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว

“ซีเออร์!!! เจ้าซื้ออันใดเยอะแยะ ข้าขอคืนได้หรือไม่ หลานสาวข้านางไม่รู้ความ”

“ท่านป้า ข้าจ่ายเงินไปแล้วเจ้าค่ะ ของพวกนี้ข้าฝากเอาไว้ก่อน ประเดี๋ยวจะกลับมารับ” ซีซีกล่าวกับคนงานจบก็ดึงตัวนางไห่ซื่อที่ยังร้อนใจออกจากร้านผ้าทันที “ท่านป้า ยังไม่ต้องถามอันใดข้าตอนนี้ กลับไปถึงเรือนข้าจะเล่าให้ท่านฟังทั้งหมด ตอนนี้...ข้าอยากได้รถม้าเจ้าค่ะ”

“รถม้า!!! เจ้าจะเอาไปทำอันใด เจ้าได้เงินมาเท่าใดกันแน่” นางไห่ซื่อร้องถามเสียงหลง

“เกวียนวัวก็ได้เจ้าค่ะ พี่ชางบังคับเกวียนวัวเป็นหรือไม่”

“เจ้าจะซื้อเกวียนวัวไปเพื่ออันใด”

“ท่านลุงเก่งเรื่องงานไม้มิใช่หรือเจ้าคะ เขาอยากทำงานไม้มาตลอด ข้าจะลงทุนเปิดร้านให้พวกท่าน ต่อไปพี่ชางกับพี่ซานก็จะได้ไม่ต้องเป็นลูกจ้างของผู้ใดอีก ท่านจะพาข้าไปซื้อเกวียนวัวได้หรือยัง” ซีซีรู้จุดอ่อนของตระกูลไห่ พวกเขาล้วนแต่อยากมีร้านทำเครื่องเรือนเป็นของตนเอง ติดเพียงแต่ไม่มีทุน ไห่ฉิงหากมีคนมาจ้างให้ทำเครื่องเรือนเขาถึงจะได้ทำออกมาขาย

“ดะ ได้ เจ้าคงเลือกเกวียนวัวไม่ถูก ข้าจะไปตามอาชางมาเดี๋ยวนี้ เจ้ารอสักครู่” นางไห่ซื่อรีบวิ่งไปทางร้านค้าที่บุตรชายทั้งสองทำงาน