Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
3 ที่พักของจอมทัพ
เช้าวันต่อมาเฌอลินน์ก็ตื่นตั้งแต่เช้า เธอถ่ายวิดีโอการทำข้าวต้มทุกขั้นตอนอย่างละเอียดเพราะจะเอาไว้ทำตอนที่กลับไปอังกฤษ
เมื่ออาหารเช้าพร้อมทานคุณอาข้างบ้านก็เดินเข้ามาเหมือนเขาจะรู้เวลาเป็นอย่างดี
“กลิ่นหอมมากเลยครับยาย” จอมทัพมองชามข้าวต้มตรงหน้าแล้วกลืนน้ำลาย
“น่ากินก็ต้องกินเยอะๆ นะ ข้าวต้มไม่ค่อยอยู่ท้องเท่าไหร่”
“ครับยาย”
“หนูเฌอก็เหมือนกันนะลูก ยายว่าหนูผอมไป”
“หนูจะกินเยอะๆ เลยค่ะ”
ยายพิกุลมองหลานสาวแล้วยิ้มอย่างดีใจที่เห็นหลานสาวชอบทานฝีมือของตนเอง
“ยายครับ พรุ่งนี้ไม่ต้องทำอาหารเผื่อนะครับ”
“ทำไมล่ะ นี่เกรงใจยายใช่ไหม”
“ไม่ใช่หรอกครับ บ่ายนี้ผมต้องกลับไปทำงานแล้ว ส่วนอาทิตย์หน้าก็คงไม่ได้กลับบ้าน แต่ช่วงนี้ยายคงไม่เหงาเพราะมีหนูเฌอมาอยู่เป็นเพื่อน”
“อาจอมไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เฌอมาอยู่ด้วยรับรองว่ายายไม่เหงาแน่”
“แล้วที่บอกจะไปเที่ยวล่ะ จะไปตอนไหน”
“น่าจะอาทิตย์หน้าค่ะ ตอนนี้อยากอยู่กับยายก่อนค่ะ”
“ถ้าจะไปเที่ยวแล้วอยากให้อาช่วยอะไรก็โทรหาอาได้เลยไม่ต้องเกรงใจนะ” จอมทัพกำชับกับหญิงสาวอีกครั้ง
“ค่ะอาจอม” เฌอลินน์พยักหน้าแล้วยิ้ม
หลังจากทานอาหารแล้วเฌอลินน์ก็เอาของฝากมาให้คุณยายและพี่ลัดดาจากนั้นก็นั่งคุยกับท่านจนใกล้ถึงเวลาอาหารกลางวัน ซึ่งลัดดาอาสาจะเป็นคนไปซื้อก๋วยเตี๋ยวที่ร้านหน้าปากซอยให้
“ยายคะ ยายเหงาไหม” เฌอลินน์ถามคุณยายขณะที่มือก็นวดท่านไปด้วย
“แม่ให้มาถามยายใช่ไหม” ยายพิกุลรู้ว่าลูกสาวอยากให้เธอย้ายไปอยู่ด้วยกันที่อังกฤษและเธอก็ปฏิเสธมาตลอด
“ค่ะ แม่กลัวว่ายายจะเหงาแล้วก็อยากให้ยายไปอยู่กับเราที่นั่นค่ะ”
“ยายก็มีเหงาบ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะเหงาตลอด ยายมีลัดดาคอยอยู่ด้วย มีจอมทัพที่มักจะมาทานอาหารด้วยทุกอาทิตย์แล้วไหนจะลุงปรีชาที่แวะมาหาบ่อยๆ”
“เฌอรู้ว่ายายรักที่นี่มากและไม่อยากไปอยู่ในสิ่งแวดล้อมใหม่ๆ ถ้าอย่างนั้นเฌอจะมาอยู่กับยายทุกปิดเทอมดีไหมคะ” เฌอลินน์ผูกพันกับยายพิกุลมากเพราะตอนที่เธอยังเด็กเธออยู่กับยายพิกุลตลอดก่อนที่จะย้ายตามบิดามารดาไปเมื่อตอนอายุได้สิบขวบ
“ขอบใจนะลูก แต่หนูอย่าคิดมากเรื่องนี้เลย ยายว่าหนูชีวิตวัยรุ่นให้สนุกดีกว่านะ บ้านสวนมันร่มรื่นและสงบก็จริงแต่ถ้าอยู่ไปนานๆ ก็อาจจะเบื่อได้”
“ตอนนี้เฌอยังไม่เบื่อค่ะ แต่ถึงเบื่อเฌอก็จะอยู่กับยายจนครบสามเดือนค่ะ ยายอย่ารำคาญแล้วไล่เฌอกลับนะคะ”
“ใครจะไล่หลานสาวคนนี้ได้ล่ะ”
“ถึงไล่เฌอก็ไม่ไปค่ะ” เฌอลินน์ยิ้มหวานแล้วกอดยายพิกุลไว้แน่น
“แล้วเรื่องเที่ยวล่ะโทรนัดเพื่อนหรือยัง”
“เมื่อวานโทรไปแล้วแต่คุยกันนิดเดียวค่ะ ถ้ากินก๋วยเตี๋ยวเสร็จแล้วเฌอขอไปคุยกับเพื่อนในห้องนะคะ”
“ได้สิ ตอนบ่ายยายก็จะนอนพักเหมือนกัน”
หลังจากทานก๋วยเตี๋ยวแล้วเฌอลินน์ก็เข้าไปในห้องนอนเธอโทรสอบถามรายละเอียดการเข้าพักก่อนจะต่อสายถึงณัฐฐาเพื่อนสนิทคนไทยเพียงคนเดียวที่ยังติดต่อกันมาตลอด
“นิวแกว่างคุยไหม” เฌอลินน์ถามอย่างเกรงใจเพราะบ้านของเพื่อนเป็นร้านค้าและช่วงปิดเทอมเพื่อนของเธอก็ต้องช่วยงานที่บ้าน
“ว่างสิ แกจะโทรมาถามเรื่องที่เราคุยกันค้างไว้เมื่อวานใช่ไหม” เมื่อวานยังคุยกันไม่รู้เรื่องก็ต้องวางสายก่อนเพราะเธอต้องไปช่วยที่บ้านทำงาน
“อือ แกสนใจจะไปเที่ยวกันฉันไหมล่ะ”
“สนใจสิ เมื่อวานฉันก็เกริ่นๆ กับแม่ไว้แล้วนะว่าจะไปเที่ยวกับแก แม่ก็ไม่ว่าอะไร แต่เราจะไปที่นั่นกันจริงเหรอ”
“จริงสิ ที่พักที่ฉันส่งให้ดูสวยไหม” เมื่อวานเฌอลินน์ส่งหน้าเพจโรงแรมที่เกาะเต่ากับณัฐฐาเพื่อกระตุ้นให้เพื่อนอยากไปเที่ยวกับเธอด้วย
“วิวสวยมากเปิดประตูออกมาก็เห็นทะเลแล้ว แต่เราจะจองที่พักได้ทันได้เหรอ ฉันกลัวไปแล้วจะไม่ใช่แบบที่เราเห็นในรีวิว แล้วราคาก็สูงมากด้วยนะ เราจะโดนหลอกไหม” หญิงสาวกังวลเพราะได้ยินเรื่องการถูกหลอกให้จองโรงแรมแต่พอไปถึงห้องพักเต็มหรือไม่ก็ไม่ตรงกับภาพที่อยู่ในเพจ
“แกไม่ต้องกังวลนะนิว โรงแรมที่เราจะไปพักเป็นโรงแรมของอาจอม”
“อาจอมนี่ใครเหรอ”
“เขาเป็นคุณอาข้างบ้านน่ะ รู้จักตั้งแต่เด็กแล้ว เมื่อกี้ก่อนจะโทรหานิวฉันลองโทรไปถามที่โรงแรมแล้วที่นั่นมีอยู่จริงๆ นะเจ้าของก็เป็นอาจอมจริงๆ เพราะฉะนั้นเรื่องที่พักเราสบายใจได้เลย” เฌอลินน์ยืนยันกับเพื่อนอีกครั้งเพื่อให้ณัฐฐาสบายใจ
“ฉันอยากให้ถึงวันศุกร์เร็วๆ จังเลย”
“ถ้าเราจะออกจากที่นี่ตั้งแต่เช้าวันศุกร์แกติดปัญหาอะไรหรือเปล่านิว”
“ไม่นะ ไปถึงที่นั่นเร็วๆ ก็ดีเหมือนกันเราจะได้ถ่ายรูปช่วงพระอาทิตย์ตกดินด้วยพูดแล้วก็ตื่นเต้นจังเลย”
“แกมีชุดว่ายน้ำแล้วใช่ไหม”
“มีแล้ว แกล่ะเอาชุดว่ายน้ำมาหรือเปล่า ถ้าไม่ได้เอามาเดี๋ยวฉันพาไปซื้อ”
“ฉันไม่ได้เตรียมมาเลยกะว่าจะมาซื้อที่นี่”
“ไปซื้อเย็นนี้ไหมเดี๋ยวฉันไปรับ ฉันก็อยากไปซื้อครีมกันแดดเพิ่มด้วย”
“ได้สิ แกจะขับรถมาเองเหรอ”
“อือ ตอนนี้ฉันขับรถเก่งแล้วนะ ทำใบขับขี่แล้วด้วย แกอยากไปไหนบอกมาได้เลยเดี๋ยวฉันเป็นคนขับรถให้”
“เยี่ยมไปเลยนิว เย็นนี้แกมารับฉันนะถ้าไปซื้อของแล้วเราก็ไปกินชาบูกันไหม ฉันเห็นแกลงรูปบ่อยๆ เลยอยากกินบ้าง”
“ได้เลย เย็นนี้ฉันไปรับนะสักห้าโมงเย็นตกลงไหม”
“โอเค แล้วเจอกันนะนิว”
วางสายจากเพื่อนแล้วเฌอลินน์เอาของที่เหลือออกจากกระเป๋าเดินทาง เก็บบางส่วนเข้าตู้เสื้อผ้าและแยกของที่ซื้อมาฝากณัฐฐาใส่ถุงไว้ รอเอาให้เพื่อนในเวลาเย็น
เมื่อจัดของเสร็จก็ล้มตัวลงนอนเล่นโทรศัพท์ก่อนจะออกมาหาคุณยายที่ตอนนี้ท่านกำลังเช็ดใบตองอยู่กับพี่ลัดดา
“ยายทำอะไรคะ”
“ยายจะทำข้าวต้มมัดจ้ะลูก พรุ่งนี้เป็นวันพระ หนูเฌอจะไปวัดกับยายไหม”
“ต้องตื่นเช้าไหมคะ” หญิงสาวยังปรับเวลาไม่ได้และการตื่นเช้าที่นี่ก็เท่ากับกลางคืนของที่อังกฤษ
“ยายจะไปสักเจ็ดโมงเช้า ถ้าหนูตื่นไม่ไหวก็มาเป็นไร้จ้ะ เอาไว้ครั้งหน้าก็ได้”
“เฌอจะพยายามตื่นให้ทันนะคะ”
“ยายรู้ว่าหนูยังปรับเวลาไม่ได้ แต่ถ้าอยากจะไปจริงๆ ยายจะให้ลัดดาไปปลุกนะแต่เช้า”
“ได้ค่ะ ยายคะเย็นนี้เฌอขออกไปซื้อชุดว่ายน้ำกับนิวได้ไหมคะ เมื่อกี้คุยกันแล้วนิวจะมารับที่บ้านค่ะ”
“จ้ะลูก แล้วออกไปข้างนอกด้วยกันจะกินข้าวมาเลยหรือเปล่าล่ะ”
“ก็คงกินข้างนอกมาเลยค่ะ เฌอขอโทษนะคะเย็นนี้ยายต้องกินข้างคนเดียว”
“ยายกินข้าวคนเดียวที่ไหนล่ะ ลุงปรีชาจะแวะมาเอาข้าวต้มมัดด้วย”
“ลุงจะมาเหรอคะ งั้นยายอย่าเพิ่งให้ลุงรีบกลับนะคะ เฌอจะเอาของฝากให้ลุงด้วยค่ะ ตอนแรกกว่าจะเอาไปให้ที่บ้านพรุ่งนี้”
“แล้วหนูจะทำธุระเสร็จกี่โมง ยายว่าถ้ามาไม่ทันก็ค่อยจะคุยกันเพลิน”
“แหม....ยายนี่เข้าใจวัยรุ่นจริงๆ เลยนะคะ” เฌอลินน์พูดแล้วก็หัวเราะที่เห็นคุณยายรู้ทัน
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
