บทที่ 2: คำสั่งมีไว้แหก (และเช็กบิลผัว) - 1

บทที่ 2: คำสั่งมีไว้แหก (และเช็กบิลผัว)

คอนโดมิเนียมสุดหรูใจกลางเมืองที่ ‘คิง’ ซื้อทิ้งไว้ให้ ‘ควีน’ อยู่นั้น สภาพเหมือนโชว์รูมเฟอร์นิเจอร์มากกว่าบ้าน

มันกว้างขวาง ปูพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ เฟอร์นิเจอร์นำเข้าจากอิตาลีทุกชิ้น แต่กลับว่างเปล่า ไร้ชีวิตชีวา ในตู้เย็นมีแค่น้ำแร่ราคาแพงระยับกับแผ่นมาส์กหน้า แอลกอฮอล์สักขวดยังไม่มี

"ชีวิตเมียเก็บนี่มันน่าเบื่อจริงๆ ให้ตายเถอะ"

ผมทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังแท้ราคาเหยียบแสน กางแขนกางขาอย่างหมดมาด พลางมองเพดานสูงลิบลิ่ว ในหัวประมวลผลคำพูดของคิงก่อนหน้านี้... 'คืนนี้ไม่ต้องเสนอหน้ามาที่คลับ กูมีคุยธุรกิจ'

ตามหลักจิตวิทยาของนักต้มตุ๋น เวลาใครสักคนบอกว่า "ห้ามดู" แปลว่าข้างในต้องมีของดี เวลาใครบอกว่า "ห้ามไป" แปลว่าที่นั่นต้องมีเรื่องสำคัญ

และที่สำคัญที่สุด... 'The Empire Club' คือธุรกิจหลักของคิง แหล่งฟอกเงินชั้นดี เอ้ย! สถานบันเทิงครบวงจรที่ทำเงินมหาศาล ถ้าผมคิดจะเกาะขาไอ้ตัวร้ายนี่กิน หรือหาลู่ทางกอบโกยเงินก่อนหนี ผมก็ต้องรู้ตื้นลึกหนาบางของแหล่งรายได้เขาสิ จะให้นอนรอเงินเดือนแสนเดียวอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมนี่น่ะเหรอ? ฝันไปเถอะ!

ผมดีดตัวลุกขึ้นยืน เดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่แบบ Walk-in Closet เสื้อผ้าในตู้ส่วนใหญ่เป็นสีขาว สีครีม สีพาสเทล... สไตล์ลูกคุณหนูผู้อ่อนต่อโลกตามรสนิยมเดิมของควีน ผมแหวกหาอยู่พักใหญ่ จนไปเจอเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำซีทรูตัวหนึ่งที่ถูกยัดไว้ในซอกลึก กับกางเกงหนังเข้ารูปที่ดูยังไงก็ไม่น่าจะใช่ของควีน

"แจ๋ว..."

ผมแสยะยิ้มมุมปาก หยิบมันออกมาทาบตัว ถ้านายสั่งห้ามไม่ให้ไป... ก็แปลว่าต้องไปแบบไม่ให้นายจับได้ หรือถ้าจับได้... ก็ต้องทำให้ไล่ไม่ลง

...

The Empire Club

แสงไฟนีออนสีม่วงแดงสาดส่องไปทั่วตึกสูงตระหง่าน เสียงเพลงบีทหนักๆ ดังเล็ดลอดออกมาแผ่วเบา รถสปอร์ตคันหรูจอดเรียงรายหน้าทางเข้า การ์ดร่างยักษ์ในชุดสูทดำยืนคุมเชิงอยู่นับสิบคน คอยตรวจเช็กแขกกระเป๋าหนักที่จะเข้าไปเสพสุขข้างใน

ผมก้าวลงจากแท็กซี่ (ใช่ครับ เมียเก็บนั่งแท็กซี่ เพราะขับรถไม่เป็น) การ์ดหน้าประตูมองผมหัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมิน ก่อนจะยกมือขวาง "ขอดูบัตรสมาชิกด้วยครับ"

ผมขยับยิ้มหวานภายใต้แว่นกันแดดสีชา ถอดแว่นออกช้าๆ แล้วใช้สายตาที่ฝึกมาอย่างดี... สายตาของคนที่มีอำนาจเหนือกว่า... จ้องเข้าไปในตาของการ์ด

"จำผมไม่ได้เหรอ?"

การ์ดคนนั้นชะงัก เพ่งมองใบหน้าผมชัดๆ ก่อนจะเบิกตาโพลง หน้าซีดเผือดลงทันตา "คะ... คุณควีน?"

แหงล่ะ ปกติควีนจะมาที่นี่เฉพาะตอนโดนคิงลากมา หรือไม่ก็มานั่งรอคิงอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว แต่วันนี้ผมมาในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมลึกถึงกลางอก โชว์ผิวขาวสว่างวาบในความมืด เซ็ตผมเปิดหน้าผากโชว์ความมั่นใจเต็มเปี่ยม ไม่เหลือเค้าเด็กหนุ่มขี้กลัวคนเดิม

"บอส... เอ่อ คุณคิงสั่งไว้ว่า..." การ์ดอึกอัก เหงื่อเริ่มซึม

"คิงสั่งว่าห้ามคนนอกเข้า" ผมต่อประโยคให้ พร้อมก้าวเข้าไปประชิดตัว ยกนิ้วเรียวแตะที่อกเสื้อสูทของการ์ดเบาๆ "แต่ฉันเป็น 'คนใน'... หรือนายจะเถียง?"

"มะ... ไม่กล้าครับ เชิญครับ!"

การ์ดรีบเปิดทางให้แทบไม่ทัน ผมกระตุกยิ้มมุมปาก เดินเชิดหน้าผ่านเข้าไปอย่างผู้ชนะ ด่านแรกผ่าน... ง่ายกว่าปอกกล้วย

บรรยากาศข้างในคลับหรูหราสมคำร่ำลือ เพดานสูงประดับแชนเดอเลียร์คริสตัลที่เล่นล้อกับแสงเลเซอร์ โซนตรงกลางเป็นฟลอร์เต้นรำที่เต็มไปด้วยหนุ่มสาวหน้าตาดีกำลังโยกย้ายส่ายสะโพก ส่วนชั้นลอยเป็นโซน VIP ที่กั้นด้วยกระจกวันเวย์

ผมเดินตรงไปที่บาร์ สั่งค็อกเทลราคาแพงที่สุดมาแก้วหนึ่ง "ลงบัญชีบอสของคุณนะ" ผมบอกบาร์เทนเดอร์พร้อมขยิบตา

บาร์เทนเดอร์หนุ่มหน้าหล่อทำหน้าเลิ่กลั่ก แต่พอเห็นหน้าผมชัดๆ ก็รีบพยักหน้ารัวๆ จัดเครื่องดื่มให้ทันที ผมนั่งจิบ 'Blue Margarita' พลางกวาดสายตาสำรวจรอบๆ สมองคำนวณมูลค่าของที่นี่คร่าวๆ ค่าตกแต่ง... ค่าจ้างพนักงาน... ค่าเครื่องดื่ม... รายได้ต่อคืนน่าจะไม่ต่ำกว่าสิบล้าน

บ่อเงินบ่อทองชัดๆ

สายตาผมเหลือบขึ้นไปมองชั้นลอยโซน VVIP กระจกทึบมองไม่เห็นข้างใน แต่ผมรู้ว่าคิงอยู่ที่นั่น และสัญชาตญาณผมบอกว่า... มีเรื่องไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้น