บทที่ 6 หลงรัก... ตามเฝ้า

บทที่ 6

หลงรัก... ตามเฝ้า

เซฟเฮ้าส์พิริตา

ธีกร ลูกน้องที่รัชชานนท์ให้คอยตามดูความเคลื่อนไหวของพิริตาออกมารับรัชชานนท์ที่หน้าเซฟเฮ้าส์ และรายงานนายหนุ่มของเขาทันทีว่าตอนนี้พิริตากำลังว่ายน้ำอยู่

ณ สระว่ายน้ำหรู

“น้ำส้มเย็น ๆ ครับ” รัชชานนท์นั่งยอง ๆ อยู่ข้างขอบสระว่ายน้ำ ส่วนในมือก็ถือแก้วน้ำส้มรอส่งให้เธอ

พิริตาหันไปตามเสียงเรียกก็เจอแมวตัวใหญ่ของเธอซึ่งนั่งยอง ๆ อยู่ขอบสระ มาซะทีนะ ให้รอตั้งนาน ของเล่นชิ้นใหม่ของเธอ พิริตาว่ายน้ำไปใกล้ ๆ ขอบสระที่รัชชานนท์นั่งอยู่ เธอค่อย ๆ เอื้อมมือทำเหมือนจะรับแก้วน้ำส้ม รัชชานนท์มองตามมือของพิริตาที่ค่อย ๆ เอื้อมมารับแก้วน้ำส้ม แต่มือเธอดันไม่พุ่งตรงมาที่แก้ว แต่มาวางแปะอยู่ที่แผ่นอกกว้างของเขา ซึ่งปลดกระดุมออกสองเม็ดเพราะอึดอัด

อยู่ใกล้พิริตาทีไรเขาเป็นแบบนี้ทุกที หายใจอึดอัด และร้อนไปหมดทั้งร่าง พิริตาเป็นเหมือนไฟที่แผดเผาผู้ชายทุกคนที่อยู่ใกล้เธอเพียงแค่มองก็พร้อมที่จะลุกโชน รัชชานนท์จับมือพิริตาที่ลูบปัดผ่านไปทั่วยอดอกของเขาอย่างยั่วเย้า ริมฝีปากเผยอแสนเซ็กซี่ของเธอนั้นร้องครางออกมานิด ๆ ที่แหงนเงยใบหน้าเร้าอารมณ์ชายมองเขาด้วยสายตาร้อนแรง

“ชอบไหม” พิริตาโหนตัวขึ้นจากสระน้ำแล้วเดินนวยนาดบิดสะโพกเล็กน้อย ไปกึ่งนั่งกึ่งนอนที่เตียงผ้าใบด้วยลีลาไม่ต่างจากนางยั่วในแอคติ้ง จนคนที่มองตามเธอไปนั้นนัยน์ตาฉายชัดว่าอัดแน่นเต็มไปด้วยความต้องการจนใบหน้าหล่อเหลานั้นหรี่ปรือเหยเกและร้อนผ่าวไปทั่วความเป็นชาย ที่ต้องการพิริตาจนเจ็บปวดไปหมดจนทนไม่ไหวต้องรีบก้าวตามเธอไปติด ๆ

“ขอน้ำส้มฉันหน่อยสิ” เอ่ยขอน้ำส้ม แต่สายตากลับจดจ้องอยู่ตรงส่วนที่โป่งพองดันเนื้อกางเกงของเขาออกมาจนเป็นลำหนา

“ป้อนฉันสิ ป้อนฉันด้วยปากของคุณ” ช้อนสายตาหวานเยิ้มเรียกร้องให้รัชชานนท์นั้นทำตามที่เธอต้องการ

รัชชานนท์ยกแก้วน้ำส้มขึ้นดื่มและที่เหลืออมไว้ในปาก โยนแก้วทิ้งอย่างไม่ไยดีว่ามันจะไปตกลงตรงส่วนไหนของสระว่ายน้ำ แล้วเดินไปนั่งเตียงผ้าใบเดียวกันกับเธอ

พิริตาค่อย ๆ ลุกขึ้นเบียดหน้าอกตึงคัดของตัวเองแนบถูไปทั่วแผ่นอกสะอ้านของรัชชานนท์ ส่วนมือก็ลูบขยุ้มไล่ไปทั่วแถวท้ายทอยของเขา สอดนิ้วเรียวขยี้เสยอยู่ในเรือนผมนุ่มที่เหมือนขนแมวไม่มีผิดนั่นของรัชชานนท์ที่เธอชอบ

ริมฝีปากเผยอนิด ๆ ของพิริตานั้นค่อย ๆ ปัดผ่านสะเปะสะปะตั้งแต่ข้างแก้มไล่มาจนถึงมุมปากน่าจูบของรัชชานนท์ที่เธอติดใจ แล้วแบลิ้นไล่ไปทั่วริมฝีปากหอมหวานรสส้มของเขาอย่างโหยหาความอบอุ่นจากเรือนกายกำยำนี้

รัชชานนท์เผลอกลืนน้ำส้มลงคอจนหมด พิริตาจึงขยับตัวเองขึ้นนั่งคร่อมตักเบียดช่องรักที่กำลังเจ็บปวดจนฉ่ำแฉะบดไซ้ไปทั่วแก่นชายของเขา ให้ถูเน้นหนักคลึงไปทั่วเนินสวาทสาวของตัวเองที่เต็มไปด้วยความรัญจวน

“ขัดคำสั่งของฉันคุณต้องถูกลงโทษรู้ไหม” พูดคลอเคลียชิดลมหายใจอุ่นร้อนของเขาที่ไม่ปล่อยให้รัชชานนท์นั้นได้ตั้งตัว เธอตามประกบแนบริมฝีปากที่เผยอนิด ๆ ของตัวเองงับเบา ๆ ที่ริมฝีปากได้รูปของเขาจนเผยออ้า แล้วกวาดต้อนสอดลิ้นสะเปะสะปะไปทั่วในโพรงปากที่หอมหวานรสน้ำส้มของรัชชานนท์

เธอรับรู้ได้ถึงความแข็งชันของเขาที่ตัวเองกำลังนั่งทับบดคลึงมันจนเต็มแน่น และเน้นหนักขยับถูความฉ่ำเยิ้มปวดบวมที่อยู่ภายในบิกินีตัวน้อยชื้นชุ่มของตัวเอง กับความผงาดที่ตั้งแข็งเป็นลำยาวของเขาจนรัชชานนท์นั้นสุดจะอดทนต่อแรงอารมณ์เร้าของพิริตา

“ริตาจ๋า ได้โปรดเถอะ” ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกด้วยความเสียวซ่านของรัชชานนท์นั้นฝังแน่นอยู่ที่ทรวงอกคู่โตในร่องเนื้ออวบสมบูรณ์เพื่อให้คลายความรัญจวนที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ริมฝีปากน่าจูบของเขานั้นขบเม้มตามงับไปทั่วยอดเนื้อติ่งเล็ก ๆ ของพิริตา

ภายนอกบิกินีสีหวานที่รัดตัวแข็งเป็นตุ่มไตดันเนื้อผ้าขึ้นมาจนเป็นสันนูนอย่างเอาเป็นเอาตาย เพื่อให้คลายความกำหนัดที่มีเผื่อมันจะเบาบางลงบ้าง แต่เปล่าเลย เขาคิดผิดถนัด เพราะมันมีแต่จะยิ่งเพิ่มแรงอารมณ์รักให้ร้อนแรงจนเกินที่จะหักห้ามใจ