นี่สิ...รสชาติชีวิต

เมื่อสามวันก่อนนางยังนอนหมดอะไรตายยากอยู่บนที่นอน ปวดใจกับชีวิตที่แสนรันทดของเด็กน้อยเกาจินซี คิดหาทางเอาตัวรอดว่าจะทำมาหากินอันใด แต่พอได้เห็นอาวุธที่เคยใช้ ทองที่มีค่าไม่ว่ายุคสมัยไหน ย่อมมีความสุขเป็นธรรมดา

สิ่งแรกที่ซีซีนางทำหลังจากสำรวจข้าวของจนพอใจแล้ว คือน้ำอาบล้างตัว ถึงนางไห่ซื่อจะมาเช็ดตัวให้นางทุกวัน แต่มันก็เหมือนยังไม่สะอาดเหมือนที่อาบน้ำ อีกทั้งนางยังทำได้เพียงแค่ใช้น้ำบ้วนปาก ไม่ได้แปรงฟันจะรู้สึกสะอาดได้อย่างไร

อีกสิ่งที่นับว่าเป็นเรื่องดีของซีซี คงต้องยกให้กับความหรูหราของเครื่องใช้ที่องค์กรจัดหามาให้นาง เครื่องครัวที่มีทุกสิ่งเตรียมเอาไว้เหมือนจะเปิดร้านอาหารขนาดใหญ่ได้ อาหารสด อาหารแห้ง ตู้แช่ขนาดใหญ่ถึงสี่ตู้ ที่ทางองค์กรจะส่งคนนำอาหารมาเติมให้นางทุกอาทิตย์ยังคงมีอยู่เช่นเดิม

ซีซีเห็นของตรงหน้าความอยากอาหารก็เพิ่มขึ้น นางลงมือย่างเนื้อทันที พอมีเนื้อย่างก็ต้องกินคู่กับไวน์แดงรสเลิศ ที่พักของซีซียังมีห้องเก็บสุราชั้นดี ตู้แช่ไวน์ขนาดใหญ่ ทุกสิ่งที่มีล้วนเป็นองค์กรที่จัดสรรให้นาง เพราะของเหล่านี้ทำให้คนในองค์กรอิจฉาสิ่งที่ซีซีนางได้รับจนนำพาความตายมาให้นาง

เพียงแค่เปิดจุกไวน์ กลิ่นหอมหวานที่คุ้นเคยก็ลอยออกมาปะทะจมูก ไม่ทันได้เทใส่แก้วซีซีก็ยกขึ้นดื่มไปหลายอึกแล้ว “หื้ม...ลืมไปเลย ข้าอยู่ในร่างของเด็กน้อย” นางสะบัดหัวไล่ความมึนเมาที่ได้รับ

ซีซียัดเนื้อชิ้นโตลงท้องจนหมด ก็เดินเซไปล้มตัวนอนที่เตียงในห้อง “นี่สิ...รสชาติชีวิต” นางยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะหลับสนิทไป

นี่คือสิ่งที่โหยหามาทั้งชีวิตในโลกก่อนของนาง เพียงแค่กินดื่ม เที่ยวเล่น นอนหลับโดยไม่ต้องสนใจว่าพรุ่งนี้จะได้รับคำสั่งให้ไปเอาชีวิตผู้ใด ซีซีนางไม่ได้อยากทำงานเป็นนักฆ่า แต่เพราะชะตาของนางดันเล่นตลก ตัวนางถูกทิ้งเอาไว้ที่สถานสงเคราะห์ตั้งแต่เล็ก พอคนขององค์กรมาคัดเลือกเด็กที่เหมาะเอาไว้ใช้งานก็ดันมาเลือกตัวนางไปฝึกเพื่อให้เป็นนักฆ่า หากไม่ทำงานตามที่องค์กรสั่งก็ต้องถูกลงโทษ หรือไม่ก็ได้รับความตายเป็นสิ่งตอบแทน ในเมื่อนางเลือกไม่ได้ และอยากมีชีวิตที่ดีจึงต้องยอมเป็นนักฆ่า

เงินที่ได้ส่วนหนึ่ง นางให้ทางองค์กรส่งไปให้สถานสงเคราะห์ที่เคยให้ข้าวให้น้ำนางหลายปี ที่เหลือนางเปลี่ยนเป็นทองคำเก็บเอาไว้ ทุกสิ่งที่นางต้องการเพียงแค่แจ้งทางองค์กร ของทั้งหมดจะถูกส่งมาที่พักของนางโดยไม่จำเป็นต้องใช้เงินตัวเอง ทองที่แลกมาได้ นางนำมาเรียงบนชั้นในห้องนอน แค่นอนมอง ลูบคลำนางก็รู้สึกมีความสุขแล้ว ไม่คิดว่าวันหนึ่งมันจะมีประโยชน์กับนาง

ภายในห้องพัก ซีซีไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะไม่รู้วันคืน หากด้านนอกฟ้าสว่างเมื่อใด ภายในห้องนอนของนางก็จะสว่างขึ้นมาโดยที่ไม่ได้เปิดไฟ ซีซีกลัวว่านางไห่ซื่อมาที่เรือนจะไม่พบนาง ต่อให้นางมึนหัวไม่หาย ก็ต้องลุกขึ้นล้างหน้าแล้วออกไปอยู่ด้านนอก

“ซีเออร์ ซีเออร์ เจ้าเด็กคนนี้หายไปที่ไหนอีกแล้ว” นางไห่ซื่อเดินร้องเรียกไปทั่วเรือน

ยังดีที่ซีซีนางออกมาทันก่อนที่นางไห่ซื่อจะวิ่งออกไปตามหานางในหมู่บ้านหรือที่ภูเขา “ท่านป้า...ข้าอยู่นี่” นางพะอืดพะอมอยากจะอาเจียนออกมา

พอนางไห่ซื่อหันมาเห็นซีซีเดินออกมาจากห้องก็แปลกใจอยู่ไม่น้อย กำลังจะเอ่ยปากถามนางว่าเมื่อครู่นางหายไปที่ใดมา เพราะเข้าไปหาในห้องแล้วแต่ก็ไม่พบนาง ยังไม่ได้ทันจะได้ถาม ซีซีก็วิ่งพรวดออกไปจากเรือน ไปโก่งคออาเจียนอยู่ใต้ต้นไม้ข้างเรือนแล้ว

“ตายแล้ว!!! เจ้าเป็นอันใดอีก ถึงได้กระอักเลือดออกมา” นางไห่ซื่อร้องเสียงหลง กำลังจะวิ่งไปตามหมอเส้ามาดูอาการซีซี แต่ถูกนางดึงรั้งแขนเสื้อเอาไว้ก่อน

“ท่านป้า...ข้าไม่ได้เป็นอันใดเจ้าค่ะ เพียงแค่...” นางคิดหาเหตุผลว่าจะโกหกเช่นใดดี “ที่ท่านเห็นมันไม่ใช่เลือด ข้าเพียงแค่กินผลอิงเถา (ผลเชอรี่) ที่อยู่ด้านหลังเรือนไปเจ้าค่ะ” ไวน์ที่อาเจียนออกมา สีคล้ายเลือด นางไห่ซื่อจะเข้าใจผิดก็ไม่แปลก

“กินไปมากเพียงนี้เลยหรือ” นางถอนหายใจออกมา คิดว่าซีซีนางไม่มีสิ่งใดกิน จนต้องไปเก็บผลอิงเถามากินรองท้อง จึงยิ่งมองนางด้วยความสงสารยิ่งกว่าเดิม “หากเจ้าหิวก็ไปที่เรือนของป้า ป้าบอกเจ้าเอาไว้แล้วมิใช่หรือ”

“เจ้าค่ะ” นางอาเจียนจนเสียงแทบไม่มี ไม่คิดว่าดื่มไวน์เพียงไม่กี่อึกร่างนี้จะรับไม่ไหว

ซีซีที่ไม่อยากอาหารจำต้องเดินตามนางไห่ซื่อไปที่เรือนของนางอย่างเลี่ยงไม่ได้ ยังดีที่อาหารในเรือนตระกูลไห่เช้านี้เป็นเพียงข้าวต้มกับผักดอง ซีซีนางจึงพอจะกลืนลงไปได้บ้าง

บุตรชายทั้งสองคนของนางไห่ซื่อก็นั่งกินอยู่ด้วย ทั้งสองมองมาที่ซีซีอย่างเป็นห่วง คงเป็นเพราะนางอาเจียนจนใบหน้าของนางซีดขาว ทั้งสองคงกลัวว่านางจะเป็นอันใดไปอีก

“เจ้าไม่เป็นอันใดแน่หรือซีซี” ไห่ซานเป็นเพื่อนเล่นกับเจ้าของร่างเดิมมาตั้งแต่เล็กเอ่ยถามออกมา

“อืม ไม่เป็นอันใด” นางยิ้มแห้งให้เขา อดจะเห็นใจไห่ซานไม่ได้ เขาก็อายุเพียงสิบห้าหนาวเท่านั้นต้องออกไปทำงานแล้ว หากเป็นยุคของนางอายุเท่านี้ยังเรียนอยู่ในชั้นมัธยมตอนต้น

“ข้ากลับจากเมือง จะซื้อของมาฝากเจ้าก็แล้วกัน”