บทที่ 1: มืออาชีพเขาไม่ร้องไห้กันหรอก

บทที่ 1: มืออาชีพเขาไม่ร้องไห้กันหรอก

กว่าผมจะลากสังขารอันบอบช้ำลงมาจากเตียงได้ ก็ใช้เวลาไปเกือบสิบนาที

ขาสั่นพั่บๆ เหมือนลูกนกเพิ่งหัดบิน ทันทีที่เท้าแตะพื้น ความเจ็บจี๊ดก็แล่นขึ้นมาจนแทบทรุด ไอ้บ้าคิงนั่นมันเป็นคนหรือเครื่องจักรวะเนี่ย ทำกันขนาดนี้กะไม่ให้เหลือแรงเดินไปเข้าห้องน้ำเลยหรือไง

ผมค่อยๆ เกาะกำแพงพยุงตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำที่หรูหราอย่างกับสปาห้าดาว กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพชายหนุ่มร่างโปร่งบาง ผิวขาวจัดจนเกือบซีด ตัดกับเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มสลวย ดวงตาเรียวรีหางตาเชิดขึ้นเล็กน้อยเหมือนแมว... ไม่สิ เหมือนสุนัขจิ้งจอกมากกว่า ริมฝีปากบางสีสดที่ตอนนี้บวมเจ่อนิดๆ

'ควีน'... เจ้าของร่างเดิมคนนี้หน้าตาดีชะมัด

ถ้าผมมีหน้าตาแบบนี้ในชาติก่อน ป่านนี้ผมคงไม่ต้องลำบากไปต้มตุ๋นใครให้เหนื่อย แค่ยืนยิ้มหวานๆ พวกรวยๆ หน้าโง่ก็คงประเคนกระเป๋าตังค์ให้แล้ว

"เอาล่ะ... ไหนดูซิว่าสภาพเป็นยังไง"

ผมเลิกเสื้อคลุมอาบน้ำออกสำรวจร่างกายตัวเอง แล้วก็ต้องสูดปากด้วยความสยอง รอยจูบ... ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่ารอย 'ขบกัด' สีแดงช้ำกระจายอยู่ทั่วไหปลาร้า หน้าอก ลามไปจนถึงหน้าท้องแบนราบ

‘ซาดิสม์ชิบหาย’ ผมด่าในใจ

แต่ก็นะ... ร่องรอยพวกนี้มันคือหลักฐานชั้นดีว่า 'สินค้า' ชิ้นนี้ยังเป็นที่ต้องการของตลาด ในความทรงจำของควีน เจ้าตัวมักจะรู้สึกอับอายและด้อยค่าตัวเองว่าเป็นแค่ที่ระบายความใคร่ แต่สำหรับ ไอ้ข้าวปั้น คนนี้... นี่มันคือขุมทรัพย์ชัดๆ

ตราบใดที่ไอ้บอสตัวร้ายนั่นยังหลงใหลเรือนร่างนี้ ผมก็ยังมีอำนาจต่อรอง เงิน... ที่อยู่... อาหาร... ความปลอดภัย... ทุกอย่างแลกมาด้วยเซ็กซ์ แฟร์ดีออก วิน-วินทั้งคู่

ผมจัดการล้างหน้าล้างตา แปรงฟันลวกๆ แล้วเดินกลับออกมาในห้องนอน คิงยังไม่ออกไป... เขานั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิม แต่ตอนนี้เปลี่ยนจากชุดคลุมอาบน้ำเป็นชุดสูทสั่งตัดพอดีตัวสีดำสนิท ผมทรงเนี๊ยบถูกเซ็ตเปิดหน้าผากเผยให้เห็นเครื่องหน้าคมเข้มที่ดูดีจนน่าหมั่นไส้ เขากำลังก้มหน้าเช็กนาฬิกาเรือนหรูข้อมือ

"ชักช้า" เสียงทุ้มตำหนิโดยไม่เงยหน้ามอง

ถ้าเป็นควีนคนเก่าคงรีบกุลีกุจอเข้าไปขอโทษแล้วบีบนวดไหล่ให้เขา แต่ผมไม่ใช่ ผมเดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองที่ตกอยู่ข้างเตียงขึ้นมาสวม ช้าๆ ... อ้อยอิ่ง... จงใจปลดกระดุมบนทิ้งไว้สองเม็ดเผยให้เห็นรอยแดงที่คอชัดเจน

"ขอโทษครับ พอดี..." ผมแกล้งทิ้งจังหวะ หันไปสบตาคมกริบที่เงยขึ้นมามอง "ขาผมมันไม่มีแรง... ไม่รู้เพราะ ใคร แถวนี้รังแกหนักไปรึเปล่า"

คิ้วเข้มของคิงกระตุกวูบ เขาจ้องเขม็งมาที่ผม แววตาฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเย้ยหยันตามฉบับตัวร้าย

"ทำไม? ปกติตื่นมาต้องร้องไห้ฟูมฟาย บ่นว่าเจ็บตรงนั้นตรงนี้ไม่ใช่เหรอ วันนี้มาไม้ไหนอีกล่ะ"

เขาพูดถูก ควีนคนเดิมขี้แยและเรียกร้องความสงสาร ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้ชายอย่างคิงรำคาญที่สุด ผมแสยะยิ้มมุมปาก เดินเข้าไปหาเขา หยุดยืนอยู่ตรงหน้าโดยไม่เกรงกลัวรัศมีมาเฟียที่แผ่ออกมา

"ร้องไห้ไปก็ไม่ได้ตังค์เพิ่มนี่ครับ... สู้เก็บเสียงไว้ครางตอนคุณเอา... เอ่อ ตอนคุณใช้งานผม น่าจะคุ้มกว่า"

ความเงียบปกคลุมห้องไปชั่วอึดใจ คิงมองผมเหมือนกำลังพิจารณาสัตว์เลี้ยงตัวโปรดที่จู่ๆ ก็ลุกขึ้นมาเต้นระบำ เขาหรี่ตาลง รังสีอันตรายเข้มข้นขึ้นจนผมเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

เชี่ย... หรือกูเล่นแรงไปวะ เดี๋ยวโดนยิงทิ้งตั้งแต่บทแรกทำไงเนี่ย

ทันใดนั้น มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่ต้นคอผม กระชากเบาๆ ให้ใบหน้าเราเข้ามาใกล้กันจนจมูกแทบชน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ตีเข้าจมูก

"ปากดี..." เขาคำรามในลำคอ สายตาเลื่อนลงมามองริมฝีปากผม แล้วไล่ต่ำไปที่รอยแดงบนคอ "ถ้าคืนนี้ยังปากดีได้แบบนี้อีก กูอาจจะพิจารณา 'ทิป' ให้เพิ่ม"

เขาผลักผมออกเบาๆ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดสูทตัวเองให้เข้าที่ "คนขับรถรออยู่ข้างล่าง กลับคอนโดไปซะ คืนนี้ไม่ต้องเสนอหน้ามาที่คลับ กูมีคุยธุรกิจ"

"รับทราบครับบอส" ผมรับคำแข็งขัน ผิดคาดที่เขาไม่ได้โกรธ แต่ดูเหมือนจะ... ถูกใจ?

คิงเดินไปที่ประตู แต่ก่อนจะก้าวออกไป เขาชะงักเท้าเล็กน้อย หันกลับมามองผมอีกครั้งด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "แล้วก็... เลิกทำตัวน่ารำคาญเหมือนเมื่อก่อนซะ แบบนี้ค่อยน่า 'จ่าย' ให้หน่อย"

ปัง!

ประตูห้องปิดลง ทิ้งให้ผมยืนยิ้มค้างอยู่กลางห้อง ทันทีที่เสียงฝีเท้าเขาเงียบหายไป ร่างของผมก็ทรุดฮวบลงนั่งกับพื้น ถอนหายใจเฮือกใหญ่

"เกือบไปแล้วไอ้ข้าวปั้น... เล่นกับไฟชัดๆ"

แต่ถึงจะน่ากลัวแค่ไหน สัญชาตญาณนักต้มตุ๋นของผมมันบอกว่า... เหยื่อ เริ่มติดเบ็ดแล้ว ผมหยิบเช็คที่วางอยู่บนหัวเตียงขึ้นมาดีดเล่นเบาๆ

หนึ่งแสนบาท... สำหรับค่าตัวหนึ่งคืนถือว่าไม่เลว แต่สำหรับเป้าหมายที่จะหนีไปใช้ชีวิตสุขสบายตลอดชาติแค่นี้มันยังเป็นแค่เศษเงิน

ผมหยิบสมาร์ตโฟนรุ่นล่าสุดของเจ้าของร่างเดิมขึ้นมา สแกนใบหน้าปลดล็อกอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวกดเข้าไปที่แอปธนาคารเพื่อเช็กยอดเงินคงเหลือ ตัวเลขที่ปรากฏทำเอาผมตาโตเท่าไข่ห่าน

5,420.00 บาท

"เฮ้ย! เป็นเด็กเสี่ยภาษาอะไรวะเนี่ย!" ผมตะโกนลั่นห้อง "มีผัวรวยระดับประเทศ แต่เงินในบัญชีมีแค่นี้เนี่ยนะ!? โอ๊ย อีควีน อีคนซื่อบื้อ! มัวแต่เอาเวลาไปร้องไห้บูชาความรัก ข้าวมันไก่ยังซื้อกินได้ไม่กี่มื้อเลย!"

ผมกุมขมับอย่างสิ้นหวัง... แผนการหนีคงไม่ง่ายอย่างที่คิดแล้ว การจะเป็น 'เมียเก็บ' ที่รวย มันต้องไม่ใช่แค่รองรับอารมณ์... มันต้องมีการบริหารจัดการ!

ดวงตาของผมลุกวาวขึ้นมาอีกครั้ง ในเมื่อคิงบอกเองว่าชอบแบบนี้... ได้เลยป๋า เดี๋ยวข้าวปั้นคนนี้จะแสดงให้ดูว่า 'Professional Mistress' เขาทำงานกันยังไง!