เกมรุกใต้หน้ากากนางเอก

กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงภายในรถอัลพาร์ดสีดำขลับ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึดอัดระหว่าง ‘พงศ์ระพี’ และ ‘คุณหญิงกิ่งแก้ว’ จางลงได้เลย วันนี้ทั้งคู่ต้องออกงานสังคมด้วยกันในฐานะ "คู่รักตัวอย่าง" ของแวดวงอสังหาริมทรัพย์ กิ่งแก้วนั่งตัวตรง สง่างามในชุดผ้าไทยประยุกต์สีทองอร่าม แต่ดวงตาของเธอกลับเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง

"พงศ์... งานวันนี้สำคัญมากนะ อย่าให้ใครเห็นว่าเรามีปัญหากัน" กิ่งแก้วเอ่ยเสียงเรียบ โดยไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าสามี

"ผมรู้หน้าที่ของผมดีกิ่งแก้ว" พงศ์ระพีตอบสั้นๆ ในใจของเขากลับคิดถึงเพียงใบหน้าหวานๆ ของใครอีกคนที่เพิ่งส่งข้อความมาบอกว่า ‘วันนี้ภารู้สึกไม่ค่อยสบาย สงสัยจะพักผ่อนน้อย... เดินทางปลอดภัยนะคะคุณพี’

ข้อความนั้นทำให้เขาพะวักพะวน อยากจะเลี้ยวรถกลับไปหาเลขาสาวที่คอนโดใจจะขาด แต่เขาก็รู้ดีว่าหากทำเช่นนั้น ความลับที่ซ่อนไว้คงระเบิดออกมาไม่เป็นท่า

ความบังเอิญที่ถูกจัดวาง

ที่งานเลี้ยงการกุศลหรูหรา กิ่งแก้วทำหน้าที่ภรรยาหลวงได้อย่างดีเยี่ยม เธอเดินเคียงคู่พงศ์ระพีรับแขกด้วยรอยยิ้มประดับหน้า แต่ความอดทนของเธอก็เกือบถึงจุดสิ้นสุด เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่างบางในชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ดูน่าทะนุถนอม ยืนอยู่ตรงมุมหนึ่งของงาน

‘มนต์นภา!’

หัวใจของกิ่งแก้วกระตุกวูบ ผู้หญิงคนนี้มาที่นี่ได้ยังไง? ในเมื่อนี่คืองานปิดเฉพาะแขกผู้มีเกียรติ มนต์นภาไม่ได้ใส่ชุดที่ดูฉูดฉาด แต่เธอกลับดูเด่นด้วยลุคที่ดูเหมือน "นางเอก" ที่กำลังหลงทาง เธอยืนถือแก้วไวน์นิ่งๆ สายตาที่มองมาทางพงศ์ระพีเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยและอาวรณ์

พงศ์ระพีเองก็ชะงักไปเช่นกัน เขาไม่คิดว่ามนต์นภาจะกล้าปรากฏตัวที่นี่ แต่ในขณะเดียวกัน เขากลับรู้สึก "สงสาร" จนจับใจ เมื่อเห็นเธอเดินแยกตัวออกไปที่ระเบียงที่เงียบเหงาเพียงลำพัง

"ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" พงศ์ระพีรีบหาข้ออ้างกิ่งแก้วทันที โดยไม่สนว่าภรรยาจะมองด้วยสายตาจับผิดแค่ไหน

ฉากอ่อยกลางแสงจันทร์

ที่ระเบียงกว้างขวาง มนต์นภายืนพิงขอบระเบียง มองออกไปที่สวนหย่อมด้านล่าง แสงจันทร์สลัวตกกระทบผิวขาวผ่องของเธอจนดูราวกับภาพวาด เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยเดินเข้ามาใกล้ เธอจึงเริ่มบทละครที่เตรียมมาอย่างดี

"ภาก็บอกแล้วไงคะว่าไม่สบาย... คุณมาทำไมคะ" เธอพูดโดยไม่หันกลับมา แต่น้ำเสียงนั้นสั่นเครือจนคนฟังใจอ่อนย้วย

"ภา... คุณมาที่นี่ได้ยังไง ใครพาคุณมา?" พงศ์ระพีรีบเข้าไปประคองไหล่บาง

มนต์นภาหันกลับมาพร้อมหยดน้ำตาที่เอ่อล้น "ภารู้ว่าภาไม่มีสิทธิ์... แต่ภาแค่อยากเห็นคุณ อยากเห็นว่าคุณมีความสุขดีไหมเมื่ออยู่กับเขา ภามันใจแคบใช่ไหมคะที่คุณพี? ภาทนเห็นคุณกอดคนอื่นไม่ได้ ภารักคุณจนจะบ้าตายอยู่แล้ว!"

เธอโผเข้ากอดเขา ร้องไห้สะอึกสะอื้น พงศ์ระพีตกใจแต่ก็รีบกอดตอบด้วยความสงสารและหลงใหล กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ผสมกับกลิ่นกายของเธอมันช่างยั่วยวนจนเขาเผลอกดจูบลงบนหน้าผากเธออย่างลืมตัว

"ใจเย็นๆ นะภา ผมอยู่นี่แล้ว... ผมก็คิดถึงคุณ"

"ถ้าคิดถึง... คืนนี้ไปหาภาได้ไหมคะ? ภาไม่อยากอยู่คนเดียว ภารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะทิ้งภาไป" มนต์นภาเงยหน้าขึ้น สบตาเขาด้วยแววตาอ้อนวอนสุดฤทธิ์ มือเรียวสวยเลื่อนลงมาลูบไล้ที่อกเสื้อของเขาอย่างแผ่วเบา เป็นการอ่อยที่ทรงพลังที่สุดเพราะมันมาในคราบของความอ่อนแอ

เงาที่แอบมอง

พงศ์ระพีไม่ได้สังเกตเลยว่า ที่หลังผ้าม่านผืนใหญ่ใกล้ระเบียง ‘คุณหญิงกิ่งแก้ว’ ยืนตัวสั่นเทาด้วยความโกรธแค้น มือของเธอกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอตามสามีมาเพราะความสงสัย และสิ่งที่เห็นมันยิ่งกว่าคำยืนยันใดๆ

ภาพสามีของเธอโอบกอดผู้หญิงคนอื่นในงานที่มีคนรู้จักนับร้อย มันคือการตบหน้าเธออย่างแรงที่สุด

"นังผู้หญิงแพศยา..." กิ่งแก้วกระซิบเสียงลอดไรฟัน น้ำตาแห่งความอัปยศไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

แต่กิ่งแก้วไม่ใช่ผู้หญิงที่จะกรีดร้องโวยวายกลางงานให้เสียชื่อเสียง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เช็ดน้ำตา แล้วเดินกลับเข้าไปในงานด้วยใบหน้าที่นิ่งสนิทกว่าเดิม ในใจของเธอเริ่มวางแผนการบางอย่าง... แผนที่จะกำจัดเสี้ยนหนามนี้ให้พ้นทาง

ความลับใต้ผ้าห่ม

หลังจากงานเลี้ยงจบลง พงศ์ระพีแสร้งบอกกิ่งแก้วว่าต้องกลับไปเคลียร์งานด่วนที่บริษัท และทิ้งให้ภรรยากลับคฤหาสน์ไปเพียงลำพัง เขาบึ่งรถไปยังคอนโดของมนต์นภาทันที

เมื่อประตูห้องเปิดออก มนต์นภาในชุดนอนลูกไม้บางเฉียบสีแดงก่ำยืนรอเขาอยู่ เธอไม่ได้ร้องไห้อีกแล้ว แต่เธอกลายร่างเป็นนางแมวยั่วสวาทที่พร้อมจะกลืนกินเขา

"คุณพีมาหาภาจริงๆ ด้วย... ภานึกว่าจะต้องนอนร้องไห้คนเดียวซะแล้ว" เธอเดินเข้าไปคล้องคอเขา บรรจงจูบที่ซอกคออย่างรู้งาน

"ผมทิ้งคุณไม่ได้หรอกภา... ผมหลงคุณจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว" พงศ์ระพีอุ้มเธอขึ้นเตียงอย่างรวดเร็ว

ในค่ำคืนนั้น มนต์นภาปรนนิบัติเขาอย่างถึงพริกถึงขิง เธอแสดงให้เขาเห็นว่าเธอคือ "ที่หนึ่ง" ในเรื่องบนเตียง และพยายามตอกย้ำความล้มเหลวของกิ่งแก้วในใจของเขาตลอดเวลา

"คุณหญิงเขาคงไม่เคยทำแบบนี้ให้คุณใช่ไหมคะ? ภารู้ว่าคุณพีชอบอะไร... ภาจะให้คุณทุกอย่างที่คุณต้องการ"

มนต์นภาใช้ร่างกายและเสน่หาผูกมัดเขาไว้แน่นขึ้นทุกที ในขณะที่พงศ์ระพีกำลังลุ่มหลงในกามารมณ์ มนต์นภากลับลืมตาขึ้นมองเพดานห้องด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยชัยชนะ

‘กิ่งแก้ว... เธอได้ครอบครองแค่ใบทะเบียนสมรสที่ไร้ค่า แต่ฉันได้ครอบครองทั้งตัวและหัวใจของเขา ต่อจากนี้ไป ฉันจะทำให้เขาค่อยๆ เดินออกจากบ้านหลังนั้นมาหาฉันเอง’

การเปิดศึกของแม่ผัว

แต่เรื่องราวไม่ง่ายอย่างที่คิด เมื่อเช้าวันรุ่งขึ้น ‘คุณหญิงนวลจันทร์’ แม่ของพงศ์ระพีที่ได้ยินข่าวลือเรื่องเมียน้อยจากเพื่อนสนิท ได้บุกมาหาลูกชายถึงที่ทำงาน และเธอก็ได้พบกับมนต์นภาที่กำลังจัดดอกไม้ในห้องทำงานของพงศ์ระพีอย่างหน้าตาเฉย

"เธอชื่อมนต์นภาใช่ไหม?" เสียงทรงอำนาจของคุณหญิงนวลจันทร์ดังขึ้น มนต์นภาหันไปมอง เห็นหญิงสูงวัยที่ดูสง่าแต่ดวงตาดุดัน

"ใช่ค่ะ... ภาเป็นเลขาของท่านประธาน" มนต์นภาตอบอย่างนอบน้อม

"เลขาเหรอ? หรือว่าเป็น 'ปลิง' ที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อลูกชายฉัน!" คุณหญิงนวลจันทร์เดินเข้าไปหาและมองด้วยสายตาเหยียดหยามตั้งแต่หัวจรดเท้า "จำใส่หัวเอาไว้นะ ผู้หญิงอย่างเธอเป็นได้แค่ของแก้ขัด อย่าหวังว่าจะได้เหยียบเข้าคฤหาสน์อัครเดชโภคินตราบเท่าที่ฉันยังหายใจอยู่!"

มนต์นภาหน้าซีดลงเล็กน้อย แต่มือของเธอกำเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะทำงาน ‘งั้นเรามาลองดูค่ะคุณหญิงแม่... ว่าน้ำหน้าอย่างภา หรืออำนาจของคุณหญิง ใครจะชนะ!’