พวกเจ้าขโมยเงินผู้ใดมา

เถ้าแก่ร้านไม่ยอมให้สองพี่น้องลางานพร้อมกัน ไห่ชางจึงออกมาได้เพียงผู้เดียว “พี่ชาง ซื้อเกวียนวัวเสร็จ ท่านก็ไปลาออกเสียเถิด ถึงอย่างไรก็ต้องลาออกอยู่แล้ว จะปล่อยให้ลุงฉิงเปิดร้านเพียงผู้เดียวได้อย่างไร”

“ซีซี เจ้าไม่ได้หลอกพวกข้าใช่หรือไม่” เขารู้จากมารดาก่อนจะมาพบซีซีแล้ว เรื่องที่นางจะลงทุนเปิดร้านขายเครื่องเรือนให้

“มีเหตุผลอันใดที่ข้าต้องหลอกพวกท่าน พี่ซานอีกคน ข้าจำได้ว่าเขาอยากเข้าเรียนในสำนักศึกษามาตลอด อายุของเขายังไม่มากเข้าสำนักศึกษาตอนนี้ก็ยังไม่สาย ท่านป้า...ท่านให้เขาเรียนเถิด”

นางไห่ซื่อตกใจจนไม่รู้จะตกใจเรื่องใดก่อนดี นางไม่รู้จำนวนเงินที่ซีซีนางได้มา แต่ดูจากสายตาของนางที่จริงจังก็พอมองออกว่าจำนวนเงินที่ได้คงเหลือใช้จ่ายไปได้ชั่วชีวิต

“ลำพังเจ้าลงทุนเรื่องร้านให้พวกข้าก็นับว่ามากพอแล้ว หากจะต้องให้เจ้าช่วยออกค่าเล่าเรียนให้ซานเออร์ด้วยคงไม่ได้ รอให้ร้านขายเครื่องเรือนเปิดขายเสียก่อน หากขายดีข้าย่อมต้องส่งเขาไปเรียน” นางไห่ซื่อกุมมือซีซีเอาไว้แน่น

“ไปซื้อเกวียนวัวเถิดเจ้าค่ะ ข้ายังมีของที่ต้องซื้ออีกหลายอย่าง” หากนางไม่ซื้อข้าวสาร เนื้อสัตว์ติดมือกลับไปเลย คงได้ถูกสงสัยเป็นแน่

ไห่ชางเลือกวัวสำหรับเทียมเกวียนได้ดีอย่างที่นางไห่ซื่อพูดอวดเอาไว้ เดิมเขาคิดจะซื้อวัวเพียงแค่ตัวเดียว แต่ซีซีนางให้ซื้อสองตัว ต่อไปหากพวกเขาเปิดร้านค้าย่อมต้องใช้เกวียนวัวบรรทุกของ วัวเพียงตัวเดียวมันจะลากของไหวหรือเปล่าก็ไม่รู้

สองแม่ลูกตระกูลไห่ จ้องมองซีซีที่หยิบเงินสามสิบตำลึงออกมาจ่ายโดยที่ตาไม่กะพริบอย่างปวดใจ “ถึงเจ้าจะขายได้มาก แต่เงินที่ได้มาก็ควรเก็บเอาไว้ ต่อไปจะได้มีสินเดิมติดตัวออกเรือนมากหน่อย”

“ผู้อื่นจะเชื่อว่าเป็นเงินข้าได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ ย่อมต้องคิดว่าตระกูลไห่โชคดีได้เงินก้อนใหญ่มาจากที่ใดแทน” ซีซีมองทั้งสองอย่างหยอกล้อ

“ลองผู้ใดกล้าเข้ามาถามข้า ข้าจะด่าให้หมดเลย”

“ฝีปากท่านผู้ใดก็สู้ไม่ได้” ซีซีชื่นชมออกมาจากใจจริง

นางไห่ชื่อยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับคำชมของซีซี “ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง” นางตบหน้าอกเสียงดังด้วยความมั่นใจ

พอได้เกวียนวัวเรียบร้อย ไห่ชางก็พาซีซีไปซื้อของตามที่นางต้องการ กว่าจะได้ทุกอย่างครบไห่ซานก็เลิกงานพอดี ไห่ชางที่ไปรอรับน้องชายก็ทำเรื่องลาออกจากที่ทำงานตามที่ซีซีแนะนำ เถ้าแก่เสียดายสองพี่น้องไม่น้อย เพราะต่างก็ทำงานกันอย่างแข็งขัน แต่พอรู้ว่าทั้งสองจะออกจากงานไปช่วยงานบิดาที่เป็นช่างไม้ยังช่วยอวยพรให้ทั้งสองอีกหลายประโยค และยังมอบเงินขวัญถุงให้พวกเขาอีกคนละหนึ่งตำลึงด้วย

เมื่อมีเกวียนวัวเข้ามาในหมู่บ้านหลังจากเกวียนของหมู่บ้านกลับมาแล้วย่อมเป็นที่อยากรู้อยากเห็นของชาวบ้านในหมู่บ้าน ยิ่งพอได้เห็นคนบังคับเกวียนเป็นบุตรชายคนโตตระกูลไห่ ในเกวียนวัวยังบรรทุกข้าวของมาจนเต็ม จะไม่พากันเข้ามาสอบถามได้อย่างไร

“อาชาง เจ้าซื้อสิ่งใดมามากมาย จนต้องเช่าเกวียนวัวกลับมาเลยหรือ”

ไห่ชางมองไปทางมารดาที่นั่งอยู่ในเกวียนเพื่อขอความช่วยเหลือ “พวกเจ้าหลีกทางก่อน ข้าจะรีบกลับไปเตรียมอาหารเย็นที่เรือน” นางไห่ซื่อก็ไม่รู้ว่าควรตอบเช่นใดดี จึงเปลี่ยนเป็นไล่พวกชาวบ้านให้หลบออกไปแทน

ชาวบ้านบางคนยังคงตามติดเกวียนวัวไปอย่างไม่ยอมลดละ ยิ่งได้เห็นข้าวของที่ขนเข้าเรือนตระกูลไห่ไป ก็ยิ่งเพิ่มความอยากรู้ว่านำเงินมาจากที่ใด “พวกเจ้าได้โชคอันใดมา ไม่คิดจะบอกพวกข้าบ้างเลยหรือ ดู!!! แม้แต่บุตรกำพร้านางยังได้ อาฉิงลูกเมียเจ้าไปหาเงินมาจากที่ใด หรือว่า...พวกเจ้าขโมยเงินผู้ใดมา”

“เพ้ย!!! นางกวงข้าหรือต้องขโมยของผู้ใด ตระกูลไห่ของข้าทำงานหนักกันทุกคน ข้ามีเงินหรือไม่มีต้องมาประกาศให้พวกเจ้ารู้ด้วยหรือ” นางไห่ซื่อยืนเท้าสะเอวด่าชาวบ้านที่ยุ่งเรื่องของผู้อื่น

“โถ่...หากเจ้ามีเงิน เหตุใดเพียงสิบตำลึงถึงไม่ยอมแต่งเมียให้อาชางเล่า” ไห่ชางที่ได้ยินก็ก้มหน้าลงด้วยความอับอาย

“หึ ข้าจะแต่งลูกสะใภ้ทั้งที่ เงินเพียงสิบตำลึงจะหาไม่ได้เลยหรือ หากนางรักอาชางของข้าจริงรออีกเพียงหนึ่งปีเหตุใดจะรอไม่ได้”

“ท่านน้าเรื่องที่ผ่านไปแล้ว ท่านจะพูดถึงเพื่ออันใดขอรับ” ไห่ชางเดินมายืนข้างมารดาของตนเอง

“ใช่แล้ว เอาเวลาที่มายุ่งเรื่องในเรือนของข้าไปสนใจสามีของเจ้าที่ไปติดแม่หม้ายหมู่บ้านอื่นจะดีกว่า” นางไห่ซื่อยิ้มเยาะออกมา ชาวบ้านคนอื่นก็พากันหัวเราะนางกวงเช่นกัน

“จะ เจ้า” นางกวงสู้ฝีปากของนางไห่ซื่อไม่ได้ สุดท้ายก็รีบเร่งฝีเท้ากลับเรือนของนางไป ชาวบ้านคนอื่นที่ยังสงสัยก็พากันเข้ามาสอบถาม