บทที่ 7 หลงใหล... คลั่งไคล้

บทที่ 7

หลงใหล... คลั่งไคล้

“อื้ม เสียวไปหมดแล้วทูนหัว อาร์...” ใบหน้าหล่อเหลาหรี่ปรือด้วยความเสียวซ่าน ได้แต่ร้องครวญครางบอกเธอด้วยความเจ็บปวดจากความต้องการที่เธอยั่วเขา

พิริตาโอบไล่ฝ่ามือทั้งสองข้างไปทั่วใบหน้าข้างแก้มของรัชชานนท์ ก้มซุกคลึงแนบอยู่คาอกของเธอด้วยความรัญจวน ตอนนี้เธอรู้อยู่อย่างเดียวว่าเขาไม่มีสิทธิ์เป็นของใครอื่นอีกนอกจากของเธอคนเดียว

“คุณเป็นของฉัน”

“ค่ะ นนท์เป็นของริตา”

“คุณเป็นแมวของฉันคนเดียว”

“ค่ะ นนท์เป็นแมวของริตาแค่คนเดียว อาร์…ทูนหัวจ๋า เสียวไปหมดแล้ว” เธอให้เขาเป็นอะไรเขาก็ยอมเป็นทั้งนั้น ขอแค่ให้เขานั้นได้อยู่ใกล้ ๆ เธอแค่นี้รัชชานนท์ก็พอใจแล้ว

“ริตาจ๋า รักนนท์นะ” เพราะเขารักเธอมาก มากจนยอมพิริตาได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งเป็นแมวของเธอเขาก็ยอม

รัชชานนท์กำลังคิดถึงอนาคตของเขากับเธอว่ามันจะเป็นยังไงต่อไป พิริตาจะหยุดอยู่ที่เขาคนเดียวไหม เพราะเขากลัว กลัวเหลือเกิน กลัวว่าเธอจะเบื่อเขา และไม่ยอมให้เขานั้นอยู่ข้าง ๆ เหมือนในตอนนี้ พิริตายังไม่รักเขาก็ไม่เป็นไร แต่ขออย่างเดียวเธออย่ามีคนอื่นนอกจากเขา อย่าผลักไสไล่ส่งกัน เขาคงทนไม่ได้ถ้าเธอรักคนอื่นที่ไม่ใช่เขา

“อุ้มฉันขึ้นห้องค่ะ แดดเริ่มแรงแล้ว” เสียงของพิริตาหยุดความคิดทุกอย่างของรัชชานนท์ไว้แค่นั้น ตอนนี้เขาไม่มีเวลาคิดอะไรทั้งนั้นนอกจากใช้เวลาที่จะได้อยู่กับเธอให้คุ้มค่า

ทั้งสองอุ้มกันขึ้นห้องด้วยความสุข ไม่ได้รู้เลยว่าเรื่องของเขากับพิริตานั้นมันไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไปแล้ว

รัชชานนท์เดินกระสับกระส่ายอยู่ภายในเซฟเฮ้าส์บนห้องนอนของพิริตา ตอนนี้เธอกำลังอาบน้ำอยู่ และแค่เสียงน้ำในห้องน้ำที่ดังกระทบพื้นจินตนาการของเขาก็บรรเจิดแบบกู่ไม่กลับ พยายามเอามือลูบปลอบความแข็งชันของตัวเองอย่างรวดร้าว มันเป็นอะไรไม่รู้วันนี้ขยันขึ้นจริง ๆ แล้วก็ลงยากเสียด้วย

สายตาเหลือบไปเห็นกางเกงในผ้าลูกไม้อ่อนนุ่มของวิคตอเรียซีเคร็ทข้าง ๆ ที่นอน สงสัยพิริตาคงจะถอดตอนที่เปลี่ยนชุดว่ายน้ำ รัชชานนท์เดินไปก้มเก็บซับในของพิริตาขึ้นมาดอมดมแบบต้องการจดจำกลิ่นของเธอไปตลอดชีวิตของเขา แล้วจับตรงส่วนกลางด้านในยกขึ้นถูแนบที่ใบหน้าของเขาจนทั่ว เพื่อบรรเทาความรู้สึกอึดอัดภายในที่ร้อนรุ่มของตัวเอง กลิ่นของเธอช่างหอมเหลือเกิน เขาจะทนไม่ไหว มันเจ็บปวดไปทั่วความเป็นชายที่ขยายเหยียดผึงจนเต็มลำแน่น

พิริตายืนมองตั้งแต่รัชชานนท์เดินไปก้มเก็บกางเกงชั้นในชิ้นเล็ก ๆ ของเธอนั่นแล้ว และพิริตาก็อยากให้กางเกงซับในผ้าลูกไม้อ่อนนุ่มตัวนั้นเป็นความฉ่ำของตัวเองที่ได้ถูแนบไปทั่วบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา มันคงจะดีกว่าตอนที่อยู่สระว่ายน้ำ เพราะตอนนั้นมีเนื้อผ้าขวางกั้นเอาไว้ มันคงจะให้ความรู้สึกต่างกัน

“พอเหรอแค่นั้น” รัชชานนท์ผงะเล็กน้อยก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นจะเริ่มเห่อแดงจัด ที่ตัวเองทำตัวไม่ต่างจากโรคจิตที่โดนจับได้ว่าถูกจ้องมองทุกการกระทำ

สำหรับเธอเขาไม่เคยมีคำว่าพอ รัชชานนท์อยากจะทำทุกอย่างกับพิริตา อยากจะดอมดมและเลียรักเธอทั้งตัวไม่เว้นสักตารางนิ้วเดียว เขาอยากจะเป็นเจ้าของทั้งหมดในทุกส่วนของร่างกายเธอ อยากจะเติมเต็มความร้อนแรงของตัวเองเข้าไปภายในกายของเธอ

ไม่ว่าจะเป็นนิ้วมือหรือแก่นกายลำอวบหนาของเขา เพื่อแสดงว่าเขานั้นเป็นของพิริตาแล้ว อย่างต้องการอุ่นใจว่าเธอนั้นจะไม่ไปเป็นของใครอีก เมื่อเขาเป็นของเธอแล้วทั้งตัวและหัวใจ แต่รัชชานนท์ก็กลัวพิริตาจะโกรธถ้ายังไม่ได้รับอนุญาตจากเธอ

รัชชานนท์แหงนเงยใบหน้าหล่อเหลาขึ้นเพื่อมองเธอ แล้วก็ต้องตกใจเมื่อพิริตาถอดเสื้อคลุมอาบน้ำออกจากเรือนกายเย้ายวนของเธอจนเปลือยทั้งร่างแล้วขึ้นไปนอนเกลือกกลิ้งอยู่บนที่นอนนุ่ม นอนอ้าขาของตัวเองออกตั้งฉากกับพื้นเตียงข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างที่เหลือนั้นก็ทิ้งห้อยลงข้างเตียงยันไว้กับพื้นห้องบนพรม