บทที่ 8 หลงใหล... คลั่งไคล้

บทที่ 8

หลงใหล... คลั่งไคล้

หัวใจหนุ่มของรัชชานนท์เหมือนจะออกมาเต้นอยู่นอกอก เขารีบหลับตาลงทันที แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะเขาจดจำทุกอย่างของเธอประทับแน่นอยู่ในหัวใจของเขาจนหมดสิ้น เนินเนื้อที่แทบไม่มีไรเส้นมีประปรายอ่อน ๆ ตรงเนินผาสวยที่เปิดแยกจนเขาเห็นพิริตาได้ชัดถนัดตาว่าเธอนั้นสวยแค่ไหน สวยหมดจดไปหมดทั้งเนื้อทั้งตัวของเธอ

พิริตาเห็นถึงความกระหายในแววตาร้อนรักของรัชชานนท์ เธอต้องการอยากจะเห็นมันในแววตานั่นของเขาก่อนที่รัชชานนท์จะหลับตาลง พิริตาไล่นิ้วไปทั่วความปวดหน่วงที่ต้องการให้เขาสัมผัสเธอเสียที

แต่รัชชานนท์กลับเดินเข้ามาจูบต้นขาด้านในของเธอที่นอนอ้ากว้างอยู่บนเตียง มือไม้ที่จับเรียวขางามของพิริตานั้นสั่นด้วยความอดกลั้นต่ออารมณ์รักแรงร้อนของตัวเอง

‘จูบอย่างเดียวมันไม่พอหรอกคุณแมวทึ่มของฉัน เป็นแมวก็ต้องเลียสิ’

“คุณเป็นแมวของฉันค่ะที่รัก เป็นแมวก็ต้องเลียสิ เลียให้ทั่วทั้งตัวของฉันค่ะ ไม่ต้องเว้นสักที่ โดยเฉพาะตรงนี้” พิริตาจับฝ่ามือชื้นเหงื่อของรัชชานนท์ให้เลื่อนขึ้นมาขยี้ความกระสันตรงกลางกายสาวของเธอ และร้องครวญครางกระเส่า ใบหน้าสวยหรี่ปรือเหยเกด้วยความเสียวซ่าน ร่างกายบิดเร่าด้วยความทรมานกับความร่านรักของตัวเอง

“อาร์…ริตาจะตายอยู่แล้วที่รักขา” ขยับสะโพกรับฝ่ามือหนาของรัชชานนท์ เธอจับให้หมุนวนไปทั่วความฉ่ำของตัวเองที่ยิ่งกว่าผู้หญิงร้อนเซ็กซ์

ทำไมนางฟ้าของเขาถึงเร่าร้อนอย่างนี้นะ รัชชานนท์ฝังจมูกจนมิดอูมเนื้อ ริมฝีปากตามอ้างับดูดกินไปทั่วทั้งปุ่มสวาทตรงกลางกาย รวบรวมทุกความรู้สึกของหญิงสาวแบบมูมมามที่กระหายน้ำรักของเธออย่างรุนแรง

พิริตาดึงทึ้งผมของรัชชานนท์เอาไว้แน่นเพื่อให้คลายความเสียวซ่านที่มีจนล้น ที่ร้อนรุ่มจนทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอจับศีรษะของรัชชานนท์กดเคล้าลงตรงแอ่งเว้าลึกของตัวเองที่เต็มไปด้วยความฉ่ำเปียก

ริมฝีปากเร้าอารมณ์ชายก็เอาแต่ร้องครวญครางส่ายเร่าเหมือนจะขาดใจ โดยที่รัชชานนท์นั้นตามติดกินเธอในร่องรักชื้นไม่ยอมห่างอย่างตะกละตะกลาม ถูทั้งลิ้นทั้งใบหน้าคลุกเคล้าไปทั่วทั้งปุ่มกระสันที่ขยายจนเต่งอูมสั่นระริก ของจริงหอมกว่าเศษผ้าซับในของเธอเป็นไหน ๆ

จมูกโด่งคมของรัชชานนท์นั้นดอมดมไปทั่วความฉ่ำแฉะของพิริตาที่ทนไม่ไหว เธอจับรัชชานนท์ผลักลงนอนหงายราบบนเตียงนอน พร้อมร่องสวาทหวานฉ่ำของเธอที่ตามติดขึ้นไปนั่งคร่อมทับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาของเขา เธอนั้นขยับสะโพกของตัวเองอย่างเร่าร้อนถี่ยิบบนหน้าตาสากไรเครานิด ๆ ของรัชชานนท์ พิริตาร้อนจัด ต้องการปลดปล่อยเต็มที ใบหน้าสะอ้านของรัชชานนท์จึงเป็นที่ระบายความต้องการของเธอ

รัชชานนท์รู้สึกถึงน้ำรักของพิริตาเจิ่งนองชุ่มจนอุ่นร้อนเต็มใบหน้าของเขา ที่กำลังนอนเลียลิ้นกินความฉ่ำเลอะของเธอจนหมดอย่างไม่นึกรังเกียจ อยู่กับพิริตาแล้วเขามีความสุขที่ไม่เคยรู้สึกสุขแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต และเขาจะไม่ยอมเสียพิริตาไปให้กับใคร เธอจะต้องเป็นของเขาคนเดียว เขาจะกำจัดผู้ชายทุกคนที่กล้ามายุ่งกับพิริตาของเขา

รัชชานนท์หมายมาดอยู่ในใจก่อนที่พิริตาจะถอนตัวเองออกจากใบหน้าของรัชชานนท์พร้อมวาจาเราะร้ายของเธอ ที่ทำเอารัชชานนท์นั้นสะอึกกับความรู้สึกที่ไม่ไยดีของเธอ

“กลับไปได้แล้ว ฉันจะพักผ่อน แล้วถ้าไม่เรียกก็ไม่ต้องสะเออะมาเหมือนวันนี้” สวรรค์ล่มไม่เป็นท่า รัชชานนท์มองพิริตาด้วยความผิดหวังกับวาจาไม่ถนอมน้ำใจ เธอเอ่ยไล่เขาไม่ต่างจากน้ำกรดราดรดความรู้สึกของรัชชานนท์นั้นให้ต้องเจ็บปวด

เธอเห็นเขาเป็นที่ระบายความใคร่ สายตาเจ็บปวดถูกส่งไปที่พิริตา ที่เธอนั้นไม่เคยเห็นค่าในตัวของเขา เธอทำเหมือนต้องการเขา แต่พอถึงเวลาเอาเข้าจริงพิริตากลับปล่อยเขาให้คิดไปเองฝ่ายเดียว สายตาช้ำรักถูกส่งไปที่พิริตาซ้ำแล้วซ้ำเล่าทันทีที่เธอลุกขึ้นจากเตียงแล้วพยายามดึงลากเขาให้ลุกออกไปจากที่ของเธอ ทำไมล่ะ! เขาไม่ดีพอสำหรับเธอตรงไหน