บทที่ 2: คำสั่งมีไว้แหก (และเช็กบิลผัว) - 2

ผมวางแก้วลง แกล้งทำเป็นเดินไปเข้าห้องน้ำ แต่จริงๆ แล้วเดินเลี่ยงไปทางบันไดหนีไฟด้านหลังที่เชื่อมขึ้นไปชั้นบนได้ ผมเคยเห็นผังตึกนี้แวบๆ ในความทรงจำของควีนตอนที่เคยวิ่งตามคิงมา

ทางเดินเงียบเชียบปูพรมหนานุ่ม ผมเดินย่องเงียบกริบเหมือนแมว จนมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้อง VVIP 1 การ์ดเฝ้าหน้าประตูไม่อยู่? แปลก...

ผมแนบหูฟังกับประตูไม้เนื้อหนา เสียงเล็ดลอดออกมาเบาๆ แต่จับใจความได้

"...ข้อเสนอของทางเรา... แบ่ง 40-60... ยาตัวใหม่..." "...อย่าล้ำเส้น... กูไม่ขายยา..." เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยตอบกลับ เย็นยะเยือกจนคนฟังหนาว

คิงไม่ขายยา? โอ้โห... เป็นมาเฟียที่มีจรรยาบรรณซะด้วย ผิดคาดแฮะ นึกว่าจะเลวครบสูตรตามพล็อตนิยาย

"คุณคิงปฏิเสธแบบนี้... พวกผมลำบากใจนะ" เสียงอีกฝ่ายเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว ตามด้วยเสียงกุกกักเหมือนคนขยับตัว และเสียงโลหะกระทบกัน คลิก

เสียงขึ้นนกปืน!

ไวเท่าความคิด ผมผลักประตูบานนั้นเปิดผัวะเข้าไปทันที!

"ที่รัก! มาอยู่นี่เอง ผมตามหาแทบแย่!"

ทุกสายตาในห้องหันมามองผมเป็นจุดเดียว บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดผึง บนโซฟาหนังตัวยาว คิงนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงกลาง ใบหน้านิ่งสนิทแต่แววตาอำมหิต ฝั่งตรงข้ามเป็นชายวัยกลางคนหัวล้านที่มีลูกน้องยืนประกบสองคน และหนึ่งในนั้นกำลังล้วงมือเข้าไปในเสื้อสูท

คิงหันขวับมามองผม ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความโกรธจัดที่เห็นผมโผล่มาในชุดยั่วเพศขนาดนี้ "ใครให้มึงเข้ามา!" เขาตวาดเสียงดัง

ผมไม่สน เดินนวยนาดเข้าไปหาเขาด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับไม่เห็นปืนที่เอวของลูกน้องพวกนั้น ผมทิ้งตัวลงนั่งเบียดกับคิงบนโซฟา ยกแขนคล้องคอเขาอย่างถือวิสาสะ

"ก็ผมคิดถึงคุณนี่นา... โทรไปก็ไม่รับ" ผมดัดเสียงอ้อน พลางซุกหน้ากับซอกคอแกร่ง กระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน "เก้านาฬิกา... ปืนเก็บเสียง... คนซ้ายมือ"

คิงชะงัก ร่างกายเกร็งขึ้นวูบหนึ่ง เขาปรายตามองผม แล้วเหลือบมองไปทางลูกน้องคนซ้ายตามที่ผมบอก... ปลายกระบอกปืนโผล่ออกมานิดเดียวจริงๆ ถ้าไม่สังเกตดีๆ หรือตาไวแบบนักต้มตุ๋นอย่างผม ไม่มีทางเห็น

มุมปากของมาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้ม... รอยยิ้มที่ทำให้คนมองขนลุก

"ขอโทษทีครับคุณศักดิ์" คิงหันไปพูดกับชายหัวล้าน น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นราบเรียบแต่กดดัน "เมียผม... เขาขี้อ้อนไปหน่อย"

มือหนาของเขาโอบเอวผมแน่น... แน่นจนเกือบจะเรียกว่าบีบ "เอาเป็นว่าข้อเสนอของคุณ... ผมไม่รับ ไสหัวไปซะก่อนที่ผมจะหมดความอดทน"

"คุณคิง! คิดดีแล้วเหรอที่ปฏิเสธเสี่ย..." "กูบอกให้ไป!"

พริบตาเดียว ปืนสีดำสนิทก็มาอยู่ในมือคิง และเล็งไปที่หัวของลูกน้องคนซ้าย (คนที่มีปืน) อย่างแม่นยำรวดเร็วจนมองตามไม่ทัน "มึงจะชักปืนใส่กูในถิ่นกู... คิดน้อยไปมั้ง"

พวกมันหน้าซีดเผือด รีบเก็บของแล้วถอยกรูดออกจากห้องไปทันที

เมื่อประตูห้องปิดลง ความเงียบที่น่ากลัวกว่าเดิมก็เข้าปกคลุม คิงลดปืนลง วางไว้บนโต๊ะกระจกเสียงดัง กึก แล้วหันมาคว้าคอเสื้อผม กระชากเข้าไปหาตัวจนจมูกเราชนกัน

"กูสั่งว่าอะไร..." เขาถามเสียงต่ำ รังสีสังหารยังไม่จางหาย "ห้ามมา..." ผมตอบเสียงอ่อย แต่ตายังจ้องเขาแป๋ว "แล้วมึงสะเออะมาทำไม? อยากตายรึไง!"

"ถ้าผมไม่มา คุณก็โดนไอ้เวรนั่นยิงสวนแล้วมั้ยล่ะ!" ผมเถียงกลับ "ขอบคุณสักคำมีมั้ย?"

คิงนิ่งไป เขาจ้องลึกเข้ามาในตาผม เหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง "มึงรู้ได้ยังไงว่ามันพกปืน? แล้วมึงเข้ามาถึงห้องนี้ได้ยังไงโดยที่การ์ดกูไม่เห็น?"

ผมยักไหล่ ยิ้มกวนๆ "ความลับทางการค้าครับบอส... โอ๊ะ!"

คิงไม่อนุญาตให้ผมกวนประสาท เขาพลิกตัวกดผมนอนราบไปกับโซฟาหนังทันที ร่างหนาทาบทับลงมาจนขยับไม่ได้ "เก่งนักนะ... ตัวแค่นี้ ริอาจจะมาเล่นกับไฟ" มือหนาลูบไล้ผ่านสาบเสื้อบางๆ ที่หน้าอกผม ปลายนิ้วหยาบกร้านสะกิดผ่านยอดอกจนผมสะดุ้งเฮือก

"ในเมื่อมึง 'เสนอหน้า' มาให้กูใช้งานถึงที่..." เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจร้อนผ่ารดรินผิวแก้ม "กูคงต้อง 'ตรวจงาน' หน่อยว่าคุ้มค่าจ้างมั้ย... ที่กล้าขัดคำสั่งกู"

ฉิบหายแล้วไอ้ข้าวปั้น... หนีเสือปะจระเข้ของแท้!