บทที่ 7. ตอน พวกเราเป็นคนบริสุทธิ์

“พวกเรามาตามหาตัวหลิวจิ้งกับครอบครัว”

มือปราบสองนายแจ้งกับเถ้าแก่โรงเตี้ยม พวกเขาได้รับข่าวว่าหลิวจิ้งกับครอบครัวพักอยู่ที่นี่

“นายท่าน มิทราบว่า ท่านต้องการตามตัวคนผู้นี้ด้วยเหตุใดขอรับ”

เถ้าแก่โรงเตี้ยมเอ่ยถาม พลางส่งสายตาให้เสี่ยวเอ้อร์ไปแจ้งกับลูกค้าของตน เขาไม่ต้องการมีปัญหากับทางการ และไม่ต้องการเสียลูกค้าเช่นกัน

“เมื่อคืนบ้านของท่านบัณฑิตจ้าวถูกไฟไหม้ ท่านบัณฑิตสงสัยว่าจะเป็นฝีมือของหลิวจิ้ง จึงได้ฟ้องร้องให้เอาตัวหลิวจิ้งไปสอบสวน”

ข้อหาร้ายแรงนี้ทำให้เถ้าแก่โรงเตี้ยมถึงกับตาโต รีบบอกเล่าเรื่องของครอบครัวหลิวจิ้งทันที

“เมื่อวานลูกค้าที่ชื่อหลิวจิ้ง เข้ามาพักด้วยอาการบาดเจ็บฟกช้ำไปทั้งตัว ภรรยาของเขายังขอให้โรงครัวต้มยาแก้ฟกช้ำให้เขากิน และลูกสาวของพวกเขายังเป็นแม่ลูกอ่อน ตลอดทั้งคืนพวกเขาพักอยู่ที่นี่ไม่ได้ออกไปไหน นั่นไงพวกเขามาแล้ว นายท่านสอบถามพวกเขาเถอะขอรับ”

หลิวจิ้งเดินลงจากห้องพักชั้นสองมายังด้านล่าง โดยมีนางจางสุ่ยช่วยประคองร่างที่บอบช้ำลงมา ใบหน้าของเขามีรอยฟกช้ำสีม่วง ปากแตก ศีรษะแตก

ด้านหลังหลิวซูซูอุ้มลูกสาวตัวน้อยในห่อผ้าเดินตามมาด้วย เสี่ยวเอ้อร์ผายมือให้ทั้งสามไปพบกับมือปราบ

“เจ้าคือหลิวจิ้งกับครอบครัวสินะ”

มือปราบคนหนึ่งเอ่ยถาม เขากวาดตามองสภาพของหลิวจิ้งแล้วส่ายหน้าไปมา ขณะมองหลิวซูซูที่อุ้มเด็กทารกอยู่ บ่งบอกว่านางเป็นสตรีที่เพิ่งคลอดบุตร

“เราได้รับแจ้งจากท่านเศรษฐีจ้าวหยวน ว่า พวกเจ้าเป็นผู้วางเพลิงบ้านของท่านเศรษฐี และทำร้ายครอบครัวของท่านจ้าว จึงต้องมานำตัวพวกเจ้าไปสอบสวน”

มือปราบอีกคนแจ้งข้อกล่าวหา เขาสบตากับเพื่อนมือปราบคนแรก แล้วรู้สึกว่า ข้อกล่าวหาของเศรษฐีจ้าว ดูช่างเลอะเลือน หลิวจิ้งถูกทุบตีจนฟกช้ำทั้งตัว อีกสองคนเป็นสตรีอ่อนแอ คนหนึ่งเพิ่งคลอดบุตร ดูด้วยตาเปล่าก็รับรู้ได้ว่า ไม่มีทางไปทำเรื่องร้ายกาจเช่นนั้นไหว

“พวกเราต่างหากที่ถูกจ้าวหยวนทำร้าย ดูสิท่านพ่อข้าถูกคนรับใช้ของจ้าวหยวนทุบตี จนบอบช้ำไปทั้งตัวแบบนี้ ท่านคิดว่าจะมีปัญญาที่ไหนเดินออกจากห้อง”

หลิวซูซูขยับมาด้านหน้า นางส่งสายตาให้บิดามารดาสงบคำไว้ เรื่องนี้นางจะจัดการเอง

“แม่ข้าเป็นสตรีอ่อนแอคนหนึ่ง เมื่อคืนได้เฝ้าไข้ดูแลท่านพ่อทั้งคืนจนไม่ได้นอน ท่านดูตาของนางสิ หมองคล้ำเหมือนคนอดนอนเยี่ยงนี้”

หลิวซูซูผายมือให้ดูสภาพของบิดามารดาของนาง มือปราบทั้งสองเห็นแล้วพยักหน้ารับรู้

“ตัวข้าเพิ่งคลอดบุตร เมื่อคืนดูแลลูกน้อยทั้งคืน ครั้งหนึ่งยังเรียกเสี่ยวเอ้อร์ให้เอาน้ำร้อนให้ข้ากลางดึกด้วย เสี่ยวเอ้อร์เจ้าช่วยเป็นพยานให้ข้าด้วย”

หลิวซูซูหันไปค้อมศีรษะขอร้องเสี่ยวเอ้อร์ที่อยู่ข้างๆ อีกฝ่ายรีบเอ่ยปากว่า

“จริงขอรับท่านมือปราบ เมื่อคืนแม่นางผู้นี้เรียกข้าไปส่งน้ำร้อนให้นาง ลูกของนางร้องไห้อยู่หลายครั้ง หากนางออกไปข้างนอกจริง ข้าต้องเห็นนาง”

โรงเตี้ยมแห่งนี้จะมีเสี่ยวเอ้อร์เฝ้าเวรคอยบริการลูกค้าห้องต่างๆ ในยามค่ำคืน ยากนักที่ผู้ใดจะรอดสายตาไปได้

“ท่านมือปราบ ท่านให้ความเป็นธรรมกับพวกเราด้วย”

หลิวซูซูโค้งคำนับพลางเอ่ยขอร้อง หลิวจิ้งกับนางจางสุ่ยก็ทำแบบเดียวกัน มือปราบทั้งสองพิจารณาดูแล้วเห็นว่าข้อกล่าวหาของจ้าวหยวนไม่มีมูล จึงไม่ได้นำตัวทั้งสอบไปสอบสวน แล้วนำเรื่องนี้ไปแจ้งกับนายอำเภอชงหลินให้ทราบ

“ท่านนายอำเภอ พวกเราไปพบกับหลิวจิ้งและครอบครัวแล้วขอรับ แต่ไม่ได้นำตัวกลับมา”

“เหตุใดถึงไม่นำตัวมาสอบสวน คดีวางเพลิง ทำร้ายคน โทษร้ายแรงนัก”

นายอำเภอชงหลินได้รับการฟ้องร้องมา จำต้องสืบสวนหาตัวคนร้ายให้ได้

“เรียนท่านนายอำเภอ ข้าไปพบหลิวจิ้งในสภาพบอบช้ำทั้งตัว สืบสวนแล้วพบว่า เมื่อวานเขาถูกคนรับใช้ของท่านเศรษฐีจ้าวทุบตี ชาวบ้านต่างบอกเล่าว่า หลิวจิ้งไปหาท่านเศรษฐีจ้าวอ้างว่า ท่านเศรษฐีเคยยืมเงินเขาไปจึงไปทวงเงินคืน แต่ถูกคนรับใช้ไล่ตีออกมา กล่าวหาว่าเป็นคนหลอกลวง หลังจากนั้นพวกเขาก็พากันมาพักที่โรงเตี้ยมขอรับ”

มือปราบคนแรกเล่าถึงสิ่งที่เขาไปสืบมา มือปราบอีกคนเสริมว่า

“เถ้าแก่โรงเตี้ยมเป็นพยานว่า หลิวจิ้งกับครอบครัวพักอยู่ที่โรงเตี้ยมทั้งคืนไม่ได้ออกไปไหน หลิวจิ้งถูกทุบตีจนร่างกายบอบช้ำไข้ขึ้น ภรรยาของเขาได้เฝ้าไข้คอยดูแลอยู่ตลอดคืน ส่วนบุตรสาวของพวกเขานั้นเป็นแม่ลูกอ่อน เมื่อคืนได้อยู่ดูแลบุตรในห้อง เสี่ยวเอ้อร์เป็นพยานได้ขอรับ”

“ดังนั้นพวกเราจึงไม่ได้นำตัวมา เพราะเกรงว่าจะเป็นการให้ร้ายผู้บริสุทธิ์ จะเสียชื่อกองปราบและท่านนายอำเภอได้ขอรับ”

เหตุผลของมือปราบทั้งสอง ทำให้นายอำเภอชงหลินพยักหน้ารับ เขาได้ฟังแล้วไม่เห็นว่าครอบครัวตระกูลหลิว มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีนี้

“เช่นนั้น พวกเจ้าต้องรีบค้นหาคนร้ายให้พบ ท่านเศรษฐีจ้าวเป็นคนสำคัญของอำเภอเรา บ้านถูกวางเพลิงไร้ที่อยู่ สิ้นเนื้อประดาตัวเช่นนี้ น่าเวทนานัก”

สภาพของจ้าวหยวนและครอบครัวนั้นเป็นที่สลดสังเวชแก่ผู้พบเห็น บ้านถูกเพลิงไหม้ไร้ที่อยู่ ต้องพากันมาพักอยู่ที่วัดร้าง เสื้อผ้าข้าวของไม่มีติดตัว สมบัติเงินทองถูกเผาไปพร้อมกับบ้าน อีกทั้งยังไปมีเรื่องทุบตีชาวบ้าน จึงไม่มีคนให้ความช่วยเหลือ

ใบหน้าของพวกเขามีรอยหมึกเขียนอักษรติดหน้าผาก ลบอย่างไรก็ไม่ออกเป็นที่น่าอับอาย จนต้องเอาเศษผ้ามาพันปกปิดไว้ คนรับใช้ต่างหนีหายเมื่อเจ้านายไม่มีปัญญาชุบเลี้ยง สัญญาทาสของพวกเขาถูกเพลิงเผาไป ก็เหมือนถูกปลดปล่อยให้เป็นอิสระ

“ท่านนายอำเภอขอรับ มีคนส่งหลักฐานการกระทำความผิด ของท่านเศรษฐีจ้าวมาขอรับ”

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเข้ามาแจ้งกับนายอำเภอ ในมือมีกระดาษอยู่หลายแผ่น เมื่อนายอำเภอเอามาอ่านดู ก็เห็นว่าเป็นหนังสือร้องเรียนการทำผิด ทั้งเรื่องการลักลอบค้าเกลือเถื่อน การปล่อยเงินกู้ผิดกฎหมาย มีรายชื่อของผู้ที่กู้เงินและตั๋วเงินจำนวนหนึ่ง พร้อมกับหนังสือลงรายมือชื่อของจ้าวหยวนในใบกู้ยืมเงินจากหลิวจิ้ง เป็นหลักฐานที่หลิวซูซูพบในคลังสมบัติของจ้าวหยวน จึงนำส่งให้ทางการ

“ที่แท้เศรษฐีจ้าวลักลอบค้าเกลือเถื่อน และยังปล่อยเงินกู้ผิดกฎหมาย มิน่าเพียงสิบปีถึงได้ร่ำรวยขึ้นมา หลักฐานพวกนี้เอาผิดเขาได้ทั้งหมด พวกเจ้าไปจับตัวจ้าวหยวนมาเดี๋ยวนี้”

“ขอรับท่านนายอำเภอ!”

จากผู้กล่าวหากลายเป็นคนร้าย จ้าวหยวนถูกนำตัวมาสอบสวนและจำนนด้วยหลักฐาน ต้องโทษคุมขังและถูกปิดกิจการ ภรรยาและบุตรถูกลงโทษให้กลายเป็นทาสเช่นเดียวกับที่หลิวจิ้งกับครอบครัวเคยได้รับ

บนเกวียนครอบครัวตระกูลหลิวพากันออกเดินทางอีกครั้ง พวกเขาได้รู้ข่าวของจ้าวหยวน หลิวจิ้งตอนนี้ใบหน้าหายฟกช้ำบ้างแล้ว ยิ้มแย้มมีความสุข นางจางสุ่ยเองก็ยิ้มจนหน้าบาน รู้สึกสาแก่ใจในสิ่งที่จ้าวหยวนได้รับ

“สวรรค์ย่อมคุ้มครองคนดีอย่างพวกเรา และลงโทษคนชั่วให้รับกรรม”

หลิวจิ้งเอ่ยขึ้น เขาขี่ลาไปตามถนนช้าๆ ไม่รีบเร่ง ในเกวียนมีภรรยากับบุตรสาวและหลานตัวน้อย จึงต้องระมัดระวังไม่ให้กระทบกระเทือน

“จ้าวหยวนรับกรรมไปแล้ว โดยที่พวกเราไม่ต้องลงมือ ขอบคุณสวรรค์”

นางจางสุ่ยพนมมือขอบคุณสวรรค์ด้วยความโล่งใจ นางนึกห่วงว่าจ้าวหยวนจะตามมาเอาเรื่องครอบครัวนางอีก โชคดีที่มือปราบทั้งสองมีคุณธรรม ไม่หลงเชื่อคนผิด จึงไม่จับตัวหลิวจิ้งไปสอบสวน

“ต่อไปพวกเราจะต้องมีชีวิตที่ดี ท่านพ่อท่านคิดว่าพวกเราควรจะไปที่ไหนดี”

หลิวซูซูเอ่ยถามบิดา ในโลกนี้นางไม่รู้จักที่ใดสักที่ คงต้องพึ่งพาบิดา

“พ่อคิดว่าจะกลับบ้านเดิม ไปหาท่านปู่ของเจ้า สิบปีแล้วที่ไม่ได้พบหน้ากัน ท่านปู่ของเจ้าหากรู้ว่าพ่อเป็นอิสระแล้ว จะได้สบายใจ”