น้ำผึ้งอาบยาพิษ

เช้าวันต่อมา ข่าวคราวการปลดประธานบริหารบริษัท ‘ภีม คอร์ปอเรชั่น’ กลายเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ในแวดวงอสังหาริมทรัพย์ แต่สิ่งที่ทำให้สังคมสะเทือนยิ่งกว่า คือภาพหลุดของภีมที่กำลังนัวเนียกับผู้หญิงคนหนึ่งในที่สาธารณะ ซึ่งรินรดาจงใจปล่อยผ่าน "แอคเคานต์หลุม" ในโซเชียลมีเดียเพื่อให้กระแสลุกโชน

รินรดา นั่งมองความวุ่นวายผ่านหน้าจอไอแพดในห้องรับรองหรูของโรงแรมระดับห้าดาว เธอไม่ได้หนีไปไหน แต่เธอแค่ต้องการเปลี่ยน "สมรภูมิ" จากที่บ้านมาเป็นที่ที่เธอควบคุมทุกอย่างได้ 100%

“คุณรินครับ เอกสารการฟ้องเรียกคืนทรัพย์สินจากคุณแพรวพรรณเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ” ธันวา ทนายความหนุ่มรุ่นน้องที่รินรดาไว้ใจที่สุดยื่นเอกสารให้

“ขอบใจมากธันวา... แล้วเรื่อง ‘บริษัทนอมินี’ ที่พวกเขาสร้างขึ้นมาล่ะ?”

“ตามคาดครับคุณริน ภีมโอนเงินเข้าบัญชีนั้นจริง แต่เขาฉลาดพอที่จะไม่ใช้ชื่อตัวเอง แต่ใช้ชื่อแพรวทั้งหมด ถ้าโครงการล้มละลาย หรือมีการฟ้องร้อง แพรวจะเป็นคนแรกที่ต้องรับโทษจำคุกครับ”

รินรดายกยิ้มที่มุมปาก “นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ... ให้พวกเขารักกันให้ตาย แต่สุดท้ายต้องฆ่ากันเองเพราะผลประโยชน์”

การปั่นหัวนางงูเห่า

รินรดาตัดสินใจกดโทรศัพท์หา แพรว เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดของเธอ เสียงรอสายดังเพียงไม่กี่ครั้ง แพรวก็กดรับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและเต็มไปด้วยโทสะ

“แกโทรมาทำไมรินรดา! แกทำลายชีวิตฉัน แกปล่อยรูปพวกนั้นใช่ไหม!” แพรวกรีดร้องใส่โทรศัพท์

“ใจเย็นๆ สิแพรว... ฉันแค่จะโทรมาเตือนด้วยความหวังดีในฐานะ ‘อดีตเพื่อนรัก’” รินรดาแสร้งทำน้ำเสียงเศร้าสร้อย “แกเก่งนะที่จับภีมได้ แต่แกคงไม่รู้ใช่ไหมว่าภีมเขากำลังจะโยนขี้ทั้งหมดให้แกเพียงคนเดียว”

“แกหมายความว่าไง?” เสียงแพรวเริ่มมีความระแวง

“เอกสารบัญชีนอมินีที่แกถือหุ้นน่ะ ภีมเขาจงใจทำให้แกเป็นคนทุจริตเพียงคนเดียว ตอนนี้เขาเตรียมหลักฐานไปยื่นให้ตำรวจเพื่อแลกกับการที่เขาไม่ต้องติดคุก... พี่ภีมเขารักตัวเองมากกว่าใคร แกก็น่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ?”

รินรดาเว้นจังหวะให้ความระแวงทำหน้าที่ของมันในใจของแพรว

“ถ้าแกไม่อยากติดคุกคนเดียว แพรว... แกต้องมีข้อแลกเปลี่ยนที่เหนือกว่าเขา แว่วๆ ว่าเขามี ‘สมุดปกน้ำเงิน’ ที่บันทึกเรื่องการจ่ายส่วยให้พวกบิ๊กๆ อยู่ที่ห้องทำงานลับไม่ใช่เหรอ? ถ้าแกได้มันมา... แกก็รอด”

รินรดาวางสายทิ้งทันที เธอรู้ดีว่าคนอย่างแพรวเมื่อถูกต้อนจนมุมจะทำอะไร แพรวไม่มีความฉลาดพอจะตรวจสอบความจริง เธอมีเพียงความโลภและความกลัวที่จะเสียความสบายไปเท่านั้น

ความรุนแรงใต้แสงจันทร์

เย็นวันนั้น ภีมที่ดื่มเหล้าจนเมามายพยายามกลับมาที่บ้านเพื่อขอเจรจากับรินรดาอีกครั้ง แต่เขากลับพบแพรวที่กำลังรื้อค้นห้องทำงานของเขาจนกระจุยกระจาย

“อีแพรว! มึงทำอะไรของมึง!” ภีมตวาดลั่น พุ่งเข้าไปกระชากหัวแพรวเหวี่ยงลงกับพื้น

“มึงจะหลอกกูไปติดคุกใช่ไหมภีม! มึงเอาเงินกูไป มึงเอาอนาคตกูไป แล้วมึงยังจะโยนความผิดให้กูอีก!” แพรวกรีดร้องเหมือนคนเสียสติเธอกระโจนเข้าใส่ภีม ใช้เล็บจิกใบหน้าและลำคอของเขาจนเลือดซิบ

“ใครบอกมึง! อีรินใช่ไหม! มึงอย่าไปเชื่อนังนั่น มันปั่นหัวมึง!”

ภีมพยายามผลักแพรวออก แต่ความโกรธทำให้แพรวคว้าแจกันเซรามิกฟาดเข้าที่ศีรษะของภีมอย่างแรงจนเขามึนงง ภีมคว้าข้อมือแพรวไว้แล้วบีบจนกระดูกแทบแตก

เขาลากแพรวเข้าไปในห้องเก็บของแล้วเหวี่ยงเธอเข้ากับผนัง “มึงฟังนะแพรว... มึงมันก็แค่เครื่องมือแก้เหงา อย่ามาทำตัวสำคัญผิด ถ้ามึงยังไม่หยุดบ้า กูจะส่งมึงไปนอนในคุกคืนนี้เลย!”

ภีมบีบคอแพรวไว้แน่น สายตาของเขาเต็มไปด้วยความอาฆาต แพรวพยายามดิ้นรนจนสุดท้ายภีมก็คลายมือออกแล้วบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างป่าเถื่อน มันไม่ใช่จูบของความรัก แต่มันคือการ "ลงโทษ" เพื่อให้อีกฝ่ายสยบอยู่ใต้อำนาจ

แพรวร้องไห้โฮออกมาด้วยความสมเพชตัวเอง เธอหลงเชื่อผู้ชายคนนี้จนทำลายเพื่อนที่ดีที่สุด แต่ตอนนี้เธอกลับถูกเขาย่ำยีเหมือนสิ่งของ

แผนซ้อนแผนของรินรดา

รินรดาที่เฝ้ามองเหตุการณ์ผ่านกล้องวงจรปิดที่เธอแอบติดไว้ (ซึ่งภีมยังไม่รู้รหัสลับใหม่) นั่งจิบไวน์มองดูคนสองคนตบตีและกอดรัดกันด้วยความชิงชัง เธอไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป ความรักมันตายไปตั้งแต่วินาทีที่เห็นภาพคาวโลกีย์ในคืนนั้นแล้ว

“เห็นไหมธันวา... เมื่อคนเราไม่มีความจริงใจให้กัน พอถึงคราวคับขัน สัญชาตญาณสัตว์ป่ามันก็จะออกมา” รินรดากล่าวกับทนายความที่นั่งอยู่ข้างๆ

“คุณรินจะทำยังไงต่อครับ? ตอนนี้แพรวเริ่มเชื่อแล้วว่าภีมจะหักหลัง”

“พรุ่งนี้ฉันจะจัดงานแถลงข่าวเปิดตัวโครงการใหม่... และฉันจะเชิญทั้งคู่ไปงานนี้ด้วย ในฐานะแขกผู้มีเกียรติ” รินรดาคลี่ยิ้มร้าย “ฉันจะให้พวกเขารู้ว่า ความอัปยศที่แท้จริงภายใต้แสงไฟสปอตไลต์มันเป็นยังไง”

รินรดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาภีมสั้นๆ: “พี่ภีมคะ รินตัดสินใจจะถอนฟ้อง ถ้าพรุ่งนี้พี่พาแพรวมางานแถลงข่าวและขอโทษรินต่อหน้าสื่อทุกอย่างจะจบ... รินอยากให้เรากลับมาเริ่มใหม่”

ภีมที่กำลังสะบักสะบอมจากการทะเลาะกับแพรว เมื่อเห็นข้อความนั้นก็เหมือนเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ ความหลงตัวเองทำให้เขาเชื่อว่าเขายังคุมรินรดาอยู่

“เห็นไหมแพรว... นังรินมันยังรักกูอยู่ พรุ่งนี้มึงต้องไปงานกับกู ไปทำตามที่กูบอก แล้วเราจะกลับมารวยเหมือนเดิม!” ภีมหันไปบอกแพรวที่นั่งร้องไห้อยู่บนพื้น

แพรวพยักหน้าแกนๆ แต่ในใจของเธอตอนนี้... เธอไม่ได้เชื่อภีมอีกต่อไปแล้ว คำพูดของรินรดาที่ว่า “พี่ภีมรักตัวเองมากกว่าใคร” มันวนเวียนอยู่ในหัว

ถ้าฉันต้องพัง แกก็ต้องพังไปพร้อมกับฉัน ภีม! แพรวคิดในใจพร้อมกำหมัดแน่น