บทที่ 4 หลงรัก... ตามเฝ้า

บทที่ 4

หลงรัก... ตามเฝ้า

“บ้าชิป!” รัชชานนท์สบถอย่างหัวเสีย เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องหวงมัน นี่เขาเป็นบ้าอะไรไปแล้ว ทำไมตัวเขาถึงต้องหวงก้นงอน ๆ ของเธอด้วย

รัชชานนท์เข้าไปยืนชิดติดอยู่ที่ด้านหลังของพิริตา เพื่อยืนบังแก้มก้นขาว ๆ นั่นของเธอเอาไว้ แล้วหันหน้าหันหลังมองซ้ายมองขวา เพื่อเช็กว่ามีใครมองพิริตาอยู่อีกไหมนอกจากเขา

พิริตา พิริยะจรัส ไฮโซสาวสวยชื่อดังที่ใคร ๆ ต่างก็รู้ถึงกิตติศัพท์ความร้ายกาจและเอาแต่ใจของเธอโดยเฉพาะเรื่องผู้ชาย พิริตาเพิ่งจะสำเร็จการศึกษาจาก Boston University มหาลัยชื่อดังของสหรัฐอเมริกา เธอนั่งเครื่องกลับมาโดยไม่บอกกล่าวใครให้รับรู้ถึงการกลับมาของเธอเลยสักคน

พิริตาคิดว่าคงไม่มีประโยชน์อะไร เพราะถึงอย่างไรบิดาก็ไม่เคยอยู่ที่คฤหาสน์ให้เธอได้เจอท่านอยู่แล้ว จะด้วยเหตุผลประการใดก็ตามที่ทำให้ท่านไม่เคยมีเวลาให้กับเธอ พิริตาไม่อยากจะรับรู้มันอีกต่อไป ความรักความอบอุ่นที่เธอต้องการในเมื่อท่านให้เธอไม่ได้เธอก็จะไม่ง้อ หาเอาเองก็ได้ มีผู้ชายเยอะแยะไปที่พร้อมจะรักและทุ่มเทเวลาทั้งหมดของเขาเพื่อเธอ

ระหว่างทางที่พิริตานั่งรถแท็กซี่เพื่อเดินทางกลับคฤหาสน์พิริยะจรัสนั้นเธอเห็นแมวน้อยตัวหนึ่งนอนจมกองเลือดอยู่ข้างถนน พิริตาสั่งให้แท็กซี่จอดรถและรอ เธอจะรับแมวน้อยขึ้นไปด้วยเพื่อพามันไปหาหมอ แต่แท็กซี่ไม่ยอมรอเพราะกลัวรถสกปรกและเหม็นกลิ่นคาวเลือด

ซึ่งพิริตาก็ไม่ยอมเหมือนกัน เพราะเธอถูกเลี้ยงแบบสปอยมาตั้งแต่เด็ก อยากได้อะไรก็ต้องได้ดั่งใจ เธอเลยจัดชุดใหญ่โวยวายใส่คนขับรถแท็กซี่อย่างเอาแต่ใจ

จนคนขับรถแท็กซี่ทนไม่ไหวเลยจอดรถแล้วเดินลงไปหยิบกระเป๋าแบรนด์เนมของพิริตาเหวี่ยงไปตรงหน้าของเธอที่ลงมายืนตามบ่นเขาไม่เลิก แล้วรีบวกกลับไปขึ้นรถโดยไม่เอาเงินค่าโดยสารเลยแม้แต่บาทเดียว

“กล้าโยนกระเป๋าของฉันทิ้งได้ยังไง ชาตินี้ทั้งชาติจะมีปัญญาซื้อใช้คืนฉันไหม” พิริตาตะโกนว่าไล่หลังคนขับรถแท็กซี่อย่างหัวเสีย ที่ทำให้เธอหงุดหงิดตั้งแต่กลับมาถึงเมืองไทยวันแรก

ส่วนคนขับรถแท็กซี่ได้แต่เหยียบคันเร่งสุดเท้า เร่งเคลื่อนรถขับจากไปฝุ่นตลบจนพิริตาสำลักทั้งควันทั้งฝุ่น พิริตาหันมองซ้ายมองขวาก็ยังไม่เห็นว่าจะมีรถสักคันวิ่งผ่านมา

เธอจะทำอย่างไรดี รอนานแล้ว และแมวตายหรือยังก็ไม่รู้ เธอเลยก้มดูเพื่อความแน่ใจว่าแมวน้อยตายแล้วหรือยัง แล้วพิริตาก็รู้สึกเหมือนกับว่ามีใครมายืนซ้อนอยู่ที่ทางด้านหลังของเธอ

พิริตาสะดุดตาทันทีที่เห็นใบหน้าหล่อเหลาของรัชชานนท์ เมื่อหันไปเผชิญหน้ากันกับเขาที่ยืนซ้อนชิดติดอยู่ที่ทางด้านหลังของเธอ จนพิริตารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาที่เป่ารดลงมาคลอเคลียอยู่ที่ต้นคอของเธออย่างวาบหวาม มันทำให้พิริตารู้สึกแปลก ๆ โดยเฉพาะร่างกายสาวของเธอนั้นที่มันไวต่อสัมผัสของเขาได้อย่างน่ากลัว

ก็แค่ผู้ชายคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคนนี้ยืนซ้อนแนบร่างของเธอแค่เพียงนิดเดียว ร่างกายที่มันไม่เคยมีปฏิกิริยาแบบนี้กับผู้ชายคนไหนมาก่อนเลยนั้นกลับรู้สึกวูบวาบและสั่นไปทั้งร่าง สั่นจนพิริตาแทบจะทรงตัวเอาไว้ไม่อยู่ เลยต้องวางมือแปะไว้อยู่ที่หน้าอกของรัชชานนท์เพื่อช่วยพยุงร่างของตัวเองเอาไว้

และเพียงแค่ฝ่ามือนุ่มนิ่มของพิริตาที่แตะแนบสัมผัสร่างกายของรัชชานนท์เพียงนิดเดียวนั้นเธอกลับรู้สึกได้ทันทีถึงความอบอุ่นและปลอดภัยจากร่างกายของเขาที่แผ่กระจายไอร้อนอุ่นซ่านอยู่แนบร่างของเธอ

พิริตาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงได้ไม่รู้สึกกลัวผู้ชายแปลกหน้าคนนี้เลย และยิ่งสีหน้าของเขาที่มองเธออย่างค้าง ๆ นั้นพิริตาก็ยิ่งชอบ

‘ทำไมเธอถึงรู้สึกคุ้นหน้าผู้ชายคนนี้นะ’ พิริตามองสำรวจรัชชานนท์ไปทั้งเนื้อทั้งตัวของเขา และหยุดสายตาที่ชอบมักทำให้ผู้คนลุ่มหลง และยอมสยบอยู่เบื้องหน้าของเธออย่างไปไหนไม่รอดนั้นมองจ้องค้างอยู่ที่ใบหน้าหล่อเหลาของรัชชานนท์อย่างพยายามใช้ความคิด